III SA/Po 143/22

Dnia 10 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 194 zł (sto dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Ł. W. (dalej: "strona") od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lutego 2021 r. na drodze ekspresowej S3 w okolicy G. (kierunek Z. G.), został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. C.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz strony. Kontroli poddano aktywność kierowcy w okresie od [...] stycznia do [...] lutego 2021 r. WITD decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: "u.t.d."), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. GITD w uzasadnieniu powyżej wskazanej decyzji, odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu drugiej części odpoczynku dzielonego (lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy), wskazał, że na podstawie analizy pobranych danych cyfrowych stwierdzono, że kierowca [...] lutego 2021 r. rozpoczął pracę o godz. [...]. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. do godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. powinien odebrać odpoczynek dzienny w dwóch częściach – co najmniej 3-godzinnej oraz co najmniej 9-godzinnej. Kierowca odebrał drugą część odpoczynku w godz. [...] ([...] lutego) do [...] ([...] lutego). Odpoczynek trwał [...]. Do normy 9-godzinnego odpoczynku brak [...] minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W ocenie organu zasadne jest wobec tego nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 5.6.1 załącznika nr 3 do ustawy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.7 załącznika nr [...] do ustawy), organ II instancji podał, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, że kierowca [...] lutego 2021 r. rozpoczął pracę o godz. [...]. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. do godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. odebrał najdłuższy odpoczynek w godz. [...] do [...] ([...] lutego). Odpoczynek trał [...]. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak [...]. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W okresie tym część jazdy kierowca wykonywał w załodze dwuosobowej (pojazd o nr rej. [...]) następnie prowadził pojazd (o nr rej. [...]) indywidualnie od godz. [...] do godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. Nie daje to podstaw do zastosowania w tym przypadku 30-godzinnego okresu rozliczeniowego. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. W ocenie organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 5.7.1, 5.7.2 i 5.7.3 załącznika nr 3 do ustawy. Ustosunkowując się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy) GITD stwierdził, że na podstawie analizy okazanych danych cyfrowych uznano, że kierowca [...] lutego 2021 r. od godz. [...] do godz. [...] prowadził pojazd przez [...]. Brak przerwy w wymiarze co najmniej 45 minut. Norma 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę i 41 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy. W okresie tym część jazdy kierowca wykonywał w załodze dwuosobowej (pojazd nr rej. [...]) następnie prowadził pojazd (nr rej [...]) indywidualnie od godz. [...] do godz. [...] w dniu [...] lutego 2021 r. Zdaniem organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia z lp. 5.11.1, 5.11.2 i 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy. Organ II instancji stwierdził także naruszenie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych (lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy). Jak podał w wyniku analizy danych cyfrowych zapisanych na karcie kontrolowanego kierowcy oraz w pamięci urządzenia rejestrującego uznano, że kierowca [...] lutego 2021 r. nie rejestrował swojej aktywności (jazdy) na karcie kierowcy. Kierowca prowadził pojazd ciężarowy do godz. [...]. Następnie wyjął kartę kierowcy z tachografu. Pomiędzy godz. [...] a godz. [...] dnia [...] lutego 2021 r. wykonywał jazdę samochodem ciężarowym, m.in. pod rampę w celu wyładunku oraz po czasie do biura w celu odebrania dokumentu. O godz. [...] dnia [...] lutego 2021 r. kierowca dokonał wpisu manualnego (odpoczynek) i kontynuował jazdę do momentu zatrzymania do kontroli drogowej. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka potwierdził powyższy stan faktyczny. Zeznał, że nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy ponieważ chciał przyśpieszyć czas, by wyszła pauza 45 minutowa. W ocenie GITD doszło w tym względzie do naruszenia lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy, nie zaś jak stwierdził organ I instancji lp. 6.2.1. Uzasadniało to nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Prowadziło to także do uchylenia decyzji I instancji i nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 4.850,00 zł. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stroną, aby wobec ostatnio podanego naruszenia podjazdy odbywały się na zasadach wyłączenia na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, s. 1 ze zm.), uznając, że twierdzenia strony nie mają poparcia w materiale dowodowym zmierzając do uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Organ nie przyjął także zarzutu jakoby doszło do wadliwego obliczenia wysokości kar z zakresu czasu pracy kierowcy. Wskazał, że przepisy grupy 5 załącznika obejmującej naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców skonstruowano w taki sposób, że wskazano trzy lub więcej przedziałów czasowych, a następnie do każdego z przedziałów przypisano kwotę kary pieniężnej. Okres czasu stanowiący skróconą wartość np. do wymaganego odpoczynku regularnego należy podzielić na kolejne odcinki czasu, zaś kwoty kar przyporządkowane do każdego z takich przedziałów dodać do siebie. Otrzymana suma kar pieniężnych odzwierciedla wielkość skrócenia odpoczynku dziennego, wielkość rozpisaną na następujące po sobie przedziały czasowe. Odnośnie zastosowania przepisów egzoneracyjnych w ocenie GITD nie zaszły okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Okoliczności przedstawione przez stronę nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania art. 92b oraz 92c u.t.d. W skardze do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, strona podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."), przez błędny sposób naliczenia wysokości kary pieniężnej oraz niewykazanie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia naruszeń art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 92a ust. 1, 7 i ust. 11 u.t.d. w zw. z lp. 5.6.1, 5.6.2, 5.6.3, 5.7.1, 5.7.2, 5.7.3, 5.11.1, 5.11.2 oraz 5.11.3 załącznika nr 3 do ustawy, przez ich wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W dalszym piśmie procesowym skarżący podtrzymał twierdzenia o błędnym naliczeniu kary przez organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zaskarżona decyzja Inspektor Transportu Drogowego z [...] grudnia 2021 r., nr [...], wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Przywołane powyżej przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się badanie w tym względzie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Skarżącemu przypisano w zaskarżonej decyzji popełnienie czterech rodzajów deliktów administracyjnych, jakie przewidziane zostały odpowiednio w lp. 5.6 (niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku), 5.7 (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej), 5.11 (przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy) oraz 6.3.5 (niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych) załącznika nr 3 do ustawy. Skarżący kwestionuje przyjętą w tym względzie przez GITD wykładnię art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z lp. 5.6, 5.7 oraz 5.11 załącznika nr 3 do ustawy. Ponadto, zwraca uwagę na zaistnienie w jego sprawie przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjną, jakie ujęte zostały w przepisach art. 92b i art. 92c u.t.d., zarzucając także organowi naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miałoby się przejawiać w przeprowadzeniu niewyczerpującego postępowania wyjaśniającego i błędnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pierwszej z wynikających stąd kwestii spornych, to jest naruszenia przepisów prawa materialnego art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z lp. 5.7 oraz 5.11 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, zgodzić trzeba się ze skarżącym, że przyjęta przez GITD wykładnia tych przepisów, prowadząca w swej istocie do wielokrotnego nakładania sankcji za jedno naruszenie, nie może zostać uznana za prawidłową. Lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy przewiduje naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny, za co przewiduje sankcję w wysokości 150 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin z sankcją 350 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin z sankcją 550 zł. Lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy – w zakresie zastosowanych w sprawie pkt 1-3 – wskazuje z kolei na naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut z sankcją 100 zł, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut z sankcją 250 zł, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut z sankcją 350 zł. Biorąc pod uwagę przywołaną treść lp. 5.7 i 5.11 załącznika nr 3 do ustawy stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do sumowania kwot kar z poszczególnych punktów tych regulacji i przyjęcia – jak uczynił to GITD – że wymierzenie kary przewidzianej w ich pkt 3 oznacza konieczność jednoczesnego wymierzenia kar przewidzianych w punktach poprzedzających (1-2)..Zasadne jest bowiem przyjęcie, że w naruszeniach, jakie opisane są w lp. 5.7 pkt 3, jak i w lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do ustawy zawierają się już naruszenia opisane w ich pkt 1-2, a odnoszące się do krótszych okresów ich trwania. Inaczej rzecz ujmując w przypadku nałożenia kary pieniężnej na podstawie lp. 5.7 pkt 3, czy lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do ustawy naruszenia, jakie wyszczególnione zostały w pkt. 1-2 uznać trzeba za współukarane. W tego typu sytuacjach, jak ta z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie dochodzi do realnego zbiegu wszystkich tych naruszeń. Nie ma zatem uzasadnienia nakładanie kar za każdy z tych naruszeń z osobna, brak podstaw prawnych do sumowania tych kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika wynika, że wagę stwierdzonych naruszeń ustawodawca ocenia odmiennie. Te same okoliczności faktyczne nie mogą stanowić różnych deliktów dotyczących naruszenia przepisów odnoszących się do czasu pracy kierowców. Brzmienie powyższych przepisów nie pozwala na przyjęcie, że przewidziane w nich kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Należy bowiem wskazać, że przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia 561/2006 nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Spornego w sprawie sumowania kar pieniężnych nie można tłumaczyć potrzebą zapewnienia skuteczności i proporcjonalności kar celem osiągnięcia odstraszającego ich celu, zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z rozporządzenia 561/2006, gdyż po pierwsze, państwa członkowskie mogą osiągnąć ten cel przez odpowiednie (progresywne) określenie stawek kar za poszczególne okresy naruszeń. Poza tym, kumulatywne wymierzanie kar, które również może prowadzić do tego celu, musiałoby mieć konkretną podstawę prawną. Tej jednak nie sposób stwierdzić. Wobec czego przyjąć należy, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz zasadami prawniczej argumentacji, że mniejsza skala naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego – w przypadku wskazanych ostatnio naruszeń – zawiera się w większym, właściwym jej przedziale. Dlatego w tych wypadkach właściwa jest stawka kary przewidziana dla rzeczywistego okresu przekroczenia z tym zastrzeżeniem, że zarówno w pkt 3 lp. 5.7, jak i pkt 3 lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy przewidziano jej zwielokrotnienie za każdy rozpoczęty kolejny okres czasu wynoszący odpowiednio: - każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.7), - każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11). Wspomniane zwielokrotnienie kary, które jest przewidziane expressis verbis w rozważanych przepisach, nie oznacza jednak, że równocześnie można nałożyć karę przewidzianą w pkt 1 i 2 lp. 5.7, czy pkt. 1 i 2 lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy. Tak więc jedno stwierdzone naruszenie z lp. 5.7, czy lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji – określonego punktu tych naruszeń (por. wyrok NSA z 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 819/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacji skarżącego – w realiach kontrolowanej sprawy – nie sposób już jednak podzielić w stosunku do naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy. Umyka bowiem uwadze skarżącego, że stwierdzając to naruszenie organ nałożył jednostkową karę pieniężną wskazaną w pkt 1 z tytułu skrócenia drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do [...] godziny w wysokości [...] zł. GITD nie zastosował już wobec tego ani pkt 2, ani pkt 3, nie prowadząc w konsekwencji do kumulacji kar pieniężnych za rzeczone naruszenie. Nie można ponadto zgodzić się ze skarżącym, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Okoliczności faktyczne ustalone przez organ ITD i stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji są pomiędzy stronami niniejszego postępowania w istocie bezsporne. GITD przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną wydanego rozstrzygnięcia, dostatecznie odnosząc się do stanowiska prezentowanego przez skarżącego. W tym ostatnim względzie nie może uznać, aby GITD nie wykazał, że brak było podstaw w sprawie do zastosowania art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia 561/2006, b) rozporządzenia 165/2014, c) umowy AETR, d) ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie natomiast do art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie GITD słusznie uznał – biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy – że nie zaszły okoliczności, które pozwoliłyby zastosować art. 92b ust. 1, czy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Okoliczności takie nie zostały także w żaden sposób wykazane przez skarżącego. Skarżący zmierzał w toku postępowania w istocie do przerzucenia całości ciężaru postępowania wyjaśniającego na organy ITD sugerując, że mogły być realizowane przejazdy, które powinny zwalniać go spod odpowiedzialności. Skarżący nie tylko w tym względzie zignorował już zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza protokół z przesłuchania kierowcy zatrzymanego do kontroli, lecz ponadto w żaden sposób nie starał się nawet wykazać, poprzez przedstawienie stosownego materiału dowodowego, aby zachodziły okoliczności z art. 92b ust. 1, czy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wymaga przy tym odnotowania, że skarżący już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z [...] lutego 2021 r. został pouczony, że jeżeli w jego ocenie zachodzą okoliczności z art. 92b lub art. 92c u.t.d. to powinien je wskazać oraz potwierdzić stosownymi dokumentami. Nie jest natomiast tak, że to wyłącznie na organie ITD spoczywał obowiązek poszukiwania materiału dowodowego, który mógł mieć istotne znaczenie dla załatwienia kontrolowanej sprawy. Z art. 7 K.p.a. jednoznacznie wynika bowiem, że czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy podejmowane są przez organ administracji publicznej nie tylko z urzędu, lecz także na wniosek stron. W tej sytuacji nie sposób zarzucić GITD, aby dopuścił się on naruszenia przywołanych powyżej przepisów postępowania, bądź tym bardziej, że powinien w sprawie zastosować art. 92b ust. 1, czy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z uwagi jednak na to, że doszło do wykazanych wcześniej naruszeń przepisów prawa materialnego skarga zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. została wyeliminowana z obrotu prawnego, o czym orzeczono w pkt I. sentencji wyroku. W pkt II. sentencji wyroku postanowiono o zwrocie kosztów sądowych.