III SA/Po 1358/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PK na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2009 roku postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2009 r. W ocenie Sądu wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednak rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze łączna wysokość zobowiązań, których dotyczą skargi złożone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Biorąc pod uwagę, iż skarżący wniósł pięć skarg dotyczących określenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r., których łączna wysokość wynosi ok. 90 tysięcy złotych, należy przyjąć, że ich zapłata może wywołać utratę przez skarżącego płynności finansowej, prowadzącą do trudności w wywiązaniu się przez niego z ciążących na nim zobowiązań, a w konsekwencji nawet do jego upadłości. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że realizacja zaskarżonej decyzji, w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych, mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, co należy uznać za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.