III SA/Po 1332/13

Dnia 7 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej skierowania na badania lekarskie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...],- złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...],- złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001r., nr 79, poz. 856, ze zm.), art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, zwanej dalej k.p.a.), po odwołaniu S.W. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie skierowania S.W. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r., działając na podstawie art. 182 k.p.a. i art. 122 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 91 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo w ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 58 poz. 515, ze zm., zwanej dalej: p.r.d.) oraz § ust. 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r., Nr 2, poz. 15), Prokuratura Rejonowa w K. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w K. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania S.W., posiadającego prawo jazdy kategorii A, B, T wydane w dniu [...] września 2005 r. przez Starostwo Powiatowe w K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu Prokuratura wskazała, że w toku postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu, stwierdzono zaburzenia urojeniowe, potwierdzone opinią sądowo-psychiatryczną. Pismem z dnia 10 października 2012 r. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu przez Starostwo Powiatowe w K. postępowania z urzędu, zgodnie z wnioskiem Prokuratury. Podaniem z dnia [...] października 2012 r. Skarżący zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. o przekazanie sprawy do organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania, tj. Urzędu Miasta P.. Pismem z [...] listopada 2012 r. Urząd Miasta P. wezwał Skarżącego do stawienia się w celu złożenia wyjaśnień dotyczących aktualnego miejsca zamieszkania. W oświadczeniu, które wpłynęło do Urzędu Miasta P. [...] grudnia 2012 r., skarżący stwierdził, iż mieszka w Poznaniu od marca 2005 r., dlatego zażądał podjęcia postępowania zgodnie z właściwością na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr. [...], działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. oraz art. 107 k.p.a., skierował skarżącego na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący S.W. zarzucił naruszenie art. 7 i 10 § 1 k.p.a., bowiem nie przesłano informacji o prawie do zapoznania się ze sprawą. Skarżący zakwestionował również ustalenia biegłych, bowiem posiadał zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2012 r. od pracodawcy, gdzie po kompleksowych badaniach nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy, nadto korzystając codziennie z samochodu nie popełnił wykroczenia (brak punktów karnych i mandatów w ewidencji). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania, bowiem wszczęcie postępowania przez inny organ Starostę Kościańskiego, nie wystarczyło do uznania, że wymogi formalne wynikające z k.p.a. zostały spełnione przez organ właściwy, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., co stanowiło również naruszenie art. 10 k.p.a. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prezydent Miasta P. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a.. Wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. skierowanym do Urzędu Miasta P., Skarżący wniósł o wyłączenie na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownika organu, który wydał decyzję z dnia 17 grudnia, co w ocenie Skarżącego stanowiło naruszenie "jego interesu prywatnego". Skarżący wniósł również o ustanowienie pełnomocnika z urzędu na podstawie art. 32 w zw. z art. 28, 33 § 1 i art. 34 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta P. odmówił wyłączenia pracownika UM P.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nie ma podstaw prawnych do takiego działania, art. 127 § 3 dotyczy bowiem pracownika organu wyższego stopnia, który brał udział w wydaniu decyzji przez organ I instancji lub gdy od decyzji wydanej w I instancji nie przysługuje odwołanie, a sprawa na wniosek strony rozpatrywana jest ponownie. Organ wskazał również, iż w sprawach z zakresu administracji publicznej nie przysługuje pełnomocnik przyznany z urzędu, jednak można na podstawie art. 32 k.p.a. działać przez pełnomocnika, art. 34 dotyczy natomiast osób niezdolnych do czynności prawnych. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], skierował S.W. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z powodu otrzymania informacji, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący zarzucił, iż decyzję wydano przedwcześnie, bowiem na rozprawie sądowej z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd postanowił wyznaczyć nowy zespół biegłych do oceny zdrowia skarżącego, bowiem opinia załączona do sprawy przez Prokuraturę była niejasna i niepełna. Nadto skarżącemu nie przyznano obrońcy z urzędu. Skarżący wskazał, iż w dalszym ciągu prowadzi pojazdy i nie popełnił wykroczenia, nie stwarza również zagrożenia w ruchu, wnosząc o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 103 k.p.a. W załączeniu skarżący przekazał zaświadczenie lekarskie z dnia 30 listopada 2010 r. oraz opinię od pracodawcy, z których wynikało, iż skarżący jest zdolny do pracy i zaangażowany w pracę, a także empatyczny. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaszły przesłanki nieznane organowi I instancji w dacie orzekania, tj. organ odwoławczy ustalił, iż Sąd Rejonowy w K. odroczył sprawę o sygn. akt [...] do dnia [...] września 2013 r. w związku z powołaniem biegłych, co potwierdziło informację zawartą w odwołaniu. Ze względu na zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz fakt, iż głównym dowodem przemawiającym za skierowaniem skarżącego była opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna pozyskana w postępowaniu karnym, która miała zostać zweryfikowana w postępowaniu sądowym – należało przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucił brak przyznania obrońcy z urzędu. W uzasadnieniu skargi S.W. wskazał na istniejący spisek funkcjonariuszy publicznych (Sądów, Policji, Prokuratury oraz urzędników), którego skarżący padł ofiarą. W załączeniu Skarżący przekazał szereg skomentowanych przez siebie dokumentów, głównie z zakresu licznych postępowań karnych – m.in. postanowienia prokuratury, zarządzenia i orzeczenia sądów powszechnych oraz administracyjnych). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał, iż trudno odnieść się do zarzutów, bowiem jedynie w zakresie nieustanowienia pełnomocnika wskazać można, iż nie ma podstawy prawnej do ustanowienia pełnomocnika z urzędu przez organ administracji. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1332/13, na podstawie wniosku z dnia [...] października 2013 r., Sąd postanowił ustanowić dla skarżącego pełnomocnika z urzędu oraz zwolnić go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając na podstawie art. 60 oraz art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnął skargę i wniósł o zasądzenie niepokrytych nawet w części kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż postępowanie karne w którym wydano decyzję sądowo-psychiatryczną stanowiącą podstawę wniosku prokuratora o skierowanie na badanie lekarskie w dalszym ciągu jest w toku, a opinia jest przedmiotem weryfikacji w toku postępowania dowodowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. (data wpływu [...] stycznia 2014 r.), skarżący, wskazując na nieporozumienia z przyznanym z urzędu pełnomocnikiem oraz dalsze naruszanie kultury prawnej przez wymiar sprawiedliwości, działając osobiście, wniósł o kontynuowanie sprawy. Również pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., pełnomocnik skarżącego cofnął wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia skargi i wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego w K. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w K., sygn. akt [...], w którym wydano decyzję sądowo-psychiatryczną stanowiącą podstawę wniosku prokuratora o skierowanie na badanie lekarskie, która w dalszym ciągu jest przedmiotem weryfikacji w toku postępowania dowodowego. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił zawieszenia postępowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., skarżący, reprezentowany przez adwokata, podtrzymał stanowisko wyrażone przez skarżącego w pismach wniesionych w sprawie, zaskarżając w całości decyzję SKO w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r. i wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie: – art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że informacja o stanie zdrowia kierującego pojazdami, uzyskana w toku postępowania przygotowawczego i niezweryfikowana przez sąd powszechny w prawomocnym wyroku może stanowić o uzasadnionym zastrzeżeniu co do stanu zdrowia oraz na pominięciu, że zastrzeżenie co do stanu zdrowia winno mieć związek z możliwością kierowania pojazdem, – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. niepopełnienia przez skarżącego przestępstw lub wykroczeń drogowych, braku sygnałów o utracie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów oraz faktu, że wydana opinia biegłych nie wskazywała, aby stan zdrowia skarżącego miał wpływ na jego kwalifikacje w tym zakresie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Starosta winien ustalić, czy istnieją konkretnie wskazane okoliczności, z których wynika, że kierujący nie ma umiejętności lub wiadomości uprawniających do kierowania pojazdami, np. popełnienie przestępstwa lub wykroczenia drogowego, wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego lub liczba punktów otrzymanych za naruszanie przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, natomiast w niniejszej sprawie opinia, na podstawie której prokurator wystąpił z wnioskiem o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie, została wydana w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w K. i podlega weryfikacji przez niezawisły sąd, a konstrukcja procedury karnej w zakresie postępowania przygotowawczego nie przyznaje oskarżonemu instrumentów umożliwiających czynną i skuteczną obronę oraz kwestionowanie opinii na tym etapie. Nadto, z przedmiotowej opinii nie wynika, aby stan zdrowia skarżącego ustalony przez biegłych (którym to ustaleniom skarżący przeczy) miał wpływ, tym bardziej wpływ negatywny, na możliwość kierowania przez skarżącego pojazdami. Organy pominęły również fakt, że skarżący nie wchodził dotychczas w konflikt z prawem, nie popełnił przestępstw ani wykroczeń drogowych oraz posiada bardzo korzystną opinię pracodawcy jako profesjonalnego i odpowiedzialnego pracownika, a skarżący przechodzi okresowe badania lekarskie i dotychczas nie stwierdzono żadnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami, które stanowi element pracy skarżącego. Mimo dwukrotnego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracyjny I instancji, organ nie znalazł żadnych przesłanek pozwalających przyjąć zastrzeżenia co do zdrowia skarżącego pod kątem uprawnień i kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, jednak dwukrotnie wydał decyzję o skierowaniu na badania lekarskie. W ocenie skarżącego, przyjmując zatem, że co do zasady Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję słusznie zauważyło, że do czasu zakończenia postępowania karnego nie ma podstaw do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie to nie dostrzegło, że postępowanie administracyjne w ogóle nie powinno być wszczęte z uwagi na brak przesłanek z art. 99 ust 1 pkt 2) lit b) i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi wskazując, że skarga w istocie nie zawiera zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji, która nie jest decyzja kończącą postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, która doprowadziła do wydania zaskarżonego aktu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r., uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta P.. Zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Decydującą przesłanką przemawiającą z a skierowaniem skarżącego na badania lekarskie jest opinia sądowa psychiatryczno – psychologiczna pozyskana w postępowaniu karnym, która obecnie jest weryfikowana w toku postępowania sądowego, dla uzyskania pełnego obrazu sprawy niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, celem ustalenia wyników badań nowego zespołu biegłych. Na wstępie odnotować należy, iż w myśl wyartykułowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej. Zasadniczym celem postępowania odwoławczego jest zatem kontrola decyzji wydanej w I instancji, poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto organ odwoławczy, po otrzymaniu odwołania jest zobowiązany w pierwszej kolejności stwierdzić dopuszczalność odwołania oraz wniesienia go w terminie. Jeżeli organ odwoławczy nie wyda postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., to jest zobowiązany do wydania decyzji w trybie art. 138 k.p.a. Przepis ten określa rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organ odwoławczy. Organ ten może bowiem wydać decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję; uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty będącej przedmiotem postępowania; uchyla decyzję i umarza postępowanie I instancji (art. 138 § 1 k.p.a.), bądź też uchyla decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Z uwagi na treść skargi, wskazać także należy, że warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., jest stwierdzenie, że istnieją podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w formie decyzji i jednocześnie, z uwagi na istnienie wątpliwości co do istotnych okoliczności, rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotycząca stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, uzupełnionego o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ I instancji, jak i te okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2000 r., V SA 102/00 - LEX nr 49869, wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., II SA/Wa 2413/04 - LEX nr 166510). Jednocześnie podkreślić trzeba, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności. Dlatego też, stwierdzając, że dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, organ odwoławczy obowiązany jest wydać decyzję kasacyjną określoną w art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja kasacyjna podjęta w granicach art. 138 § 2 k.p.a. nie może być ponadto uważana za decyzję legalnie ograniczającą prawo strony do merytorycznej decyzji organu odwoławczego, jeżeli w ogóle prawo takie może być wywiedzione z przepisów kodeksu, i w tym znaczeniu za decyzję wyjątkową. Wręcz przeciwnie, decyzja taka, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 138 § 2, stanowi wymagane tym przepisem "normalne" rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zgodnie z dyspozycją art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151, ze zm.) Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia; Jak wynika z akt administracyjnych w toczącej się przed Sądem Rejonowym w K. sprawie podejrzanego S.W. (sygn. akt [...]) została zlecona przez Sąd nowa opinia dotycząca oceny stanu zdrowia skarżącego (notatka służbowa z dnia [...].07.2013 r. i k. 53 akt). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie sprawy, w której zapadła kontrolowana decyzja wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Ponadto dokonanie niezbędnej oceny stanu faktycznego na poziomie organu II instancji powodowałby de facto pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego rozpatrzenia sprawy. Sąd podzielił pogląd Organu II instancji, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka warunkująca uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w oparciu o niewyjaśnione okoliczności faktyczne. Analiza dokumentacji odnoszącej się do informacji, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako główny dowód w sprawie, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, winna znaleźć oparcie o nie budzącą wątpliwości opinię sądowo – psychiatryczną, która jak wynika z informacji organu jest obecnie weryfikowana przez Sąd w, który dopuścił w tym zakresie nową opinię. Powyższe uchybienia stanowiły naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w stopniu, który uniemożliwia merytoryczne rozstrzygniecie sprawy przez organ II instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przekazując sprawę organ odwoławczy zawarł wskazania, co do okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Odnosząc się do stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze, zauważyć należy, że rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada w istocie jego intencjom. Co prawda kwestionował on generalnie zasadność skierowania go na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, kwestia ta jednak nie mogła stanowić przedmiotu kontroli ani Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej, konkretnej sprawie, a tym bardziej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który jako sąd administracyjny powołany został do kontroli działań organów administracji, a nie działań podejmowanych przed sądami powszechnymi. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.