III SA/Po 1289/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 6 września 2013 r. M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 lipca 2013 r., nr [...], w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 9 sierpnia 2013 r. złożył osobiście skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. nr [...] z dnia [...]. Jednocześnie chciał on złożyć jeszcze jedną skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. nr [...] z dnia [...], jednak pracownik biura podawczego odmówił jej przyjęcia, a także potwierdzenia tego faktu, informując go, że może przyjąć tylko jedną skargę. Okazało się jednak, że były to dwie oddzielne skargi. Wraz powyższym wnioskiem skarżący przedłożył Sądowi skargę datowaną na dzień 9 sierpnia 2013 r., na której widnieje pieczęć Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdzająca złożenie skargi w dniu 6 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanym przypadku skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi i uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, wskazał odmowę przyjęcia przez pracownika organu przedmiotowej skargi, którą skarżący zamierzał złożyć obok drugiej skargi, dotyczącej innej decyzji wydanej względem strony w ten sam dzień (29 lipca 2013 r.) przez ten sam organ. W ocenie Sądu, wskazana przez wnioskodawcę przyczyna nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Ewentualny - lecz w tym żaden sposób nieuprawdopodobniony - błąd pracownika organu przyjmującego pismo procesowe strony nie może być rozpatrywany w kategorii braku winy strony, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Skarżący nie uwiarygodnił, by podniesiona przez niego próba złożenia skargi w dniu 5 września 2013 r., czyli czwartego dnia biegu terminu na złożenie skargi, z jednej strony - miała miejsce w rzeczywistości, zaś z drugiej strony – by podjął kolejną próbę wniesienia skargi lub usunięcia zaistniałej przeszkody do jej wniesienia w inny sposób. Godzi się zauważyć, iż z argumentacji wnioskodawcy nie wynika, by posiadał on błędne informacje co do konieczności złożenia skargi, lecz że odmówiono mu jej przyjęcia w biurze podawczym organu podatkowego. W świetle powyższych okoliczności należy wyjaśnić, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 1 lipca 2008r., sygn. akt I SA/Bd 340/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi nie była następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez niego własnych spraw, należało stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.