III SA/Po 134/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wyłączenia z uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa postanawia: odrzucić skargę /-/ W. Długaszewska Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta – na podstawie art. 19 ust. 2 i 5, art. 21 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – orzekł o nieuznaniu wniosku W. L. w sprawie wyłączenia z uproszczonego planu urządzania lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa lasów o powierzchni [...] ha stanowiących jego własność położonych w miejscowości S. N., gmina M.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. L. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. L., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz decyzji Starosty celem prawidłowego uzasadnienia ponownie wydanych decyzji pod kątem przesłanek faktycznych i prawnych. Na skardze umieszczono cztery znaki opłaty sądowej w łącznej kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z póź. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - opłatę sądową należy uiścić przy wnoszeniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Dodatkowo § 2 art. 219 p.p.s.a. stanowi, iż opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W wypadku zawodowych pełnomocników wykonanie obowiązku prawidłowego wniesienia opłaty stałej reguluje art. 221 p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z kolei art. 231 p.p.s.a. wskazuje, kiedy pobiera się wpis stosunkowy, a kiedy wpis stały – wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stąd skarga winna być opłacona wpisem stałym. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu leśnictwa – 200 zł. W przedmiotowej sprawie skarga została opłacona znakami opłaty sądowej w łącznej kwocie 200 zł. Podkreślenia wymaga fakt, iż w cytowanym powyżej art. 219 § 2 p.p.s.a. przewidziano jedynie dwa sposoby uiszczania opłaty sądowej – gotówką do kasy sądu administracyjnego, do którego wnoszone jest pismo lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W związku z tym unormowaniem nie ma możliwości skutecznego uiszczania wpisu znakami opłaty sądowej. Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004r. FZ 28/04 (ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 4) NSA wskazał, iż uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie niż przewidziana w art. 219 § 2 p.p.s.a. Zaznaczyć również należy, że przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2006r., SK 11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322) stwierdził, iż jest on zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Trybunał wskazał, że wyeliminowanie w art. 219 p.p.s.a. jednej z trzech form opłat sądowych – opłaty znakami sądowymi – nie jest takim utrudnieniem prawa do sądu, który narusza Konstytucję. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 219 § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie została należycie opłacona. Wobec faktu, że w niniejszej sprawie skarga podlega opłacie stałej, a wniesiona została przez adwokata, należało zastosować rygor przewidziany w art. 221 p.p.s.a. i skargę odrzucić (zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.) bez wezwania pełnomocnika o uiszczenie wpisu stałego w kwocie 200 zł. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ W. Długaszewska D.W.d