III SA/Po 1284/12

Dnia 17 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Z na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę W dniu 13 lutego 2012 r. na dworcu MKP w Poznaniu (rondo Rataje) Inspekcja Transportu Drogowego, zatrzymała do kontroli drogowej autobus marki MAN o nr rej. [...]. Pojazdem kierował SK. Kontrolujący ustalił, iż pojazdem wykonywano krajowy regularny transport drogowy osób na podstawie wypisu nr 0001 z zezwolenia nr [...] na trasie Markowice - Kleszczewo - Poznań, Rondo Rataje ważnego do dnia 10 lutego 2010 r. Do kontroli, kierowca okazał także wypis Nr 2 z licencji nr [...] Zatrzymany do kontroli kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał, iż jest zatrudniony w charakterze kierowcy (od około 10 lat) w Zakładzie Komunalnym w Kleszczewie, na rzecz którego w dniu kontroli wykonywał przewóz. Zeznał, że zgodnie z okazanym wypisem z zezwolenia w dniu kontroli wykonywał przewóz na trasie Unii Markowice - Kleszczewo - Poznań, Rondo Rataje. Podał, że na dzień kontroli, nie posiadał aktualnego zezwolenia, a kierownik bazy MJ przekazał mu informację, że zatrudniająca go firma złożyła wniosek o przedłużenie ww. zezwolenia. Stwierdzone naruszenia kontrolujący zakwalifikował z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustaw o transporcie drogowym. Z przeprowadzonej kontroli wykonano również dokumentacje fotograficzną a jej przebieg został udokumentowany protokołem nr [...] W wyniku kontroli drogowej, pismem z dnia [...] r., organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. strona złożyła wyjaśnienia. Oświadczyła, że dopiero w dniu [...] r. Starosta P wydał stronie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Powyższe było związane z odmową udzielenia licencji na krajowy transport drogowy osób wobec przyjęcia, iż zakład budżetowy nie posiada zdolności prawnej. W efekcie powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem sygn. akt [...] uchylił decyzję Starosty [...] o odmowie udzielenia licencji na krajowy transport drogowy osób oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego ([...].) o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty. Wskazując na powyższe, strona podała, iż pomimo trudności związanych z uzyskaniem licencji na krajowy transport drogowy osób, równolegle podejmowała starania dotyczące uzgodnienia zasad dotyczących wykonywania transportu na terenie Miasta Wyjaśniła, iż rozmowy ustalające zasady wykonywania transportu na terenie P trwają, a negocjacje mają na celu sformalizowanie istniejącej sytuacji. Nadto, strona oświadczyła, że Zakład Komunalny dokonał wszelkich starań by uregulować istniejącą sytuację wskazując, że dochodzenie swojego prawa do wykonywania transportu drogowego było długotrwałe. Powyższe było jednak niezbędne do podjęcia dalszych czynności umożliwiających wykonywanie transportu na określonym obszarze. Następnie pismem z dnia [...] r. Zarząd Transportu Miejskiego w Pwskazał, iż na dzień 13 lutego 2012 r. ZK nie posiadał ważnego zezwolenia na linię: Markowice Kleszczewo -Poznań, Rondo Rataje. Jednocześnie podał, że do dnia 24 kwietnia 2012 r. nie wydał stronie zezwolenia. W dniu 29 marca 2012 r. strona złożyła wniosek do Zarządu o udzielenie zgody na korzystanie z przystanków i dworców, a następnie w dniu 1 marca 2012 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii Nr 451: Kleszczewo, Pętla - Tanibórz-Poznań, Rataje Dworzec oraz Nr 452 Kleszczewo, Pętla - Bylin - Poznań, Rataje Dworzec. Do organu I instancji pismem z dnia 6 lipca 2012 r. strona złożyła wyjaśnienia. Wskazała, iż w dniu 14 czerwca 2012 r. Dyrektor Zarządu Miejskiego w P udzielił jej zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr 431 i 432. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej nr [...] r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000,00 (słownie: osiem tysięcy) złotych. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jego uwzględnienie oraz uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona zarzuciła naruszenie art. 93, 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 8,9, 10, 11, 77 oraz 107 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2012 r. ww. pojazdu, kierowca okazał wypis [...] z zezwolenia [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię regularną Miarko wice Kleszczewo - Poznań, Rondo Rataje. Na dzień kontroli, kierowca nie dysponował ważnym zezwoleniem na wykonywany w dniu kontroli regularny przewóz osób. Okazane przez kierowcę zezwolenie na wykonywanie przedmiotowego przewozu osób dotyczące strony utraciło ważność w dniu 10 lutego 2010 r. a więc na blisko dwa lata przed kontrolą drogową Inspekcji Transportu Drogowego. W dniu kontroli bezspornie wykonywano przewóz na linii komunikacyjnej Markowice - Kleszczewo - Poznań., Rondo Rataje, a potwierdzeniem tego jest treść zeznań złożonych przez kierowcę. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, powyższej okoliczności nie kwestionowała również strona. Okazane zezwolenie nie może więc zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zakład Komunikacji w Kleszczewie zarzucił organom naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 93, 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym , oraz prawa procesowego poprzez naruszenie art. 8, 9, 10, 11 77 oraz 107 k.p.a., a także brak zastosowania art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92 c pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżący zakład wykazywał, że nie miał on wpływu na trwające bardzo długo postępowanie przed sądami, którego efektem było otrzymanie licencji na prowadzenie transportu gminnego. Zakład Komunalny przedstawił dokumenty świadczące o długotrwałym procesie. Ów długotrwały proces rozpoczął się w roku 2008, gdy Zakład Komunalny wystąpił do Starosty o wydanie licencji na prowadzenie transportu gminnego, co jest podstawą w ogóle działalności Zakładu w tym obszarze. Decyzją z dnia [...] r., (sygn. akt [..]) Starosta P odmówił Zakładowi Komunalnemu udzielenia licencji. Zakład odwołał się od powyższej decyzji do SKO. Jednak organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał decyzję Starosty w mocy. Od tej decyzji Zakład Komunalny odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny, który skargę Zakładu oddalił. Zakład odwołał się jednak do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] r. przyznał rację argumentom Zakładu Komunalnego w tej sprawie podnoszonymi od tak długiego czasu i uchylił wyrok WSA. W wyniku wyroku NSA, WSA w Poznaniu dnia [...] r. uchylił zarówno decyzję Starosty jak i SKO. Dopiero w wyniku tej całej, trwającej ponad 3 lata procedury, dnia [...] r. Starosta wydal Zakładowi Komunalnemu licencję, której Zakład domagał się od 2008 r. Skarżący podnosi jednak przede wszystkim, że już podczas trwania powyższej procedury sądowej starał się uzyskać od Miasta wymagane przepisami uzgodnienia i zezwolenia. Porozumienie w sprawie korzystania z infrastruktury przystankowej Miasta wygasło 30 kwietnia 2011 r. W Mieście P dokonywano zmian strukturalnych, w wyniku których powstała nowa jednostka Zarząd Transportu Miejskiego, która w efekcie tego przejęła sprawy z zakresu uzgodnień w tym przedmiocie. Po uzyskaniu licencji Zakład przystąpił niezwłocznie do czynności związanych z uzyskiwaniem uzgodnień. Zezwolenia udzielono Skarżącemu dopiero 14 czerwca 2012 r. Dalej w skardze podniesiono, że strona jest podmiotem realizującym transport zbiorowy. Brak wykonywania działalności przez skarżącego na trasie, której dotyczy sprawa oznacza brak możliwości dojazdu mieszkańców Gminy K do swoich miejsc pracy w P, do szkół, do przedszkoli i do innych instytucji. Zakład zrobił wszystko co mógł aby procedurę przyspieszyć. Ponad 3 lata trwało uzyskanie licencji, dalszy rok trwa uzyskanie zezwolenia. Skarżący nie zawinił w przedłużaniu tego procesu. Czas jego trwania nie był od skarżącego zależny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych, za naruszenie w postaci wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym. Stosownie do art. 18 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej zwaną ustawą lub ustawą o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta - na wykonywanie przewozów na Uniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b, d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d') prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d , f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa; 2) w międzynarodowym transporcie drogowym: wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, b) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw. 1a. Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. 1b. W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. la, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. ł pkt 1. 2. Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli: 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi sieją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 7 W myśl art. 21 ust. 1 ustawy, zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż: 1) 5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych; 2) rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy, do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22. Zgodnie z art. 21 ust. 3, po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4. Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), a ponadto: przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy, który karą pieniężną 8.000,00 (słownie: osiem tysięcy) złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym. W sprawie bezspornym jest, że w dniu kontroli, tj. 13 lutego 2012 r. strona skarżąca nie posiadała wymaganego prawem zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego. Przedmiotowe zezwolenie ([...]) strona uzyskała na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Nr 431 Kleszczewo, Pętla - Gowarzewo, Akacjowa -Poznań, Rataje Dworzec oraz Nr 432 Kleszczewo, Pętla - Komorniki, RSP - Poznań, Rataje Dworzec, dopiero w dniu 14 czerwca 2012 r. (k. 39-40 akt administracyjnych). Ponadto organ odwoławczy zasadnie zaznaczył, iż przewóz z dnia kontroli realizowany był w ramach linii regularnej: Markowice - Kleszczowo - Poznań, Rondo Rataje, zaś strona przed dniem kontroli jak i później nie uzyskała zezwolenia na linię, którą w dniu kontroli wykonywała przewóz. Mając na uwadze cytowane powyżej przepisy oraz bezsporny stan faktyczny organ II instancji prawidłowo stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego i nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze, a przede wszystkim bezspornie ustalony przez organ stan faktyczny, trzeba uznać za nieuzasadnione zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 8, 9, 10, 11, 77 oraz 107 k.p.a. Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i podjął wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.) a jako dowód dopuścił wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (w szczególności zeznania świadków). W ocenie Sądu zarzut naruszenia czynnego udziału w postępowaniu jest również bezzasadny. Należy zauważyć, iż strona została poinformowana i zagwarantowano jej prawo do zapoznania się z treścią naruszenia, sposobem w jaki dokonano ustalenia naruszenia, przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów. Była także poinformowana o treści art. 10 k.p.a. (np. pisma z dnia 19 kwietnia 2012 r., 20 czerwca 2012 r.). Nie znajduje oparcia również zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., który dotyczy budowy decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zarówno organu I jak i II instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie jest prawidłowo sformułowane i umożliwia stronie i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne jest wywodem prawniczym, wykazującym że przyjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego, logicznego procesu stosowania normy materialnej w danej sytuacji faktycznej. Innymi słowy organ prawidłowo umotywował ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wykazał związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że nie miała ona wpływu na trwające bardzo długo postępowanie przed sądami, którego efektem było otrzymanie licencji na prowadzenie transportu gminnego. Zakład Komunalny przedstawił dokumenty świadczące o długotrwałym procesie. Ów długotrwały proces rozpoczął się w roku 2008, a zakończył gdy skarżący odwołał się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] r. przyznał rację argumentom Zakładu Komunalnego w tej sprawie podnoszonymi od tak długiego czasu i uchylił wyrok WSA. W wyniku wyroku NSA, WSA w Poznaniu dnia [...] r. uchylił zarówno decyzję Starosty jak i SKO. Dopiero w wyniku tej całej, trwającej ponad 3 lata procedury, dnia [...] r. Starosta wydal Zakładowi Komunalnemu licencję, której Zakład domagał się od 2008 r. Odnosząc się do stanowiska skarżącej strony należy zauważyć, że nieterminowość w wydawaniu rozstrzygnięć przez inne organy administracyjne, czy długo trwające postępowanie sądowe nie stanowi, zgodnie obowiązującą ustawą o transporcie drogowym, podstawy zmniejszenia kary pieniężnej czy też umorzenia postępowania w sprawie jej nałożenia. Ponadto organ zasadnie wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Sąd podziela stanowisko organów, że strona miała wpływ na powstanie naruszenia i mogła powstrzymać się z wykonaniem kontrolowanego przewozu do czasu dopełnienia warunków związanych z legalnym podjęciem wykonywania przewozu. Chęć zapewnienia przez stronę ciągłości wykonywanych przewozów, zapewnienie potrzeb zbiorowości lokalnej nie jest usprawiedliwieniem dla stwierdzonego kontrolą naruszenia prawa, nie stanowi też przesłanki w świetle obowiązujących przepisów prawa, która by usprawiedliwiała działanie skarżącego zakładu. To wszystko z kolei czyni nie uzasadnionymi zarzuty naruszenia art. 93, 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym , a także braku zastosowania art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92 c pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Reasumując, Sąd uznał, że organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do prawidłowego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy zgodnie obowiązującym prawem i orzecznictwem sądów administracyjnych. Dopuściły wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób należyty zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 253.), Sąd oddalił skargę.