III SA/Po 14/11

Dnia 24 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ....r. nr w przedmiocie uchylenia w całości decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2004. oddala skargę Decyzją z dnia 26 listopada 2009r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 72, 75 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej odmówił S.A. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż strona wniosła w dniu 20 stycznia 2009 r. wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. ( 3624,20 zł ) z powodu niezasadnego opodatkowania dróg wewnętrznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podlegających w okresie 2004 – 2006 wyłączeniu spod opodatkowania. Na wezwanie organu strona przesłała korektę deklaracji oraz dokumenty dotyczące przedmiotowej "drogi wewnętrznej", czyli m. in. parkingu. W dniu 26 marca 2009 r. strona rozszerzyła żądanie objęte wnioskiem – o powierzchnię gruntów zajętą na pasy drogowe, zwiększając kwotę żądanej nadpłaty do sumy 7809,30 zł. W ocenie spółki sporny parking, chodniki i drogi na terenie hotelu są obiektami związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006. Organ I instancji wskazał, iż faktycznie w okresie 2004 – 2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu ( art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy ). Zarząd Dróg Miejskich uznał, iż przedmiotowe obiekty nie znajdują się w pasie dróg publicznych. Powołany w sprawie biegły w opinii uznał m. in., że pas drogowy w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm. ) to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu oraz urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wydzielenie liniami granicznymi winno przy tym wynikać z ewidencji gruntów i budynków oraz być wykazane odpowiednio w księdze wieczystej. Oznaczenie w ewidencji stanowi zatem podstawę do właściwego opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a sama ewidencja jest dokumentem urzędowym. Droga wewnętrzna to z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych droga niezaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych, w szczególności droga w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowa do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowa do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorstwa, plac przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętla autobusowe. Drogi wewnętrzne muszą być przy tym elementem pasa drogowego, czyli fragmentem gruntu wydzielonego liniami granicznymi, aby mogły spełniać kryteria pasa drogowego z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka jest zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 21 września 2009 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w P., na których posadowione są budynki, parkingi, chodniki oraz jezdnia. W ocenie organu obiekty te nie stanowią pasa drogowego, ani nie służą prowadzeniu, zabezpieczeniu czy obsłudze ruchu. Ze względu na powyższe do określenia opodatkowania za 2004 rok przyjęto podstawy opodatkowania zadeklarowane przez stronę w deklaracji z 12 stycznia 2004 r. , czyli wartość nieruchomości wskazaną przez spółkę. Nie było wobec tego podstaw do stwierdzenia nadpłaty. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła jej naruszenia art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne przyjęcie, iż o istnieniu pasa drogowego, drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem , zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, art. 2 i art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. na podstawie przepisów nie będących przepisami prawa podatkowego, art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nieprawidłową interpretację tego przepisu i uznanie, że posiadane przez spółkę parkingi, chodniki i droga podlegały w 2004 r. opodatkowaniu, art. 190 §1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niepoinformowanie strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez powołanie niewłaściwego biegłego i dopuszczenie jako dowodu opinii błędnej formalnie. W ocenie strony o wyłączeniu spornych obiektów spod opodatkowania decyduje posadowienie parkingu, chodników i drogi na przedmiotowym gruncie. O kwestiach podatkowych nie mogą decydować przy tym w ocenie spółki zapisy w ewidencji gruntów i budynków, ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czy też ustawy o ruchu drogowym. Decyzją z dnia 30 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Organ zgodził się z argumentacją odwołania, iż przypisano bezzasadnie decydującą rolę zapisom zawartym w ewidencji gruntów i budynków przy rozstrzyganiu o uznaniu danego gruntu za drogę. Fakt, że niektóre grunty nie mogą być oznaczone w ewidencji symbolem "dr" nie może wobec tego oznaczać, iż nie były one objęte przedmiotowym zwolnieniem podatkowym. Kryterium decydującym o istnieniu takiego zwolnienia jest wobec tego przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. W ocenie organu II instancji orzeczenie organu I instancji podlegało uchyleniu, gdyż w sprawie niezbędne było wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego istniejącego na terenie spornej nieruchomości, w tym m. in. sprawdzenie, czy znajdują się na jej terenie elementy takich budowli jak drogi, chodniki, parkingi czy place. Należy też zbadać usytuowanie i funkcje parkingów i placów. Nie będzie bowiem podlegał zwolnieniu podatkowemu parking przyhotelowy czy plac, wobec którego droga wewnętrzna pełni rolę służebną. Wyłącznym celem takiego obiektu jest bowiem obsługa gości hotelowych , a nie obsługa ruchu na drodze wewnętrznej. Organ zgodził się ponadto z tezą o wadliwości opinii biegłego, gdyż było to opracowanie zbliżające się bardziej do opinii prawnej ( oceny przepisów ) niż typowej profesjonalnej oceny technicznej. Biegły wykroczył zatem poza swoje uprawnienia, dokonując interpretacji przepisów, zastrzeżonej wyłącznie dla organu podatkowego. Opinia tego rodzaju nie mogła wobec tego stanowić istotnego materiału dowodowego w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie : - art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że sporna droga wraz z towarzyszącym jej parkingiem była wyłączona w 2004 r. spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie w sytuacji gdy parking ten pełnił rolę służebną wobec drogi. - art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła generalnie argumenty podnoszone w odwołaniu i w toku postępowania podatkowego. W jej ocenie droga i parking przy hotelu są obiektami związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Wytyczne wskazane przez SKO są wobec tego niezwiązane z kwestią rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ ten nie wskazał na jasne kryteria, pozwalające na stwierdzenie czy droga pełni funkcję służebną wobec parkingu, czy jest odwrotnie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Podkreślił przy tym, iż należy zbadać stan faktyczny na spornej nieruchomości. Sam fakt istnienia drogi wewnętrznej przesądza o zwolnieniu takiego gruntu od przedmiotowego podatku, natomiast w przypadku parkingu czy placu należy dokonać szczegółowej analizy każdego konkretnego przypadku. W tym celu organ winien zlecić dokonanie nowej, tym razem prawidłowej oceny technicznej przez uprawnionego biegłego ( sporządzonej po dokonaniu oględzin terenu wokół hotelu ). Na rozprawie w dniu 24 marca 2011 roku pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż każdy parking służy odpowiedniemu zabezpieczeniu i obsłudze ruchu, chyba że nie służy zatrzymaniu pojazdów. W jego ocenie SKO nie dało jasnych kryteriów co do sposobu wykonania jego wytycznych, zaś w odpowiedzi na skargę organ zmienił stanowisko uznając, iż droga dojazdowa do parkingu jest drogą wewnętrzną, zwolnioną od opodatkowania. Z tego powodu, w ocenie pełnomocnika strony skarżącej, organ winien stwierdzić w decyzji w stosunku do tej drogi istnienie nadpłaty i obowiązek jej zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako "P.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. stanowił, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Okolicznością sporną między stronami było to, czy w związku z wejściem w życie art. 2 ust. 3 pkt 4 w powołanym brzmieniu - tj. począwszy od dnia 9 grudnia 2003 r., do czasu kolejnej nowelizacji ustawy obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. - spółka nie była zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości od posiadanych w P. w obrębie Hotelu drogi prowadzącej do parkingu przyhotelowego, samego parkingu, placów i chodników wokół hotelu. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, że w omawianym okresie zwolnienie podatkowe wskazane w art. 2 ust. 3 pkt 4 rozszerzono na wszystkie rodzaje dróg, a więc także na drogi wewnętrzne (przed 9 grudnia 2003 r. podlegające opodatkowaniu). Stanowisko to jest zgodne z poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle, z zastosowaniem wykładni językowej. Analizując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z punktu widzenia reguł wykładni językowej, należy stwierdzić, że z mocy tego przepisu w 2004 r. podatkowi od nieruchomości nie podlegały nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami. Ponieważ przepis nie ustalił w stosunku do dróg dodatkowych kryteriów, jakie musiałyby one spełnić dla zwolnienia z podatku, zakres wyłączenia z opodatkowania został rozciągnięty również na drogi inne niż publiczne. Jest to tym wyraźniejsze, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. Ponieważ w zmienionej wersji przepisu ustawodawca nie posłużył się już przymiotnikiem "publiczne", dalsze przyjmowanie, że także po nowelizacji zwolnienie należy stosować wyłącznie do dróg publicznych, stałoby nie tylko w sprzeczności z zasadą ścisłej interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień, ale także w sprzeczności z zasadą racjonalności ustawodawcy ( zob. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z 08.12.2009 r., sygn. akt I S.A./ Gd 708/09, niepubl. oraz wyrok WSA w Gdańsku z 01.12.2010 r., sygn. akt I S.A./ Gd 1052/10, niepubl. ). Różnica stanowisk stron sprawdza się do tego, że w ocenie strony skarżącej jezdnia i obiekty umiejscowione wokół hotelu są obiektami budowlanym związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, natomiast zdaniem organu II instancji dla dokonania wyczerpującej oceny tej kwestii należy dokonać uzupełniających ustaleń faktycznych . Kolejną zaakcentowaną przez stronę skarżącą różnicą jest wskazanie, że rozstrzygnięcie kwestii zastosowania zwolnienia musi mieć charakter obiektywny tj. przesądzać o tym, czy zwolnieniu podlegają wszystkie parkingi przyhotelowe jako tego samego rodzaju obiekty budowane. W ocenie organów kwestia wypełnienia przez dany parking kryterium zwolnienia ma natomiast charakter indywidualny i powinna być oceniania przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że kwestia zwolnienia obiektu budowlanego z podatku od nieruchomości musi być oceniania indywidualnie. Z literalnego brzemienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że w odniesieniu do obiektów budowlanych (inaczej niż w przypadku dróg) ustawodawca określił dodatkowe, decydujące o zwolnieniu kryterium tj. "związanie z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które powinno być oceniane ad casum. To, iż w innych sprawach parkingi bywały uznawane przez organy administracji za urządzenia związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na drodze, nie oznacza w ocenie Sądu automatycznie, aby to kryterium było spełnione także w przedmiotowej sprawie ( zob. wyrok WSA w Gdańsku z 08.12.2009 r., sygn. akt I S.A./ Gd 708/09, niepubl. ). Fakt, iż parkingi należą do tożsamej kategorii obiektów budowlanych, nie przesądza o tym, aby wszystkie parkingi spełniały te same funkcje. Jednocześnie z treści art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że dla zastosowania określonego w tym przepisie zwolnienia, wyraźną wolą ustawodawcy było, aby wobec każdego innego niż droga obiektu budowlanego dało się jednoznacznie stwierdzić, że spełnia on funkcję prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu. Podkreślania wymaga, że nie chodzi tu - jak chce strona skarżąca - o funkcję służącą prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze jakiegokolwiek ruchu, ale właśnie ruchu drogowego, co logicznie wynika z kontekstu w jakim pojecie "prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu" zostało użyte w art. w 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten w pierwszej kolejności odnosi się bowiem do dróg, stanowiąc jednocześnie, że w przypadku spełnienia dodatkowego kryterium, jakim jest "prowadzenie, zabezpieczenie i obsługa ruchu" wraz z drogami zwolnieniu mogą podlegać także inne niż drogi obiekty budowlane. W tym kontekście zdaniem Sądu nie sposób stwierdzić, aby za obiekty budowlane, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych można było uznać obiekty służące obsłudze innego rodzaju ruchu niż ruch na drodze, a więc np. obiekty służące prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu wodnego, czy ruchu powietrznego. Warunkiem koniecznym i wystarczającym dla zastosowania zwolnienia podatkowego wobec innych niż drogi obiektów budowlanych jest ustalenie, że dany obiekt służy prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu drogowego. Strona skarżąca zasadnie zatem wskazała w odwołaniu, że w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r. bez znaczenia dla kwalifikacji obiektu budowlanego powinny pozostawać wszelkie inne kryteria, takie jak dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ( zob. m. in. wyrok WSA w Szczecinie z 11.02.2009 r., sygn. akt I S.A./Sz 568/09, lex nr 515090; wyrok WSA w Warszawie z 25.06.2010 r., sygn. akt III S.A./Wa 226/10, lex nr 611988 ). Nie zostały też one wzięte generalnie pod uwagę przez organ podatkowy II instancji. W ocenie Sądu organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stwierdzając, iż kryterium decydującym o istnieniu zwolnienia podatkowego odnośnie obiektów innych niż droga jest przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, iż orzeczenie organu I instancji podlegało uchyleniu, gdyż w sprawie niezbędne było wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego istniejącego na terenie spornej nieruchomości, w tym m. in. sprawdzenie, czy znajdują się na jej terenie elementy takich budowli jak drogi, chodniki, parkingi czy place. Należało też dokładnie zbadać usytuowanie i funkcje parkingów i placów. Nie będzie bowiem podlegał zwolnieniu podatkowemu parking przyhotelowy czy plac, wobec którego droga wewnętrzna pełni rolę służebną. Wyłącznym celem takiego obiektu jest bowiem obsługa gości hotelowych , a nie obsługa ruchu na drodze wewnętrznej. W tym zakresie wytyczne organu II instancji są w ocenie Sądu wystarczające dla dokonania odpowiednich uzupełniających ustaleń faktycznych w sprawie, tym bardziej , iż w uzasadnieniu decyzji wskazano wprost na konieczność powołania nowej opinii technicznej, wykonanej przez uprawnionego biegłego. Zasadnie stwierdzono przy tym, iż kwestionowana przez stronę wykonana w sprawie opinia biegłego nie została sporządzona prawidłowo. Była to bowiem bardziej próba oceny przepisów prawa, niż specjalistyczna opinia techniczna. Odnośnie uwag pełnomocnika strony skarżącej podniesionych na rozprawie wskazać należy natomiast, iż organ II instancji nie stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę, iż droga dojazdowa do spornego parkingu przyhotelowego jest drogą wewnętrzną zwolnioną od podatku od nieruchomości. Wskazano bowiem jedynie, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy ocenić m. in., czy sporna jezdnia wyczerpuje przesłanki umożliwiające uznanie jej za drogę wewnętrzną, co w konsekwencji prowadziłoby do jej zwolnienia od podatku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał , iż zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, wobec czego należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).