III SA/Po 13/14

Dnia 25 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W petitum skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie przedmiotowej decyzji w chwili obecnej może zagrozić prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, co uzasadnia uznanie, że może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W załączeniu skarżący przedłożył rozliczenie za okres od [...] 2013 r. do dnia [...] 2013 r., z którego wynika, że jego miesięczny dochód kształtuje się na poziomie ok. [...] zł. Jego małżonka otrzymuje zaś z tytułu umowy zlecenia wynagrodzenie miesięczne w kwocie [...] zł. Skarżący zaznaczył, że ma dwie córki w wieku 5 i 2 lat. W związku z tym wydatki na utrzymanie rodziny pochłaniają wszelkie zarobione przez skarżącego i jego małżonkę pieniądze. Strona podała przykładowe miesięczne koszty utrzymania rodziny. Ponadto wskazała, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, ani żadnych nieruchomości, oprócz mieszkania zakupionego na kredyt, którego raty uiszcza każdego miesiąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 328/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność wystąpienia takich przesłanek sąd bada zasadniczo w oparciu o przedstawione we wniosku okoliczności, uprawdopodabniające zaistnienie tych przesłanek. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa wskazanie we wniosku okoliczności uwiarygodniających niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy zatem spoczywa obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienia NSA: z 11 stycznia 2008 r., II OZ 1002/07 oraz z 16 kwietnia 2013 r., I GSK 409/13 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił w sposób wyczerpujący okoliczności faktyczne, które uprawdopodabniają wystąpienie podniesionych przez niego przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Należy mieć na względzie podniesioną przez skarżącego okoliczność, że wykonanie zaskarżonego aktu może zagrozić prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, co zostało przezeń uprawdopodobnione przedłożonym rozliczeniem za okres od [...] do dnia [...]2013 r. Równie istotną okolicznością wpływającą na ocenę zaistnienia w niniejszym przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest fakt, że skarżący wraz z małżonką posiadają dwoje małoletnich dzieci, na których utrzymanie wydatkują większość zarobionych pieniędzy. W świetle tych okoliczności, w ocenie Sądu, w niniejszym przypadku zachodzą przesłanki wskazane w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Groźba przymusowego wykonania nałożonej na skarżącego należności, a tym samym utraty przez niego i jego rodzinę dotychczasowego źródła utrzymania, niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo spowodowania u niego i jego rodziny trudnych do odwrócenia skutków, poprzez pozbawienie ich źródła dochodu, a tym samym podstawy codziennego utrzymania. Mając powyższe na uwadze wniosek o ochronę tymczasową zasługiwał na uwzględnienie, stąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.