III SA/Po 1283/13

Dnia 25 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi X. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia... lipca 2013r., nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r., po wznowieniu postępowania I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi ... od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę ... złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie ... złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Prezydent Miasta X. postanowieniem z dnia... lutego 2013 r. wydanym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia X. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., zakończone decyzją nr ... z dnia ... marca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, ze wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a mianowicie Sad Rejonowy w ... w dniu ... lutego 2012 r. wydał postanowienie o przysadzeniu prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynków usytuowanych w X. przy ulicy X. 135. Decyzją z dnia ... kwietnia 2013 r. wydaną na podstawie art. 21 §1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 i § 2, art. 53 § 1 i § 4, art. 207, art. 210 i art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), wskazany wyżej organ uchylił decyzję nr .... z dnia ... marca 2012r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie ... zł od nieruchomości położonej w K. przy ulicy ... oraz ustalił podatek w wysokości 1.985 zł. X. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji zarzucając, że nieruchomość położona w K. przy ulicy ... od 2011 r. była zajęta przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w X. i znajdowała się w jego wyłącznej dyspozycji W 2011 r. została przeprowadzona licytacja tej nieruchomości i komornik wydal ją osobie, która wygrała licytację. Odwołujący wskazał, że nie miał wstępu na teren nieruchomości, w budynku zostały wymienione zamki w drzwiach wejściowych oraz w bramie wjazdowej na teren posesji. Kluczami dysponował ..., który wygrał licytację. Odwołujący zarzucił, że nieruchomość nie znajdowała się w jego posiadaniu, ani tym bardziej nie prowadził na jej terenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponadto zarzucił, że podatek został naliczony błędnie z uwagi na to, że w decyzji przyjęto nieprawidłową, zawyżoną powierzchnię budynków. Ponadto, niezgodnie ze stanem faktycznym w decyzji przyjęto, że ciągi komunikacyjne, chodniki i droga dojazdowa służą do prowadzenia działalności gospodarczej. Błędnie przyjęto również, że w skład gruntów służących do prowadzenia działalności gospodarczej wchodzi powierzchnia zadrzewiona, co łącznie spowodowało, że powierzchnia gruntów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej wynosi 1026,00 m² i błędnie ustalono zawyżoną kwotę podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. decyzją z dnia ... lipca 2013r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. z powodu przysądzenia prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynków usytuowanych w X. przy ulicy X. ... postanowieniem Sądu Rejonowego w X. z dnia ...lutego 2012 r. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu ... września 2012 r. Wobec powyższego należało zmienić decyzję organu podatkowego z dnia.... marca 2012 r. ustalającą podatek od nieruchomości za 2012 r. i ustalić ten podatek na nowo, proporcjonalnie do liczby miesięcy w 2012 r., w których nieruchomość znajdowała się w posiadaniu X.. Organ wskazał na art. 999 ust. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie, z którym dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę. X. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X.. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że nieruchomość położona w X. przy ulicy X. od 2005 r. jest wykorzystywana głównie na cele mieszkaniowe, a nie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, podatek został naliczony niezgodnie ze stanem faktycznym, w decyzji przyjęto nieprawidłową zawyżoną powierzchnię budynków. Skarżący, podobnie, jak w odwołaniu, zarzucił również, że niezgodnie ze stanem faktycznym w decyzji przyjęto, że ciągi komunikacyjne, chodniki i droga dojazdowa służą do prowadzenia działalności gospodarczej. Błędnie przyjęto również, że w skład gruntów służących do prowadzenia działalności gospodarczej wchodzi powierzchnia zadrzewiona, jak również błędnie uznano, iż całe ogrodzenie nieruchomości i plac utwardzony kostką brukową stanowią budowle wykorzystywane na cele działalności gospodarczej, wskutek czego, błędnie ustalono zawyżoną kwotę podatku od nieruchomości. Podobnie również, jak w odwołaniu, skarżący zarzucił, że nieruchomość od dwóch lat była zajęta przez komornika sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w świetle wskazanych wyżej przepisów, Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia wskazanych wyżej decyzji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, zakończone zaskarżoną przez X. decyzją, wszczęte zostało w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia ... marca 2012 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej Jednakże, przy wznowieniu postępowania chodzi wyłącznie o sprawdzenie, czy w czynnościach procesowych - poprzedzających wydanie decyzji - doszło do naruszenia prawa sklasyfikowanego do jednej z przesłanek wznowienia postępowania, Niedopuszczalne natomiast jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być zatem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wskazane w art. 240 § 1 O .p. (por. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 1848/08 z 19.01.2010 r., LEX nr 558849) . III SA 2367/01 z dnia 22 maja 2003 r. LEX nr 145008) . Stąd też skarżący nie mógł skutecznie w przedmiotowym postępowaniu podnosić zarzutów dotyczących , mi.in., tego, że podatek został naliczony niezgodnie ze stanem faktycznym, gdyż w decyzji przyjęto nieprawidłową zawyżoną powierzchnię budynków, że błędnie przyjęto, że ciągi komunikacyjne, chodniki i droga dojazdowa służą do prowadzenia działalności gospodarczej, jak również, że błędnie przyjęto, że w skład gruntów służących do prowadzenia działalności gospodarczej wchodzi powierzchnia zadrzewiona, czy, że całe ogrodzenie nieruchomości i plac utwardzony kostką brukową stanowią budowle wykorzystywane na cele działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie organ wznowił postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji przesłanką wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. z powodu przysądzenia prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynków usytuowanych w X. przy ulicy X. postanowieniem Sądu Rejonowego w X. z dnia ... lutego 2012 r. Organ podatkowy prawidłowo, zatem uznał, że zaistniała przesłanka do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie wymiaru podatku za 2012 r. Jednocześnie, z uwagi na to, że postanowienie to uprawomocniło się w dniu 28 września 2012 r. prawidłowo przyjął, zgodnie z art. art. 999 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, że dopiero prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest tytułem wykonawczym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń bez potrzeby nadania mu klauzuli wykonalności. W świetle zatem wskazanych wyżej okoliczności oraz obowiązujących przepisów organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącemu podatek od nieruchomości za 2012 r. proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których nieruchomość znajdowała się w jego posiadaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348