III SA/Po 1269/12

Dnia 20 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...], określającą wobec spółki A zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Toyota Corolla Verso nr VIN [...] z 2006 r., w wysokości [...] zł. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, ze samochód objęty zaskarżoną decyzją, przed sprowadzeniem go do kraju, zarejestrowany był na terytorium Danii jako samochód towarowy – służący do przewozu towarów, z dwoma miejscami siedzącymi (dowód rejestracyjny [...]). Z badania technicznego przeprowadzonego 22 września 2009 r., po przywiezieniu pojazdu do kraju wynikało również, ze był to samochód ciężarowy, z dwoma miejscami siedzącymi, włączając siedzenie kierowcy. Na podstawie analizy cech przedmiotowego pojazdu, stwierdzonych w toku oględzin, opisanych w protokole z dnia 28 września 2011 r. ustalono, że samochód marki Toyota Corolla Verso, nr VIN [...] posiadał nadwozie 5-drzwiowe, w całości przeszklone, wyposażone w 5 stałych miejsc siedzących. Wszystkie siedzenia posiadały pasy bezpieczeństwa, zamontowane w miejscach konstrukcyjnych przewidzianych przez producenta. W pojeździe tym nie stwierdzono istnienia przegrody zamontowanej na stałe pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów a przestrzenią tylną. Samochód wyposażony został w dywaniki, wykładzinę podłogową, wykładzinę boczną, podsufitkę, oświetlenie wewnętrzne w podsufitce i bagażniku, popielniczki, wentylację, uchwyty górne dla pasażerów i lampki oświetlające część pasażerską, ręczną klimatyzację, głośniki w tylnych drzwiach. Z relacji właściciela pojazdu – Z.M. – wynikało, że nie dokonał żadnych zmian konstrukcyjnych w pojeździe a kupił go w takim stanie w jakim przedstawiony został do oględzin. W ocenie organów podatkowych opisane wyżej cechy pojazdu uzasadniają klasyfikowanie go, zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm. Z 2009 r.) do samochodów objętych pozycją CN 8703, jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, innego niż objęte pozycją 8702. Głównym kryterium klasyfikacji do kodu CN 8703 jest bowiem -zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób. Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozpoznawanej sprawie, jest samochód odpowiadający generalnie głównym cechom pojazdów klasyfikowanych do pozycji 8703, określony w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (stanowiącym załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej – M.P. Nr 86, poz. 880). Klasyfikacji tej nie przekreśla fakt, iż nabyty w dniu 18.09.2009 r. pojazd posiadał 1 rząd siedzeń dla kierowcy i pasażera oraz oddzieloną kratką, wyodrębnioną przestrzeń ładunkową, którą można określić przestrzenią bagażową, a nie towarową. Zdaniem organów podatkowych, zmiany polegające na przystosowaniu przedmiotowego samochodu do korzystania głównie do przewozu towarów - miały charakter krótkotrwały i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu do przewozu osób. Nie były to zmiany trwałe, a przegroda nie była zamontowana na stałe. Ponowne przystosowanie do korzystania głównie do przewozu osób odbyło się bowiem wyłącznie przez demontaż elementów istotnych dla przewozu towarów i montaż elementów istotnych dla przewozu osób tj. przez montaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części samochodu. Były to czynności nie ingerujące w konstrukcję samochodu, a więc nie zmieniające zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Obiektywne cechy pojazdu, wynikające z jego wyglądu, konstrukcji i przeznaczenia, świadczą jednoznacznie o jego przeznaczeniu do przewozu osób i tym samym klasyfikacji do kodu CN 8703. O takim przeznaczeniu samochodu świadczyło jego wyposażenie. Stanowisko powyższe potwierdzone zostało danymi uzyskanymi z programu komputerowego zwanego Systemem Wartości Pojazdów EurotaxGlass`s zawierającego dane m.in. na temat standardowego wyposażenia danego samochodu w momencie opuszczania przez niego fabryki. Dla samochodu marki Toyota Corolla Verso, rok produkcji 2006, nr [...], poj. silnika [...] cm3, system EurotaxGlass`s wygenerował wycenę o numerze [...]. Samochód ten w wersji standardowej wyposażony został m.in.: w 5 miejsc siedzących, ABS, airbag 6 sztuk, airbag kolan kierowcy, EBD-elektroniczny rozdział siły hamowania, elektrycznie podnoszone szyby, instalację radiową w kierownicy, klimatyzację komputer pokładowy, lusterka boczne regulowane, podgrzewane. Organy celne nie zakwestionowały zapisów w dokumentach zagranicznych -duńskim dowodzie rejestracyjnym, w którym przedmiotowy samochód został określony jako "samochód towarowy". Wskazały, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach. Na gruncie klasyfikacji taryfowej istotne jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu, w tym również dokumentów, na podstawie których dokonano jego rejestracji. Biorąc pod uwagę okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu (istotnych dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące na dzień powstania obowiązku podatkowego. W skardze na powyższą decyzję spółka A zarzuciła, że decyzja ta wydana została z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 197§ 1, art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez: a. nieustalenie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wskazujących na rzeczywiste, zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego pojazdu, b. niewyczerpujące zebranie oraz wybiórcze i subiektywne podejście do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego mające wpływ na niewłaściwe sklasyfikowanie przez organy celne przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego oraz wyjaśnienie wątpliwości na niekorzyść skarżącego, c. pominięcie obiektywnych dowodów potwierdzających prawidłowość dokonanej przez skarżącego klasyfikacji przedmiotowego pojazdu, d. nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu oraz jego klasyfikacji, e. nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie strony na okoliczność zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu, f. uchybienie polegające na nie zachowaniu prawidłowej zdaniem pełnomocnika formy dla oddalenia wniosku dowodowego strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego formie postanowienia. 2) art. 188 w zw. z art. 180 i art. 123 O.p. poprzez jego błędną interpretację oraz zastosowanie przejawiające się w nieuwzględnieniu żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu oraz jego właściwej klasyfikacji. 3) art. 216 w zw. z art. 188 O.p. poprzez uchybienie polegające na nie zachowaniu przez organ II instancji prawem przewidzianej formy oddalenia wniosku dowodowego strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, które to powinno być wydane w formie postanowienia. Prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz postanowień rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie WTC poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyznaniu notom wyjaśniającym do Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów i do Nomenklatury Scalonej charakteru nadrzędnego nad postanowieniami Nomenklatury Scalonej, 2) art. 100 ust.1 pkt 2 i ust 4, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2-3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich błędną interpretację i bezpodstawne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie zostały dokonane w sposób wybiórczy i pobieżny, co miało wpływ na niewłaściwe sklasyfikowanie przez organy celne przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego. Zdaniem skarżącej spółki nie uwzględniono dokumentów wskazujących na rzeczywiste przeznaczenie pojazdu jako samochodu ciężarowego, nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego o co wnioskowała strona, nie przesłuchano strony w charakterze świadka. Pod uwagę brane były tylko te cechy samochodu, które wskazywały na ich związek z użytkowaniem pojazdu do przewożenia osób, a nie towarów. Nie zostało zatem ustalone zasadnicze przeznaczenie pojazdu. Zarzucono też, że w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej interpretacji prawa polegającej na przyznaniu nadrzędności notom wyjaśniającym do HS i notom wyjaśniającym do CN nad postanowieniami samej Nomenklatury Scalonej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność naliczenia podatku akcyzowego, w konsekwencji zaklasyfikowania samochodu marki Toyota Corolla Verso o nr (VIN) [...], poj. silnika [...] cm², będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, do pozycji 8703 CN (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2009, poz. 11 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terenie kraju, a podatnik jest zobowiązany do samodzielnego zgłoszenia odpowiedniej deklaracji podatkowej w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego (art. 106 ust. 2 ). Na podstawie art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 4 ustawy samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi ( kombi ) oraz samochodami wyścigowymi. Opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Przy klasyfikacji towaru do danego kodu CN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256, s. 1 ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z 30 września 2009 r., Dz. Urz. WE L 287, s. 1) oraz uwzględniać Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów Światowej Organizacji Celnej w Brukseli oraz Noty Wyjaśniające do CN (Nomenklatury Scalonej) przyjmowane przez Komisję Europejską nie mają charakteru wiążącego prawnie, a jedynie pomocniczy w sprawach wymagających dokonywania klasyfikacji taryfowej danych towarów. Noty służą w ten sposób zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy Celnej przez organy celne poszczególnych krajów. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie europejskim (zob. m. in. wyrok ETS z dnia 4 marca 2004 r., sygn. C-130/02, pkt. 28; z dnia 17 marca 2005 r., sygn. C-467/03, pkt. 17 oraz z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. C-15/05 ). W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Z brzmienia pozycji 8703, która obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, wynika, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie. Przepisy Taryfy celnej wraz z wyjaśnieniami do niej, jak i inne przepisy prawa celnego nie ustalają kryteriów pozwalających ustalić przeznaczenie pojazdu na użytek klasyfikacji celnej. W szczególności jest to widoczne przy dokonywaniu klasyfikacji samochodów o podwójnym przeznaczeniu, tj. takich którymi można przewozić zarówno osoby jak i towary. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych pojazdów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją (8703) jest wyznaczona przez określone cechy, które wskazują, że są one głównie przeznaczone do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechami tymi są: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" w kontekście użycia go w stosunku do pojazdów, którymi zawsze można przewieźć osoby, a często również towary (co uzależnione jest tylko od ich rozmiaru i wagi) oznacza, że chodzi o funkcję dominującą, przeważającą. Nie oznacza to jednak, że pojazdy nie mogą przy tym spełniać innych funkcji użytkowych, jakimi może być przewóz towarów. W przypadku, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową, wtedy taki pojazd należy zakwalifikować do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy podlegający opodatkowaniu akcyzą. Natomiast, jeżeli głównym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi jedynie uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd powinien zostać sklasyfikowany pod pozycją CN 8704, jako samochód ciężarowy, który nie podlega opodatkowaniu akcyzą. W celu dokonania właściwej klasyfikacji pojazdu organ musi prawidłowo ustalić stan faktyczny, a więc dysponować materiałem dowodowym, z którego w sposób jednoznaczny wynika stan pojazdu na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, tj. na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, a tym samym i ewentualnego powstania obowiązku podatkowego. W niniejszej sprawie podatnik nabył w Danii, w dniu 18.09.2009 roku, przedmiotowy samochód jako samochód towarowy. W dniu 22.09.2009 roku pojazd został sprzedany M. S. i w tym samym dniu przeszedł w Polsce badania techniczne podczas, których traktowany był jako samochód ciężarowy. W dniu 23.09.2009 roku pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy z 2 miejscami siedzącymi. Tego samego dnia przeszedł kolejne badanie techniczne, z którego wynika, że w samochodzie zdemontowano kratę oddzielającą przestrzeń ładunkową od pasażerskiej, zamontowano siedzenia i pasy bezpieczeństwa przystosowując pojazd do przewozu 5 osób. W oświadczeniu z dnia 24.09.2009 roku potwierdziła ten fakt firma S. A. Jednocześnie w tym samym dniu pojazd został przerejestrowany na pojazd osobowy – jako pojazd z 5 miejscami siedzącymi. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt. 1 oraz ust 5 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r., że obowiązek podatkowy powstał w dniu 22.09.2009 roku tj. w dniu, w którym przeprowadzone było badanie techniczne przedmiotowego pojazdu potwierdzające fakt, że pojazd znajdował się już na terytorium kraju. Organy podatkowe prawidłowo również uznały, iż przedmiotowy samochód Toyota Corolla Verso należy zaliczyć do kategorii samochodu osobowego i opodatkować podatkiem akcyzowym. Z prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie (w tym na podstawie oględzin pojazdu), wynika, że pojazd ten w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób o czym świadczą jego cechy i właściwości. Stwierdzono, w toku oględzin, że pojazd ma 2 rzędy siedzeń dla 5 osób wyposażonych w zagłówki i pasy bezpieczeństwa zamontowane w miejscach konstrukcyjnych, przewidzianych przez producenta. Wyposażenie wnętrza pojazdu składa się z wykładzin podłogowych i bocznych podświetleń w podsufitce i w bagażniku, popielniczek, uchwytów górnych dla pasażerów. Stwierdzono brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przestrzenią pasażerską. W przestrzeni miedzy fotelami pojazd posiadał nawiew klimatyzacyjny dla pasażerów, uchwyty dla pasażerów i lampki oświetlające część pasażerską. Pojazd posiadał też tapicerkę we wszystkich drzwiach oraz dywaniki. Na potwierdzenie powyższego wykonano dokumentację zdjęciową, a dodatkowo w czasie oględzin obecny był nowy właściciel pojazdu – Z. M., który oświadczył, że nie dokonał żadnych konstrukcyjnych zmian w pojeździe, a samochód zakupił w stanie tym samym co samochód przedstawiony do oględzin. Cechy pojazdu potwierdzały zatem zasadność sklasyfikowania go jako pojazdu samochodowego objętego pozycją CN 8703, czyli pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, a więc innego niż pojazdy objęte pozycją 8702. Zdaniem strony skarżącej w momencie powstania obowiązku podatkowego pojazd posiadał jeden rząd siedzeń oddzielony od części towarowej kratką. Zgodnie z przeprowadzonym wówczas badaniem technicznym został on uznany za samochód ciężarowy, przeznaczony do przewozu towarów. Jak już jednak wskazano powyżej zasadność zakwalifikowania pojazdu do kodu 8703 istnieje wtedy, gdy sama jego pierwotna konstrukcja oraz wyposażenie wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową. Organy podatkowe obu instancji trafnie uznały, że zmiany polegające na przystosowaniu pojazdu do przewozu towarów (polegające m. in. na zamontowaniu przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej) miały jedynie charakter przejściowy, czasowy. Zmiany te nie spowodowały trwałej zmiany konstrukcji pojazdu przeznaczonego przede wszystkim do przewozu osób a nie towarów (zob. też m. in. wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 717/11; wyrok WSA w Poznaniu z 19.06.2012 roku, sygn. akt III SA/po 331/12). Przystosowanie samochodu do korzystania głównie do przewozu osób (zdemontowanie przegrody dzielącej pasażerów od części towarowej itd.) nastąpiło wyłącznie poprzez przywrócenie pierwotnych elementów pojazdu i również bez zasadniczej ingerencji w konstrukcję samochodu. Należy w tym miejscu podkreślić, że wola właściciela pojazdu dotycząca aktualnego przeznaczenia danego samochodu (przejazd osób czy przejazd towarów) nie determinuje jego właściwości w znaczeniu obiektywnym. W trakcie postępowania organy podatkowe uwzględniły stan pojazdu zarówno w chwili aktualnej (z momentu oględzin), jak stan pojazdu z momentu powstania obowiązku podatkowego. W efekcie organy te zasadnie uznały, że brak jest podstaw do przypisania pojazdu do kodu 8704. Organ odwołał się również do danych zawartych w Systemie Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass’s dotyczących przedmiotowego modelu, potwierdzających jego charakter jako samochodu osobowego. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych rzeczowych argumentów kwestionujących powyższe ustalenia. Przedstawione przez tę stronę zarzuty mają charakter polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów celnych i nie podważają tych ustaleń. Z powyższego wynika, że w oparciu o wskazane regulacje, pojazd został prawidłowo zakwalifikowany do pozycji CN 8703. Dodatkowo zauważyć trzeba, że w pozycji CN 8703 nie zawarto zwrotu "samochody osobowe", ale objęto tym kodem szerszy zakres pojazdów, tj. pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, co nie wyklucza przewozu tymi pojazdami towarów. Sporny samochód nie posiada cech przemawiających za przeznaczeniem do transportu towarów z pozycji CN 8704, określonych też w notach wyjaśniających do tej pozycji. Dokumenty, na które powołuje się strona w skardze i z których wynika, że pojazd ten jest uznany za samochód ciężarowy zostały wydane w oparciu o inne, niż podatkowe, przepisy – przepisy o ruchu drogowym. Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb tego podatku podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji samochodów jako wyrobów akcyzowych. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego i naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania, w szczególności art. 120, 121, 122, 187, 190, 191, 194 i 197 § 1 O. p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organy wykonały wszystkie konieczne i wystarczające zarazem czynności w celu wypełnienia ciążącego na nich obowiązku ustalenia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego pojazdu. Uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają zasadom ich sporządzenia przewidzianym w Ordynacji podatkowej i przedstawiają w sposób logiczny, pełny oraz przejrzysty stanowisko organu, zawierając przy tym rzeczową argumentację. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, stwierdzić należy, że organ podatkowy ma obowiązek przeprowadzić taki dowód w przypadku, gdy wymagają tego przepisy prawa podatkowego (art. 197 §2 O.p.). Taka konieczność odnosi się więc do sytuacji, gdy w prowadzonym postępowaniu potrzebne są organowi określone wiadomości specjalne. W rozpoznawanej sprawie, dla wydania prawidłowej decyzji, organy podatkowe nie potrzebowały żadnych wiadomości specjalnych czy dodatkowych informacji ponad te, które uzyskały w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według pozycji Nomenklatury Scalonej. Organy te mogły zatem samodzielnie dokonać klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru dla potrzeb podatku akcyzowego, powołując się na poczynione ustalenia. Jednocześnie należy podkreślić, że organy administracji nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania (wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt 1313/08). Nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego " na okoliczność rzeczywistego, zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu oraz jego właściwej klasyfikacji" nie naruszyło więc wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Wniosek dowodowy skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie również z tego powodu, że nie wynikało z niego jakiej specjalności miał być biegły i jakie wiadomości specjalne były niezbędne dla dokonania właściwej, zdaniem strony skarżącej, klasyfikacji pojazdu. Nieuwzględnienie powyższego wniosku dowodowego nie było również związane z koniecznością wydawania postanowienia. Organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii w rozważaniach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego należało uznać, ze zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia prawa. Skarga na tę decyzję, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., t.j. poz. 270 ze zm.).