III SA/Po 1346/21

Dnia 23 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2022 roku sprawy ze skargi [...].c. S. M., H. M. w [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 marca do [...] kwietnia 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (dalej: "Zakład", "ZUS") decyzją z 5 sierpnia 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. s.c. S. i H. M. (dalej: "strona") od decyzji z 27 maja 2021 r., nr [...], odmawiającej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Strona zwróciła się do Zakładu z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania składek dla płatników prowadzących działalność w branżach określonych w rozporządzeniu, wskazując że prowadzi przeważającą działalność według PKD 56.30.Z. Zakład II Oddział w P., decyzją z 27 maja 2021 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 31zq ust. 7 w zw. z art. 31zy ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19") oraz § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 371 ze zm., dalej: "rozporządzenie RM"), odmówił stronie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okres od 1 marca do 30 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu organ przywołał treść § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenie RM oraz wskazał, że w wyniku analizy danych w bazie REGON Głównego Urzędu Statystycznego ustalono, że strona nie prowadziła działalności PKD 56.30.Z we wrześniu 2020 r., zatem nie ma możliwości ustalenia obniżenia przychodów. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła, że we wrześniu 2020 r. prowadziła działalność oznaczoną kodem PKD 56.30.Z, która stanowiła rzeczywiste źródło jej przychodów. Działalność oznaczona tym kodem jest wskazana we wpisach do CEiDG jako przeważająca działalność gospodarcza i stan taki trwa od 2012 r. Strona zwróciła uwagę, że organ nie podjął jakiejkolwiek próby ustalenia obniżki przychodów. Zakład utrzymując w mocy decyzję wydaną w I instancji, powołując się na dane otrzymane z Urzędu Statystycznego w P., wskazał, że kod PKD 56.30.Z został zgłoszony jako rodzaj działalności 15 stycznia 2021 r. Urząd potwierdził, że na dzień 30 września 2020 r. spółka jako rodzaj przeważającej działalności posiadała wpisany w rejestrze kod PKD 47.11.Z. Nie można zatem porównać przychodów z przeważającej działalności prowadzonej w marcu 2021 r. z kodem PKD 56.30.Z do przychodu uzyskanego we wrześniu 2020 r., gdyż działalność z kodem uprawniającym do zwolnienia nie była wówczas działalnością przeważającą. W skardze skierowanej do tut. Sądu storna, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Zakładu do wydania decyzji uwzględniającej wniosek o zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek, zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") przez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w sytuacji, w której zostały spełnione wszystkie warunki wynikające z rozporządzenia RM, - art. 7 K.p.a. przez brak podjęcia przez Zakład czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, - art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu przez wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami, a także wyjście w wydanym rozstrzygnięciu poza granice przedmiotowe pod względem stanu prawnego i faktycznego; 2. naruszenie prawa materialnego, to jest § 10 ust. 2a rozporządzenia RM przez odmowę przyznania uprawnienia wynikającego z tego uregulowania w sytuacji spełnienia wszystkich warunków tam określonych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że oparcie się przez ZUS wyłącznie na wpisach do bazy REGON nie daje jakiejkolwiek możliwości porównania przychodów, bowiem jest to możliwe wyłącznie w drodze analizy dokumentów finansowych spółki. W toku postępowania nie zostały przez organ podjęte jakiekolwiek czynności w celu rzeczywistej weryfikacji przychodów spółki w powołanych okresach (marzec 2021 r. i wrzesień 2020 r.). Tym bardziej, że we wniosku wskazano na obniżenie przychodów o co najmniej 40%, a także, że znajduje to potwierdzenie w dokumentacji finansowej. Podano, działalność oznaczona kodem PKD 56.30.Z stanowiła we wrześniu 2020 r. rzeczywiste źródło przychodów spółki. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, że rozporządzenie RM nie zawiera dodatkowego warunku prowadzenia tego samego rodzaju działalności jako działalności przeważającej w okresie porównania, a pojęcie przychodu nie zostało ograniczone tylko do obszaru wiodącego (przeważającego) PKD. Nie można więc uznać, że skarżąca nie spełnia wymogów stąd wynikających. Podkreślono jednocześnie, że wątpliwości co do treści normy prawnej powinny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej. Zakład w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie z 28 września 2021 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. ZUS w piśmie z 6 października 2021 r. oświadczył, że zgadza się na tryb uproszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżąca wniosła o tryb uproszczony, a do jej wniosku przychylił się Zakład, zaistniały przesłanki do zastosowania ostatnio przywołanej regulacji. Jak stanowi art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw, jaka ujęta została w art. 10 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z 5 sierpnia 2021 r., nr [...], jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w P. z 27 maja 2021 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Istota sporu do jakiego doszło pomiędzy stronami niniejszego postępowania sprowadza się do dwóch powiązanych ze sobą kwestii. Po pierwsze, czy w świetle § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia RM działalność gospodarcza oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 jednym ze wskazanych tam kodów (w sprawie jest to: 56.30.Z), która jest prowadzona jako rodzaj przeważającej działalności na dzień 31 marca 2021 r., powinna być prowadzona przez płatnika składek także jako przeważająca działalność we wrześniu 2020 r. Po drugie, czy mające w tym względzie znaczenie okoliczności (rodzaj działalności i jej charakter, jako przeważający) należy oceniać wyłącznie na podstawie wpisu w rejestrze REGON, czy też uwzględnić trzeba rzeczywiście prowadzoną przez płatnika składek działalność gospodarczą. O ile odnośnie pierwszej z nakreślonych kwestii spornych nie można zgodzić się ze skarżącą, że w okresie stanowiącym podstawę do stwierdzenia obniżenia przychodu (w sprawie wrzesień 2020 r.) nie musiała być prowadzona ta sama działalność gospodarcza, jako działalność przeważająca, o tyle odnośnie drugiej z tych kwestii, skarżąca słusznie już zauważa nieprawidłowość postępowania Zakładu, który czyniąc istotne dla sprawy – w powyższym zakresie – ustalenia faktyczne ograniczył się wyłącznie do danych z rejestru REGON. Zgodnie z § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia RM zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od 1 marca 2021 r. do 31 kwietnia 2021 r. albo za okres od 1 kwietnia 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresu, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału (Rozdział 4 rozporządzenia RM – przyp. tut. Sądu), płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z – którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Jak stanowi natomiast § 10 ust. 3 rozporządzenia RM oceny spełniania warunku, o którym mowa w przywołanym ust. 2a, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Jednym z warunków zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na podstawie § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia RM jest to, aby w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku uzyskany przychód w rozumieniu przepisów podatkowych był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli wnioskodawca był zgłoszony jako płatnik składek przed 1 listopada 2020 r. Skarżąca we wniosku oświadczyła w tym względzie, że: "przychód z przeważającej działalności uzyskany w marcu 2021 r. był niższy co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego we wrześniu 2020 r.". Wskazała także, że na dzień 31 marca 2021 r. prowadzi jako przeważającą działalność według PKD 56.30.Z. Ta ostatnia okoliczność pomiędzy stronami pozostaje bezsporna. Mając na względzie treść § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia RM, w którym mowa jest o przychodzie "z tej działalności", uznać trzeba, że musi zachodzić tożsamość – zarówno co do rodzaju, jak i przeważającego charakteru – działalności gospodarczej, która stanowi podstawę do ubiegania się o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, jaka prowadzona była przez wnioskodawcę na dzień 31 marca 2021 r., jak i działalności, względem której stwierdza się obniżenie przychodu o co najmniej o 40%. Inaczej rzecz ujmując skoro skarżąca, jako przeważającą na 31 marca 2021 r. prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według PKD 56.30.Z, to również ta działalność prowadzona przez skarżącą jako przeważająca powinna być podstawą do stwierdzenia – co pozostaje zresztą zgodne z oświadczeniem zawartym we wniosku – że przychód z niej uzyskany w marcu 2021 r. był niższy co najmniej o 40% w porównaniu do przychodu z niej uzyskanego we wrześniu 2020 r. Aby takie porównanie było w ogóle możliwe wnioskodawca musi zatem prowadzić w tych dwóch miesiącach, za które przychód jest podstawą porównania (w sprawie marzec 2021 r. i wrzesień 2020 r.), tę samą działalność gospodarczą oznaczoną jednym z kodów PKD wyszczególnionych w § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia RM (w sprawie PKD 56.30.Z), jako działalność przeważającą. Rację zatem przyznać trzeba w zakresie dotychczasowych rozważań Zakładowi, z którego stanowiska wynika, że istotny jest przychód z tego samego rodzaju działalności gospodarczej, która powinna mieć charakter przeważający, zarówno w jednym, jak i w drugim miesiącu stanowiącym podstawę porównania (marzec 2021 r. - wrzesień 2020 r.). Nie ma już jednak racji Zakład ograniczając się przy stwierdzeniu rodzaju i charakteru działalności gospodarczej, jaką skarżąca prowadziła we wrześniu 2020 r., wyłącznie do danych z rejestru REGON. O ile na gruncie literalnego brzmienia § 10 ust. 2a w zw. z ust. 3 rozporządzenia RM mogą powstać jeszcze jakieś wątpliwości co do znaczenia danych z bazy REGON dla stwierdzenia rodzaju i charakteru działalności na dzień 31 marca 2021 r. (choć § 10 ust. 3 rozporządzenia RM wskazuje na przydatność tych danych wyłącznie dla oznaczenia prowadzonej działalności, a nie samego faktu jej prowadzenia), to już wszelkie w tym względzie wątpliwości, odnoszące się do pozostałych istotnych dla sprawy okresów nie są w żadnym razie uzasadnione. Ani z treści § 10 ust. 2a, ani też z treści § 10 ust. 3 rozporządzenia RM nie wynika, aby Zakład – jak w przypadku skarżącej – mając wątpliwości co do rodzaju i charakteru działalności gospodarczej prowadzonej we wrześniu 2020 r. mógł opierać się na danych pozyskanych z rejestru REGON. Pomijając już nawet to, że w przekazanych do tut. Sądu aktach administracyjnych brak jest danych, które miały zostać przekazane organowi przez Urząd Statystyczny w P. w dniu 1 lutego 2021 r., ograniczenie się przez organ wyłącznie do takich danych celem stwierdzenia, jaką działalność gospodarczą skarżąca prowadziła we wrześniu 2020 r. stanowi o istotnym naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zakład wbrew spoczywającym na nim obowiązkom podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.) oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, co do faktycznie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej we wrześniu 2020 r., w sposób nieuprawniony ograniczając się do powołania na wpis w rejestrze REGON, jaki widnieć tam miał dzień 30 września 2020 r. (PKD 47.11.Z). Należy pamiętać o tym, że rejestr REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z 29 czerwca 1985 r. o statystyce publicznej, tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 955). Podanie do rejestru REGON danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej niż objęta kodami PKD ujawnionymi w tym rejestrze. Wspomniany rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II UK 142/12 i 23 listopada 2016 r., sygn. akt II UK 402/15, oświadczenia wiedzy mają charakter faktów, dlatego mogą być kwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy albo fałszu. Wskazać także trzeba, że rozporządzenie RM ani ustawa COVID-19 nie zawiera definicji wyrażenia: "przeważająca działalność gospodarcza", do którego odwołuje się w § 10 ust. 2a rozporządzenia. Wyjaśnia je dopiero rozporządzenie Rady Ministrów z 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz. U. z 2015 r., poz. 2009 ze zm.). W § 9 ust. 2 tego rozporządzenia postanowiono, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku 1) osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, których celem jest osiąganie zysku, zakładów działalności gospodarczej: stowarzyszeń, organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika - na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących; 2) jednostek i zakładów budżetowych, fundacji, związków zawodowych, stowarzyszeń, organizacji społecznych, kościołów i związków wyznaniowych, z wyłączeniem zakładów działalności gospodarczej, o których mowa w pkt 1 - na podstawie określonego w statucie rodzaju działalności, do której zostały utworzone; 3) osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą odrębnie dla: a) działalności wpisanej do CEIDG, b) działalności rolniczej, c) pozostałej działalności, niewymienionej w lit. a i b, prowadzonej na własny rachunek w celu osiągnięcia zysku - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących; 4) jednostek lokalnych - odpowiednio na podstawie jednego z mierników, o których mowa w pkt 1-3; 5) przedszkoli, szkół, placówek i innych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, i ich zespołów - na podstawie danych przekazanych z bazy danych SIO. O rodzaju przeważającej działalności nie może zatem świadczyć sam wpis do rejestru REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy w oparciu o wytyczne określone w ostatnio cytowanym rozporządzeniu. Dlatego dokonując wykładni § 10 ust. 2a rozporządzenia RM nie można pominąć powyższego znaczenia pojęcia rodzaju przeważającej działalności. W konsekwencji ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy ona od wpisu do rejestru REGON. Stanowisko powyżej zaprezentowane znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, zob. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 568/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opisane powyżej naruszenia przesądzają, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca istotnie naruszają przepisy postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), co prowadzi do konieczności ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Brak było natomiast podstaw do tego, aby tut. Sąd zobowiązał Zakład do wydania decyzji uwzględniającej wniosek skarżącej, o co wnioskowano w skardze. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 145a § 1 P.p.s.a. zgodnie, z którym w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 P.p.s.a., jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Złożona skarga została natomiast uwzględnione z uwagi na to, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, nie zaś do naruszenia prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Tut. Sąd nie ma przy tym możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ rentowy. Art. 106 § 3 uprawnia tut. Sąd jedynie do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Jeżeli natomiast, jak w stwierdzonym powyżej zakresie, postępowanie wyjaśniające nie zostało przez organ w zasadzie w ogóle przeprowadzone, nie sposób mówić o dowodach uzupełniających. W ponownie prowadzonym postępowaniu ZUS zobowiązany jest uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oraz wynikające z niego wskazania co do dalszego postępowania. Organ rentowy powinien przede wszystkim ustalić, jaka działalność gospodarcza była rzeczywiście prowadzona przez skarżącą jako przeważająca we wrześniu 2020 r. W tym celu organ powinien przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające, czyniąc niezbędne ustalenia w tym zakresie na podstawie dostępnych i możliwych do przeprowadzenia dowodów. Dopiero stwierdzając tożsamość prowadzonej tak działalności gospodarczej, uprawniającej do zwolnienia, organ zbada – o ile za niewystarczające uzna oświadczenie skarżącej z wniosku – wielkość różnicy w przychodach z tej działalności, celem stwierdzenia, czy wskaźnik ten uprawnia skarżącą do uzyskania wnioskowanej ulgi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.