III SA/Po 137/19

Dnia 25 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi A. M. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją nałożono na A.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie następujących przepisów ustawy o transporcie drogowym : • niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie- tj. art. 92 a ust.1 ,3 i 6 ustawy o transporcie drogowym i załącznika Nr 3 lp.1.4 do ww. ustawy, • nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi- tj. art. 92 a ust.1, 3 i 6 ustawy o transporcie drogowym i załącznika nr 3 lp.6.2.1 do ww. ustawy, • nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień -tj. art. 92 a ust.1,3 i 6 ustawy o transporcie drogowym i załącznika Nr 3 lp.6.3.7 do w/w ustawy. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Na podstawie upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...].03.2018r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa A.M. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Kontrolą objęto okres od dnia [...].04.2017r. do dnia [...].04.2018r. Zgodnie z protokołem kontroli w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało średnio [...] kierowców (karta nr [...]). Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].06.2018r. W toku postępowania przesłuchano stronę oraz świadków - [...], załączono do akt dane cyfrowe pojazdów, dane cyfrowe z kart kierowców, przeprowadzono oględziny tras, protokół oględzin bazy eksploatacyjnej, załączono karty ewidencji nieobecności pracowników, listy płac, rozkłady jazdy, kopie zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i na wykonywanie krajowego transportu drogowego, kopie dowodów rejestracyjnych pojazdów, umów o prace, pobrano zapisy z urządzeń rejestrujących . Decyzją administracyjną z dnia [...].09.2018r. o nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszeń ujawnionych w protokole kontroli. Strona pismem złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji zarzucając naruszenie przepisów: • lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, poprzez błędne zastosowanie wynikające z niewłaściwej wykładni skutkujące bezpodstawnym zastosowaniem wielokrotności kary administracyjnej; • art. 7, art. 8, art. 11 kpa, poprzez niezrozumiałe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji niepozwalającej na umiejscowienie w czasie stanów faktycznych, leżących u podstaw nałożenia kary administracyjnej za naruszenie przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd; • art. 6, art. 7 kpa, poprzez przeprowadzenie dowodu mającego podważyć treść dokumentu urzędowego, co jest niezgodne z art. 3 lit a rozporządzenia 561/2006, poprzez niewłaściwą jego wykładnię prowadzącą do błędnego uznania, iż trasa o której mowa w tym przepisie to odległość pomiędzy pierwszym i ostatnim przystankiem liczona biegiem dróg - a nie promieniem od punktu docelowego; • art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, poprzez niezastosowanie; • art. 76 ust. 1 kpa, poprzez " (...) odrzucenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego w sytuacji, w której nie ma podstaw do kwestionowanie jego zawartości jak i został on wydany w treści i formie, co do której strona nie mogła mieć podejrzeń, iż zawiera on informacje niezgodne ze stanem faktycznym "; • art. 7, art. 8, art. 77 § 1 kpa, poprzez błędną i nieobiektywną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie lp. 1.4 załącznika nr 3 do utd, w wysokości nieodpowiadającej stanowi faktycznemu. W uzasadnieniu podkreślono, że organ nie mógł określić arbitralnie na podstawie sobie tylko znanych przesłanek metody, którą zastosował później do zweryfikowania czy wykonywane przez stronę przejazdy na trasach regularnych specjalnych wypełnią warunek określony w art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Ponadto w sytuacji stwierdzenia przez organ I instancji okoliczności, iż Marszałek Województwa [...] częściowo zweryfikował odległość między przystankami zgodnie z załączonymi rozkładami jazdy, których trasa przekraczała 50 km, organ powinien zastosować art. 92c utd, wyłączający odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy. Strona uznała też ,że odnośnie obowiązku zgłoszenia zmiany użytkowania pojazdów organ wykroczył poza zakres kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2018r., o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, iż strona wykonywała przewozy na liniach regularnych specjalnych o długości przekraczającej 50 kilometrów bez stosowania wymaganych urządzeń rejestrujących. W toku czynności kontrolnych wykonano oględziny trzech tras regularnych specjalnych. W ich wyniku ustalono, że każda z tras poddana oględzinom przekroczyła 50 kilometrów. Organ odwoławczy za niezasadny uznał też zarzut zwielokrotnienia kary za naruszenie przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Redakcja wskazanego przepisu nakazuje interpretować go, jako nierejestrowanie określonych elementów na karcie kierowcy. Stosownie do przepisów obecnie obowiązującego rozporządzenia (WE) Nr 165/2014 oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 każda karta ma charakter imienny i jest wydawana na jednego kierowcę. Oznacza to, że przepis lp. 6.2.1 sankcjonuje nierejestrowanie na jednej konkretnej oznaczonej imiennie karcie kierowcy. W związku z powyższym przy ustalaniu wielokrotności popełnienia naruszenia decydującą zmienną jest ilość kierowców, którzy nie używali swoich kart zgodnie z przepisami prawa niezależnie od tego ile razy się tego naruszenia dopuścili. W ocenie organu odwoławczego okoliczność wydania przez Marszałka Województwa [...] zezwoleń nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zbadanie przez inspektorów transportu drogowego przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie tych przewozów .W zamkniętym katalogu przesłanek, których weryfikacji dokonuje organ właściwy do zatwierdzenia rozkładów jazdy brak jest wskazania przesłanki obligującej do zbadania długości trasy, która nie może przekraczać 50 km w ramach wykonywania przewozów regularnych zgodnie z art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozów regularnych specjalnych, który korzysta z wyłączenia od stosowania przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, poprzez wykonywanie przewozów na trasach do 50 km, powinien w projekcie rozkładu jazdy pomimo braku uprawnień do weryfikacji ze strony organu, dokładnie wskazać łączną długość trasy. W niniejszym przypadku trasy, które inspektorzy poddali oględzinom, znacznie przekroczyły dopuszczalną długość, tj. 50 km- przyjmując wartości odpowiednio : [...] km, [...] km oraz [...] km. Odnośnie zarzutu strony zastosowania arbitralnej metody, którą organ zastosował do zweryfikowania czy wykonywane przez stronę przejazdy na trasach regularnych specjalnych wypełnią warunek określony w art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, organ odwoławczy wskazał ,że pomiar długości tras nastąpił na wskazanych w udzielonych przedsiębiorcy zezwoleniach - przystankach początkowych i końcowych. Potwierdzeniem długości mierzonych przez inspektorów transportu drogowego tras przejazdu są załączone do protokołu oględzin wykresówki jednoznacznie określające przebytą przez pojazd drogę wynoszącą w każdym przypadku ponad 50 km. Odnośnie zarzutu strony wskazującego, iż organ I instancji nie określił terminu, w którym doszło do popełnienia naruszeń ww. przepisu, organ odwoławczy zważył, iż w decyzji administracyjnej z dnia [...].09.2018r. organ I instancji wskazał, że stwierdzone naruszenia zostały popełnione w grudniu 2017 r. oraz styczniu 2018 r. W ocenie organu odwoławczego przy stwierdzonych naruszeniach ma zastosowanie rozporządzenie (WE) Nr 561/2006, z uwagi na niespełnienie wszystkich przesłanek związanych z wykonywaniem regularnych specjalnych przewozów osób zgodnych z udzielonymi zezwoleniami. Organ odwoławczy opierając się na protokole kontroli w przedsiębiorstwie z dnia [...].2018r., piśmie strony z dnia [...].05.2018r, piśmie strony z dnia [...].2018r, protokole przesłuchania strony z dnia [...].06.2018 r., piśmie z Biura do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...].04.2018r. oraz z dnia [...].06.2018r., piśmie Starosty Powiatowego w [...] nr [...] z dnia [...].04.2018r., oświadczeniu strony z dnia [...].03.2018r poparł stanowisko organu I instancji, że strona nie dokonała zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie w zakresie nie zgłoszenia do licencji nr [...] wycofania pojazdów o nr rej.: [...], [...], [...] oraz niezgłoszenia w ustawowym terminie do licencji nr [...] wycofania pojazdów o nr rej.: [...] oraz [...]. Wskazano też, że naruszenie przepisu lp. 1.4 załącznika nr 3 do utd w odniesieniu do pojazdu o nr rej. [...] nie znalazło oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w związku z powyższym organ odstąpił od nałożenia na stronę kary pieniężnej za wskazane naruszenie. Organ odwoławczy wskazał też, iż nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, z uwagi na okoliczność, iż strona miała wpływ na powstanie pozostałych naruszeń, a ich popełnienie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które strona mogła przewidzieć. Takimi naruszeniami są niewątpliwie nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek kierowców wykonujących przejazdy w załodze, a także niezgłoszenie na piśmie lub w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie stwierdził także okoliczności uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego przepisów egzoneracyjnych art. 92b utd. A.M. skorzystał z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzucił organom naruszenie art. 8 § 2 Kpa poprzez zwielokrotnienie sankcji za naruszenie określone załączniku Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp.6.2.1, mimo wcześniejszego nie stosowania takiej praktyki orzeczniczej przez organ odwoławczy; naruszenie zasady legalizmu i zasady praworządności poprzez przeprowadzenie dowodu mającego podważyć treść dokumentu urzędowego wbrew obowiązującym regulacjom; naruszenie przepisu materialnego tj. art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 poprzez niewłaściwą jego wykładnię prowadzącą do błędnego zastosowania i uznania, że trasy objęte rozkładem jazdy, a poddane oględzinom przekroczyły długość 50 kilometrów; naruszenie art. 92 c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie; naruszenie art. 78 § 1 kpa poprzez odrzucenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego w sytuacji, w której nie ma podstaw do kwestionowania jego treści. W uzasadnieniu wskazano, że rozkłady jazdy stanowiące integralną część każdego zezwolenia zawierają, zdaniem skrzącego, jednoznaczną informację o odległości wyrażonej w kilometrach pomiędzy pierwszym, a ostatnim przystankiem trasy. Stąd, uprawnionym jest wniosek, że wszelkie wykonywane przez stronę przewozy na podstawie tych zezwoleń mogły być wykonywane bez tachografów, bowiem wypełniały warunek wskazany w art. 3 pkt a rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006. Zwłaszcza, iż na spornych rozkładach jazdy znajduje się wyraźna adnotacja, że zostały one zweryfikowane. Skoro więc poświadczenie o braku konieczności rejestrowania tych przejazdów były usprawiedliwione, to zdaniem strony zaistniały przesłanki uwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności za wskazane naruszenia na podstawie art. 92 c ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdza, że w działaniu organów orzekających w sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, w tym - w zakresie zarzutów podniesionych w skardze - które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Powielanym, zarówno w pismach do organu, odwołaniu i skardze zarzutem była m.in. wielokrotność nałożonej kary za przewinienie l.p 6.2.1 załącznika Nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r - O transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r, poz. 2200 ze zm.). W ocenie Sądu, organ prawidłowo nałożył karę administracyjną za przewinienie każdego z kierowców w związku z obowiązkiem każdego kierowcy rejestrowania prędkości, aktywności i przebytej drogi. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r w sprawie tachografów stosowanych transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2012.1155 j.t) 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Zgodnie z art. 32 ust. 3 cyt. wyżej Rozporządzenia zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wyraźnie w treści sankcjonowanego przewinienia użyto formułowania "kierowcy" jako każdego odpowiedzialnego za rejestrowanie, a nie "kierowców" jako ogółu zatrudnionych w przedsiębiorstwie transportowym. Ustawa o transporcie drogowym rozdziela odpowiedzialność za wykroczenia związane z wykonywaniem przewozu drogowego na 3 podmioty tj. kierującego, zarządzającego przedsiębiorstwem i na podmiot wykonujący przewóz drogowy. W związku z powyższym zapisy poszczególnych przewinień, ich redakcja uzależniona jest od podmiotu, do którego jest kierowana. Nie ulega wątpliwości, że np. nie udostępnienie dokumentacji będzie adresowane do przedsiębiorcy, bo to on jest jej dysponentem, przewinienia z pkt 8.3 czy 5.19-5.22 do przewoźnika , przy czym karę wymierza się za każde przewinienie bez potrzeby dodatkowych wskazań w tym zakresie. Podobnie dyspozycja naruszenia 6.2.1 jest kierowana do kierowcy , każdego kierowcy który dokonuje tego przewinienia i nie ma potrzeby uzupełnienia tabeli przewinień o wskazanie, że dotyczy każdego kierowcy, bo w sposób oczywisty wynika to wprost z rodzaju przewinienia. Przecież wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi może nanieść tylko sam kierowca. W tym wypadku więc kara grzywny nakładana na podstawie Kodeksu w sprawach o wykroczenia nakładana jest na kierującego, a osobno na przedsiębiorcę kara administracyjna za ten właśnie czyn zatrudnionego przez niego kierowcy, chyba że przedsiębiorca jest osobą fizyczną. Już z zestawień odpowiedzialności za te przewinienia wynika oczywisty fakt, że chodzi o każdego kierowcę, a nie o zdarzenie w ogóle. Obowiązek taki dotyczy każdego przewozu i nie może być traktowany jako jedno zdarzenie będące wynikiem błędnej interpretacji przez przedsiębiorcę zapisów zezwolenia i ich znaczenia. Sąd podkreśla ,że bez znaczenia na wynik rozstrzygnięcia pozostaje stanowisko organów administracji w innej sprawie, choćby w przywołanej przez stronę, a zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2012r III SA/Wr 621/17. Jednocześnie sąd zauważa, że z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż nie są to tożsame stany faktyczne, bowiem w sprawie cytowanej przez stronę wielokrotność kar odnosiła się do pojazdów, a nie kierowców. Ponadto w cytowanym wyroku sąd orzekający ogóle nie odniósł się do przedmiotowej kwestii oddalając skargę . Sąd nie podziela też zarzutu strony naruszenia przepisu materialnego tj. art. 3 pkt a rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. U. L. 1020 z 11 kwietnia 2006r.) . Przepis ten stanowi, że "niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km". Strona jego naruszenia upatruje w błędnym przyjęciu organu, że wykonuje przewozy powyżej wskazanego limitu kilometrów, a w konsekwencji ma obowiązek stosowania przepisów rozporządzenia w zakresie rejestracji aktywności kierowców za pomocą tachografu i wyposażania pojazdów w urządzenia rejestrujące. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012r w sprawie rozkładów jazdy (Dz. U. z 2012r, poz. 451) rozkład jazdy ma określać wprawdzie odległość w kilometrach pomiędzy przystankami komunikacyjnymi, ale w ramach określenia trasy, jej przebiegu, a nie dla oceny, czy spełnia wymóg określony przepisem. Wskazano w nim, że w rozkładzie jazdy "określa się co najmniej", czyli przepis wymienia elementy rozkładu jazdy i to nie wyczerpująco, a przede wszystkim nie nadaje im żadnego dodatkowego znaczenia bądź skutków. Nie można z treści tego przepisu wywieźć, że jest on wyznacznikiem przyjęcia i podstawą ustalania przestrzegania wskazanego w rozporządzeniu Nr 561/ 2006 w art.3 pkt a) limitu 50 kilometrów. Przepis ten stanowi o przebiegu "trasy", czyli w kontekście rozpatrywanej sprawy i analizowanych przepisów jako pewnego ciągu komunikacyjnego . W ocenie Sądu oczywistym jest, że taki kurs czy linia odbywa się wzdłuż poszczególnych przystanków i nie było zdaniem sądu konieczności wskazania, że jest to odległość pomiędzy pierwszym, a ostatnim przystankiem. Tłumaczenie z oryginalnego tekstu nie ma wpływu na ocenę i wykładnię tego przepisu. W ocenie sądu "trasa" przy uwzględnieniu przepisów tego rozporządzenia to właśnie jej ciąg, linia wzdłuż przystanków komunikacyjnych. Sąd zwraca też uwagę, że wbrew stanowisku organu - weryfikacji w przypadku zezwoleń na przewozy regularne specjalne podlegają jedynie okoliczności z pkt 1 ust. 3 § 6 rozporządzenia, a nie z pkt. 2 tego przepisu. Wyłączony jest wiec obowiązek weryfikacji zagadnień związanych np. z poprawnością przyjętych odległości między przystankami komunikacyjnymi. W konsekwencji nie doszło też do naruszenia art. 76 § 1 Kpa, bowiem organ nie prowadził własnych ustaleń sprzecznych z treścią dokumentu urzędowego. Ani w treści decyzji zezwalającej na wykonywanie przewozu, ani w integralnej jej części, jaką jest rozkład jazdy nie została urzędowo stwierdzona informacja o długości trasy. Ustalenia organu nie były więc sprzeczne z treścią dokumentu i nie podważyły jego szczególnej mocy dowodowej. Odnośnie załączonej Instrukcji Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad, Sąd zwraca uwagę, że strona nie wskazała, na czym polega sprzeczność pomiędzy metodologią przyjętą przez organy, a treścią tej instrukcji, zwłaszcza, że w jej punkcie pierwszym A ppkt 1 wskazano, że kilometraż drogi ustalany jest po dokładnym określeniu jej przebiegu właśnie. Wyraźnie więc zwrócono uwagę na kwestionowany przez stronę "przebieg" drogi . Ponadto według definicji PPWN "kilometraż" to przebyta droga pojazdu mierzona w kilometrach. Instrukcja określa jedynie zasady jego zakładania i wyznaczania, a nie wskazuje żadnych metod mierzenia przebytych dróg. Natomiast rolą organu było ustalenie drogi faktycznie przebytej i dokonano tego prawidłowo w ocenie sądu przy pomocy oględzin, rejestrując przebytą drogę legalizowanym urządzeniem rejestrującym oraz dalmierzem będącym w radiowozach biorących udział w oględzinach, a wykresówkę z tego przebiegu załączając do akt sprawy i sporządzając protokół na tę okoliczność. Strona nie podważyła prawidłowości i treści dokonanych oględzin ani czynności kontrolnych dokonanych z udziałem jej pracowników, na pewno zaś nie podważa ich załączona przez stronę Instrukcja. Analizując treść odwołania, jak i skargi wskazać należy na niekonsekwencję strony. Z jednej strony bowiem zarzuca organom, że nie wskazały przewozów objętych przewinieniem ani naruszeń przepisów prawa materialnego regulujących użytkowanie urządzeń oraz, że ukarały stronę wielokrotnie za to naruszenie, z drugiej zaś w ogóle kwestionuje konieczność rejestrowania aktywności kierowcy z uwagi na to, że jako przedsiębiorca nie podlega przepisom rozporządzenia (WE) Nr 561 Parlamentu Europejskiego i Rady. Należy podkreślić, że skarżący nie kwestionował obsługi zakwestionowanych tras przez wskazanych w decyzji kierowców, oni zaś potwierdzili, że żaden z nich nie używał w okresie poprzedzającym 28 dni kontrole wykresówek. Wbrew też twierdzeniom strony- wskazano w uzasadnieniu decyzji, których przewozów dotyczyły przewinienia kierowców. Sam przedsiębiorca w zeznaniach złożonych do protokołu z przesłuchania strony z dnia [...].06.2018r. stwierdził, iż "(...) nie mamy tych wykresówek ale potwierdzam, że przewozy wykonywane były na rzecz mojej firmy. Nie wiem jacy kierowcy wykonywali przedmiotowe przewozy, bo nie prowadzę takiej ewidencji". Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek dotyczący zainstalowania urządzenia rejestrowego w przypadku wykonywania przewozu osób w ramach przewozów regulowanych, których trasa przekracza 50 km, nie jest także uzależniony od posiadanych zezwoleń. W art. 3a rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 wskazany jest jej adresat, którym jest dokonujący przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regulowanych, warunkiem dokonywania takiego przewozu na trasie przekraczającej 50 km jest posiadanie urządzenia rejestrującego. W hipotezie czy też dyspozycji tej normy prawnej nie ma elementu odnoszącego się do zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego osób w ramach przewozów regularnych. Sąd podziela też stanowisko organu co do braku przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, powinien wykazać sam przedsiębiorca transportowy, bowiem to on odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie. Wskazane przez skarżącego okoliczności związane z przeświadczeniem o wiążącej weryfikacji rozkładów jazdy w żadnym razie nie mogą zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd i których nie mógł on przewidzieć. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut zastosowania niewłaściwej ustawy. Sąd zauważa, że na skarżącego nałożono karę administracyjną za przewinienia z załącznika Nr 3 ustawy dotychczasowej tj. sprzed nowelizacji z dnia 3 września 2018 roku. Żadne ze stwierdzonych przewinień nie jest przewinieniem z załącznika Nr 3 do ustawy z dnia 5 lipca 2018 roku (Dz.U.2018 poz.1481) , która to ustawa weszła w życie z dniem 3 września 2018 roku. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.