III SA/Po 1306/21

Dnia 25 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2022 roku sprawy ze skargi Fundacji Porozumienie w [...] Oddział Sanatorium [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem kosztów postępowania. Pismem z dnia 8 marca 2021r. znak: [...] Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. na podstawie art. 15 gga ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm.) odmówił Fundacji [...] w P., [...] w P. ( dalej: skarżąca) przyznania i wypłaty świadczeń z FGŚP objętych wnioskiem nr [...] z 23.12.2020r. w całości, gdyż na dzień 30 września 2020r. przedsiębiorca nie prowadził działalności gospodarczej, oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) pod numerem 86.10.,Z, jako rodzaj przeważającej działalności. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 15 gga ust. 2 ustawy o COVID – 19 ocena spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonywana jest na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON na dzień [...] września 2020r. Fundacja [...] w P., [...] w P. , na dzień 30 września 2020r. nie była oznaczona odpowiednim przeważającym kodem PKD w rejestrze REGON i dlatego brak jest podstaw do przyznania i wypłaty wnioskowanych świadczeń. Skarżąca uznając w/w pismo za decyzję wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ w całości zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca na dzień 30 września 2020r. nie prowadziła działalności gospodarczej, oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) pod numerem 8610Z, jako rodzaj przeważającej działalności, a w konsekwencji uznania, że skarżąca nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia, o którym mowa w art. 15 gga ust. 1 ustawy o Covid – 19. Domagała się uchylenia decyzji i przyznania wnioskowanych świadczeń. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2021r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z [...] marca 2021r. W uzasadnieniu organ podał, że uznaje pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. za decyzję administracyjną albowiem zawiera ono wszelkie elementy składowe, jakie powinna zawierać decyzja administracyjna, zgodnie z art. 107 k.p.a., brakuje w niej jedynie pouczenia o możliwości odwołania. SKO uznało, że zaskarżona decyzja mimo braku pouczenia strony o możliwości odwołania jest prawidłowa i nie podlega uchyleniu. Podał, że do uzyskania wnioskowanych świadczeń, zgodnie z art. 15 gga ustawy o COVID – 19 skarżący na dzień 30 września 2020r. winien prowadzić działalność gospodarczą oznaczoną według PKD 2007 jako rodzaj przeważającej działalności kodami (...) w przedmiotowej sprawie 8610Z. Skarżący 23.12.2020r. złożył wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID – 19 do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P.. Wniosek dotyczył okresu począwszy od grudnia 2020r. na okres 3 miesięcy dla 33 pracowników. Wnioskowane środki miały być przeznaczone na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników. W złożonym wniosku skarżący w oświadczeniu w pkt 7 podał, że na dzień 30 września 2020r. prowadził działalność gospodarczą oznaczoną według PKD 2007 kodem 8610Z, jako rodzaj przeważającej działalności. Zgodnie z art. 15gga ust. 9 ustawy o COVID – 19 dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Dysponent FGŚP przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy na podstawie limitu/zapotrzebowania środki z FGŚP. Organ podał, że z powyższego wynika, że FGŚP zapewnia środki na podstawie limitu/zapotrzebowania otrzymanego od dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy (ust. 10 ). Natomiast zgodnie z pkt. 23 art. 15 gga ustawy zadania organów administracji, o których mowa w ust. 1 art. 15 gga ustawy realizują dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy. W aktach sprawy strona załączyła dwa zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z GUS z datą 29.11.2013r. i 9.02.2021r. dla Sanatorium [...], z których wynika, że rodzaj przeważającej działalności wg PKD to 8610Z (działalność szpitali). W związku z tym, że aplikacja wyświetlała informację o negatywnej weryfikacji kodu PKD organ I instancji zwrócił się do GUS pismem z dnia 9.02.2021r. o udzielenie informacji z rejestru REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020r. dotyczących oznaczenia przeważającej działalności według PKD, m.in. dla Fundacji [...] w P.. GUS pismem z dnia 17.02.2021r. poinformował, że Fundacja [...] w P. na dzień 30 września 2020r. posiadała kod 9499Z oraz pozostałe kody podlegające wpisowi do Rejestru Przedsiębiorców: 5510Z, 5610A, 5621Z, 5629Z, 5630Z, 6810Z, 6820Z, 8230Z, 8621Z, 8622Z, 8623Z, 5690A, 8690D, 9004Z. Z uwagi na powyższe tj. fakt, że Fundacja na dzień 30 września 2020r. miała jako przeważający wpisany kod 9499Z Dyrektor WUP nie miał podstaw do wystąpienia do FGŚP o przyznanie limitu/zapotrzebowania na wnioskowane środki i nie mając podstawy do zawarcia umowy musiał odmówić przyznania wnioskowanych środków. W terminowo wniesionej skardze skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, o nakazanie organowi, by wydał decyzję ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy zainicjowanej przez skarżącego w ten sposób, że wniosek skarżącego z 23 grudnia 2020r. o wypłatę świadczeń z FGŚP zostanie w całości uwzględniony i o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca na dzień 30 września 2020r. nie prowadziła działalności oznaczonej wg PKD numerem 8610Z jako rodzaj przeważającej działalności, a w konsekwencji uznania, że skarżąca nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia, o którym mowa w art. 15 gga ust. 1 ustawy o COVID – 19, 2. art. 15 gga ust. 1 ustawy o COVID – 10 poprzez sprzeczną z intencją ustawodawcy jego wykładnię, która w sposób nieuprawniony pozbawia skarżącą prawa do uzyskania świadczenia, o którym mowa w art. 15 gga ust. 1 ustawy o COVID – 19. W uzasadnieniu skarżący podał, że wnioski organów są sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zgodnie z danymi widniejącymi w rejestrze REGON przeważającym kodem Fundacji [...] w P., [...] w P. na dzień 30 września 2020r. (i to od 2 grudnia 2013r.) było 8610Z (działalność szpitali). Oddział jest podmiotem zatrudniającym pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie i to ten podmiot (regon rozszerzony o ostatnie cyfry właściwe dla jednostki lokalnej) winien być weryfikowany przez pryzmat numeru REGON. W związku z tym skarżący spełnił wszystkie warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i podkreślając, że Fundacja [...] w P. na dzień 30 września 2020r., jako przeważający miała wpisany kod 9499Z. Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) została rozpoznana w trybie uproszonym, w składzie trzech sędziów zawodowych ( wniosek SKO k. 31, wniosek pełnomocnika skarżącego k. 34). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15 gga ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. 2021.2095). Zgodnie z tym przepisem: Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.20.Z, 59.14.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1662), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4. Organ I instancji pismem z dnia 8 marca 2021r. wniosek skarżącego rozpatrzył odmownie z uwagi na fakt, że Fundacja jako przeważającą działalność miała wpisany kod PKD 94.99 Z a nie wskazany przez siebie 8610 Z (działalność szpitali). Zgodnie z art. 15 gga ust. 2 cyt ustawy: oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Organ II instancji uznał pismo Dyrektora WUP za decyzję i rozpoznał wniesione od niej odwołanie, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zarówno organ I instancji uznając, że wniosek skarżącego rozpatrzony winien być pismem, od którego nie przysługują żadne środki zaskarżenia, jak i organ II instancji uznając pismo Dyrektora WUP z 8 marca 2021r. za decyzję dokonali nieprawidłowej kwalifikacji rozstrzygnięcia. Sąd stwierdza, że zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (pismo Dyrektora WUP z 8 marca 2021 r.) podlega sądowej kontroli, bowiem - wbrew stanowisku organu I instancji - mieści się w katalogu form poddanych tej kontroli (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", nie jest jednak decyzją administracyjną - jak twierdził organ II instancji i skarżący - lecz innym niż decyzja lub postanowienie aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowisko takie zostało przyjęte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniach uchylających postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skarg w tych sprawach (postanowienia z 17 listopada 2021 r. I GSK 1414/21 i I GSK 1413/21, czy z 19 listopada 2021 r. I GSK 1415/21, a także wcześniejsze postanowienie z 18 czerwca 2021 r., I GSK 474/21; CBOSA) podkreślił, że "w przepisie art. 15gga ust. 9 ustawy o Covid wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu /zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia". Zdaniem NSA " (...) nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." Tym samym decyzja SKO w P. jako wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. Wzgląd na kwalifikację tej formy działania administracji przesądza o charakterze i zakresie dopuszczonych przez prawo czynności organu poprzedzających jej podjęcie. Skoro odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy nie jest decyzją ani postanowieniem (art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a.), lecz jest "innym niż decyzja lub postanowienie" aktem (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), to jego wydanie nie może być poprzedzone postępowaniem dowodowym prowadzonym na podstawie k.p.a. Kodeks nie ma tu w ogóle zastosowania, bowiem stosuje się go w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji, postanowienia lub załatwienia sprawy milcząco (art. 1 k.p.a.). Wszystkie te formy mieszczą się w katalogu form działania administracji poddanych sądowej kontroli na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. i w ramach skargi na te akty sąd może i powinien poddać ocenie zastosowanie przepisów k.p.a. przed ich wydaniem, a ewentualne naruszenie przepisów kodeksu może uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. Nie jest to możliwe, ani dopuszczalne w sprawie ze skargi na akt, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ten bowiem nie ma charakteru orzeczniczego (zob. A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej, Warszawa 2013, s. 67-97 i powołana tam literatura i orzecznictwo). Innymi słowy, czynności organu poprzedzające odmowę zawarcia umowy nie mieszczą się (bo mieścić się nie mogą) w ramach czynności "postępowania dowodowego" w rozumieniu k.p.a., lecz polegają na prostym porównaniu danych zawartych we wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i danych zawartych w rejestrze REGON (w brzmieniu na określony dzień). Do oceny wyniku tego porównania (w razie negatywnego jego skutku) sprowadza się sądowa kontrola aktu odmowy, który w razie błędów w tym zakresie podlega uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Należy podkreślić, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 może mieć tu tylko "odpowiednie" zastosowanie, co w przypadku kontroli aktów takich, jak zaskarżona odmowa, oznacza dopuszczalność zastosowania wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 i 3 p.p.s.a. - i uchylenia zaskarżonego aktu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo w razie zajścia niektórych podstaw nieważności, odnoszonych w typowym przypadku do decyzji (np. wydania aktu przez niewłaściwy organ lub bez podstawy prawnej). Zgłaszane w skardze zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. były więc bezzasadne. O tym, w jaki sposób dochodzi do oceny spełnienia warunków dopuszczalności zawarcia umowy przesądza więc nie treść ustaleń faktycznych dokonywanych na podstawie k.p.a., lecz czynności określone w prawie materialnym - art. 15gga ust. 1 i 2 ustawy o Covid, zacytowane wyżej. Z przepisów tych wynika jasno, że ocena spełnienia warunku dopuszczalności zawarcia umowy jest wynikiem prostego zestawienia danych REGON i danych wniosku. Takie ujęcie jest zresztą spójne z celem poddanej analizie konstrukcji, która zakłada szybkie udzielenie pomocy przedsiębiorcom, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji z przyczyn od siebie niezależnych. Jak już wcześniej wspomniano w tych sprawach nie stosuje się k.p.a., a więc organ nie może i nie powinien dokonywać faktycznych ustaleń co do przedmiotu przeważającej działalności. Stąd bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem odmowy w sprawie rozpoznanej są orzeczenia wydane na tle art. 31zo-art. 31zq, w których podkreśla się, że "nie dane statystyczne zawarte w GUS (REGON), ale ustalenie jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził na określony dzień, powinny determinować udzielenie zwolnienia" (np. wyroki WSA z 18 listopada 2021 r., III SA/Gl 575/21, z 17 listopada 2021 r. III SA/Łd 659/21; CBOSA). W skardze podniesiono jednak, że organ przyjął jako przeważający kod PKD – kod Fundacji [...] oznaczony - 94.99.Z - Działalność pozostałych organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowana a nie kod przeważającej działalności Oddziału – jednostki lokalnej Sanatorium [...], który uprawniał do przyznania świadczeń – był to bowiem kod 8610Z (działalność szpitali). Dyrektor WUP nie odniósł się do tej kwestii. Nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że skarżący jako jednostka lokalna nie może być uznany za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018r. – Prawo przedsiębiorców, wskazany w art. 15 gga ust. 1 ustawy o COVID – 19 i z jakich przyczyn jako kod przeważającej działalności przyjął kod fundacji, który nie określa prowadzonej przez nią działalności gospodarczej a jest wymuszony względami statystyki i wynika jedynie z działalności statutowej. Wyjaśnić należy, że Klasyfikacja PKD unormowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r., Nr 251 poz. 1885 ze zm., dalej: rozporządzenie PKD). Rozporządzenie wydane jest na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 443, ze zm., dalej: u.o.s.p.). W w/w akcie odnośnie przeważającej działalności, w załączniku Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji pkt 7, wyjaśniono jedynie, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana. Jednocześnie, wśród danych ewidencyjnych podlegających wpisowi jest również numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada (art. 5 ust. 1 pkt 3). W ustawie o statystyce publicznej, ustawodawca, w przepisie art. 42 ust. 3 pkt 4, wskazał, że wpisowi do Krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu. W samej ustawie o statystyce nie ma definicji pojęcia "przeważającej działalności gospodarczej", ale w art. 46 u.o.s.p. zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z dnia 30 listopada 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2009 ze zm., dalej: rozporządzenie o metodologii). Przepis § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy, a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy. Następnie, § 9 ust. 2 pkt 1 stanowi, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, których celem jest osiągnięcie zysku, zakładów działalności gospodarczej, stowarzyszeń organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. Zgodnie z art. 42 ust. 3a usp dane dotyczące kodu przeważającej działalności 9499Z to dane uzupełniające wskazujące na przeważający rodzaj działalności statutowej dla podmiotów podlegających wpisowi do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Kod PKD 9499Z dla fundacji wynika z działalności statutowej, natomiast działalności zgłoszone do rejestru przedsiębiorców, są dopisywane dopisane jako pozostałe, choć w istocie stanowią przeważającą działalność gospodarczą podmiotu wpisanego również do Rejestru Przedsiębiorców. Uwzględniając powyższe uznanie przez Dyrektora WUP, że skarżący oddział, którego wniosek był rozpoznawany prowadzi przeważającą działalność widniejącą w rejestrze fundacji pomijało dowody przedstawione przez skarżącego. W sytuacji uznania, że wniosek winien być złożony przez fundację organ winien mieć na uwadze, że przepis art. 15 gga ust. 1 ustawy o COVID – 19 nie wyklucza fundacji z możliwości otrzymania pomocy, tym samym wynikający jedynie z wymogów statystycznych wpis kodu 9499Z jako przeważającej działalności, nie obejmujący przeważającej działalności uzasadniającej wpis do Rejestru Przedsiębiorców, nie powinien determinować rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a uchylił zaskarżony akt Dyrektora WUP z 8 marca 2021r. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018, 265). Sąd nie znalazł podstaw prawnych do tego, aby: " nakazać organowi, by wydał decyzję ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy zainicjowanej przez skarżącego w ten sposób, że wniosek skarżącego z 23 grudnia 2020r. o wypłatę świadczeń z FGŚP zostanie w całości uwzględniony", o co zwrócił się skarżący w skardze. Możliwość podjęcia przez sąd takiego rodzaju rozstrzygnięcia przewiduje art. 145a § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 P.p.s.a., jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Przepis ten dotyczy zatem spraw załatwianych w formie decyzji lub postanowienia a nie w formie aktu. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor WUP uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania, co do dalszego postępowania.