III SA/Po 143/25

Dnia 10 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 maja 2024 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 4138,- (cztery tysiące sto trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 14 maja 2024 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wymierzeniu [...] sp. z o. o. w [...] kary pieniężnej w wysokości 17 346,80 zł za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od 6 lutego 2024 r.: - do dnia 9 kwietnia 2024 r. wyklejenia w otworach okiennych i drzwiowych lokalu położonego na parterze budynku przy ul. [...] w [...] o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklam wynoszącej 2,11 m˛ niezgodnie z przepisami uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 11 lipca 2023 r. nr LXXXVIII/1671/2023 w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Poznania (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 21 lipca 2023 r., poz. 7054), dalej: "uchwała"; - do dnia 11 marca 2024 r. wyklejenia w otworach okiennych i drzwiowych lokalu położonego na parterze budynku przy ul[...] w [...] o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklam wynoszącej 15,74 m˛ niezgodnie z przepisami uchwały. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 37d ust. 1, ust. 4 i ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977), dalej: "u.p.z.p.", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a." i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały. W uzasadnieniu decyzji wskazano m. in., co następuje. W dniu 29 stycznia 2024 r. przeprowadzono kontrolę stanu elewacji budynku przy ulicy [...] w [...] ustalając, że umieszczone urządzenia i tablice reklamowe w formie kasetonu zamocowanego równolegle do budynku, kasetonu zamocowanego prostopadle do budynku oraz wyklejenia zlokalizowano w otworach okiennych i drzwiowych lokalu i związane są z działalnością kliniki "[...]", sieci otwierającej swoją działalność w przedmiotowym lokalu. Nieruchomość przy ulicy [...] w [...] znajduje się w obszarze centrum i historycznych dzielnic, zgodnie z podziałem Miasta [...], dokonanym w uchwale - załączniku nr 1. W zakresie zasad i warunków sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych niebędących szyldami, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały stanowi, że dopuszcza się urządzenia reklamowe w formie wyklejenia od wewnętrznej strony szyb lokalu niemieszkalnego znajdującego się w parterze budynku na powierzchni nie większej niż 20% powierzchni okna lub drzwi. W sprawie wyklejono zbyt dużą powierzchnię (ok. 77% powierzchni otworu okiennego nr 1 pierwszego od lewej strony, ok. 45% powierzchni otworu okiennego z drzwiami nr 2 drugiego od lewej strony, ok. 78% powierzchni otworu okiennego nr 3 trzeciego od lewej strony), a ponadto wyklejenie wykonano po zewnętrznej stronie drzwi. W związku z ustaloną niezgodnością urządzeń reklamowych (wyklejenia w oknach i drzwiach) z uchwałą konieczne stało się zebranie materiału niezbędnego do ustalenia kręgu stron, zapewnienia im należytego udziału i tym samym wszczęcia oraz przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego. Na podstawie danych, którymi w formie Systemu Informacji Przestrzennej dysponuje Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego Geopoz w [...], ustalono, że właścicielem nieruchomości przy ulicy [...] w [...] jest [...] sp. z o. o., a najemcą przedmiotowego lokalu od 14 lipca 2023 r. jest [...] sp. z o. o. Zgodnie z art. 28 K.p.a. organ ustalił, że stronami postępowania administracyjnego jest właściciel nieruchomości [...] sp. z o. o. Podmiot ten zawiadomieniem z 6 lutego 2024 r. został poinformowany o wszczęciu z urzędu w tym dniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w formie wyklejenia w otworach drzwiowych lokalu w parterze budynku położonego na przedmiotowej nieruchomości, związanych z działalnością kliniki "[...]", otwierającej się w tym lokalu, niezgodnie z przepisami uchwały. W tym samym dniu - 6 lutego 2024 r. - organ dokonał pierwszej czynności urzędowej, o której w tym samym piśmie zawiadomił strony, zgodnie z art. 79 § 1 K.p.a., o przeprowadzeniu 27 lutego 2024 r. dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości przy ulicy [...] w [...] w sprawie umieszczenia przedmiotowych reklam. W wyznaczonym terminie, tj. 27 lutego 2024 r., przeprowadzono oględziny na nieruchomości z udziałem T. B. - przedstawiciela [...] sp. z o. o. Inne zawiadomione strony nie skorzystały z prawa uczestnictwa w oględzinach. Podczas oględzin ustalono, że stan faktyczny na nieruchomości nie zmienił się w stosunku do zdjęć wykonanych podczas kontroli z 29 stycznia 2024 r. Wszystkie elementy będące przedmiotem postępowania nie zmieniły swoich lokalizacji ani parametrów. Podczas oględzin ustalono, że w otworach okiennych i drzwiowych lokalu związanego z działalnością kliniki "[...]" umieszczono od zewnątrz reklamę, w formie wyklejenia. Podczas oględzin dokonano pomiarów kasetonu umieszczonego prostopadle do elewacji, kasetonu umieszczonego równolegle do elewacji oraz dwóch otworów okiennych oraz otworu drzwiowego wraz ze znajdującymi się w nich wklejeniami, które zgodnie z fotografiami z kontroli z 29 stycznia 2024 r. zostały umieszczone na elewacji budynku przy ulicy [...] w [...]. Uczestniczący w kontroli T. B. oświadczył, że nie ma wiedzy, kiedy dokładnie umieszczono te reklamy i że inwestorem zainstalowania tych reklam jest [...] sp. z o. o. Do protokołu dołączono kopię umowy najmu. Podczas oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną, a dokonane pomiary dołączono do sporządzonego podczas oględzin protokołu. Organ 4 marca 2024 r., zgodnie z art. 28 K.p.a., po uzupełnieniu materiału dowodowego i wskazaniu przez właściciela przedmiotowej nieruchomości najemcy lokalu ustalił, że stroną postępowania administracyjnego będzie także [...] sp. z o. o. w [...] (właściciel kliniki "[...]"). Podmioty te zawiadomieniem z 4 marca 2024 r. poinformowano o wszczęciu z urzędu 6 lutego 2024 r. postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w formie wyklejenia w otworach okiennych i drzwiowych lokalu w parterze budynku położonym na przedmiotowej nieruchomości, związanych z działalnością kliniki "[...]" w tym lokalu, niezgodnie z przepisami uchwały. W dniu 4 marca 2024 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. wezwano [...] sp. z o. o. w [...] do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących wskazania: (-) czy jest podmiotem, który umieścił nośniki reklamowe w formie wyklejenia okien i drzwi oraz dwóch kasetonów na przedmiotowej nieruchomości, (-) kiedy nastąpiło zainstalowanie wszystkich nośników reklamowych. W piśmie z 13 marca 2024 r. (data wpływu 18 marca 2024 r.) [...] sp. z o. o. oświadczyła, że wynajęła lokal przy ulicy [...] w [...] wraz z istniejącymi już kasetonami, które powstały przed wejściem w życie uchwały i że 12 marca 2024 r. usunięto wyklejenia okien i drzwi (załączono dokumentację fotograficzną). W dniu 14 marca 2024 r. przeprowadzono kontrolę stanu faktycznego elewacji przedmiotowego budynku ustalając, że zdemontowano tylko dwie duże wyklejki znajdujące się w otworach okiennych. Zamiast nich powieszono dwie tablice reklamowe w środku budynku zamocowane do sufitu. W dniu 5 kwietnia 2024 r. przeprowadzono oględziny na nieruchomości ustalając, że stan faktyczny na nieruchomości zmienił się w stosunku do zdjęć wykonanych podczas kontroli z 29 stycznia 2024 r. i kontroli z 27 lutego 2024 r. W otworach okiennych i drzwiowych lokalu istnieją wyklejenia oraz nowe tablice reklamowe od wewnętrznej strony otworów okiennych przymocowane do sufitu. Podczas oględzin dokonano pomiarów nowych tablic reklamowych, które zgodnie z fotografiami z kontroli z 14 marca 2024 r. umieszczono w lokalu przy ulicy [...] w [...]. Podczas oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną, a dokonane pomiary dołączono do sporządzonego podczas oględzin protokołu. W dniu 10 kwietnia 2024 r. do organu dostarczono dokumentację fotograficzną świadczącą o usunięciu wszystkich wyklejek z otworów okiennych i drzwiowych przedmiotowego lokalu, co potwierdzono podczas kontroli z 11 kwietnia 2024 r. Tablice reklamowe w formie wyklejenia powstały po dniu wejścia w życie uchwały (czyli po 5 sierpnia 2023 r.), natomiast kasetony na elewacji budynku nie stanowią przedmiotu postępowania, gdyż zgodnie z oświadczeniem strony istniały przed wejściem w życie uchwały i zostały tylko odświeżone bez zmiany ich wielkości i innych parametrów. Umieszczone przez [...] sp. z o. o. w [...] tablice reklamowe w formie wyklejenia szyb okien i drzwi, częściowo zdemontowane 11 marca 2024 r., a ostatecznie zdemontowane 9 kwietnia 2024 r., naruszały § 5 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały. Skoro postępowanie wszczęto 6 lutego 2024 r., okres naliczania kary rozpoczął bieg od tego dnia i zakończył się 9 kwietnia 2024 r. (w decyzji przedstawiono wyliczenie powierzchni reklam i wysokości kar). Organ zawiadomieniem z 8 kwietnia 2024 r. poinformował strony postępowania o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Organ wyznaczył termin zapoznania z aktami sprawy na 30 kwietnia 2024 r. Podczas zapoznania z aktami strona zwróciła się z prośbą o pozytywne rozstrzygnięcie sprawy i umorzenie ewentualnej kary (k. 96v akt adm.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że to [...] sp. z o. o. w [...] umieściła przedmiotowe urządzenia reklamowe w sposób niezgodny z uchwałą, a zatem zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. jest adresatem wymierzonej z tego tytułu kary pieniężnej. Decyzja wydana na podstawie art. 37d ust. 1 u.p.z.p. jest decyzją związaną i na organie spoczywa prawny obowiązek nałożenia kary na podmiot dokonujący umieszczenia tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego niezgodnie z uchwałą i działanie to nie może być rozpatrywane w formie uznania administracyjnego. Kwestia wysokości kary za umieszczenie tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego jest uregulowana w art. 37d ust. 8 u.p.z.p. W związku ze związanym charakterem decyzji nie ma możliwości zastosowania art. 189d K.p.a. zawierającego przesłanki jakie organ powinien brać pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną. Kwestia ta jest uregulowana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ przepisy u.p.z.p. nie zawierają przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary, organ przeanalizował możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 K.p.a. stanowiącego, że organ, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W sprawie organ nie dopatrzył się przesłanek odstąpienia od nałożenia kary wymienionych w pkt 1 ani w pkt 2. Przedmiotem postępowania są wyklejenia w otworach okiennych i drzwiowych, które w części zdemontowano 11 marca 2024 r., a całkowicie usunięto 9 kwietnia 2024 r. Strona częściowo zaprzestała naruszania prawa, stąd waga naruszenia nie jest znikoma. Tak można byłoby sądzić, gdyby naruszenie prawa było związane z ochroną istotnego interesu strony bądź wystąpieniem sytuacji, w której strona podejmuje działania wprawdzie bezprawne, ale w celu zapewnienia ważnych potrzeb egzystencjalnych. Strona, umieszczając przedmiotowe szyldy i reklamy zmierzała do oznakowania i promowania własnej działalności gospodarczej. Ponadto przy ocenie wagi naruszenia prawa konieczne jest ustalenie czy konkretne naruszenie prawa wywołało bądź mogło wywołać skutki faktyczne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych. Naruszenie postanowień uchwały sprzeciwiało się celowi jaki przyświecał jej uchwaleniu, tj. głównie ochronie krajobrazu i ładu przestrzennego. Strona jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą powinna tak ją zorganizować, żeby wypełniać obowiązujące przepisy prawa, w tym również postanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie wykonywania swojej działalności. Nie sposób też uznać, że do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, o której mowa w art. 189e K.p.a. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 37e u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o procedurę wyznaczoną przez K.p.a., podczas gdy w sprawach nieuregulowanych, dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 37d u.p.z.p., stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), dalej "o.p.", z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta); 2. art. 67a § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 37e u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) polegające na uznaniu, że wniosek strony o brak nakładania kary pieniężnej złożono w trybie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z art. 189f § 1 K.p.a., podczas gdy wniosek ten winien być rozpoznawany w trybie umorzenia w całości zaległości podatkowej; 3. art. 37d ust. 4 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kar pieniężnych od 6 lutego 2024 r. do 9 kwietnia 2024 r. i 11 marca 2024 r., podczas gdy kary te mogły być stronie ewentualnie wymierzone dopiero od 4 marca 2024 r. do 9 kwietnia 2024 r. i 11 marca 2024 r. z uwagi na wszczęcie postępowania z udziałem strony dopiero 4 marca 2024 r. Decyzją z 28 listopada 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 37d ust. 1, ust. 4 i ust. 9 u.p.z.p. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące stanu faktycznego wskazując ponadto, co następuje. Prawidłowo organ pierwszej instancji uczynił adresatem decyzji ówczesnego najemcę lokalu, opierając swoje ustalenia na danych pozyskanych w toku postępowania m. in. od właściciela budynku ([...] sp. z o. o. w [...]). Nie ma możliwości odstąpienia od wymierzenia kary (art. 189f § 1 K.p.a.). Waga naruszenia nie jest znikoma. Gdyby tak było, zniweczony zostałby cel wprowadzenia uchwały - ochrona krajobrazu i ładu przestrzennego. Odnosząc się do uwag odwołania dotyczących wszczęcia postępowania organ zauważył, że już 29 stycznia 2024 r. pracownik organu powziął wiedzę o istnieniu wyklejeń w otworach okiennych na parterze przedmiotowego budynku. Informację na temat konieczności zainicjowania postępowania organ może powziąć z każdego źródła, np. z własnych obserwacji. Na okoliczność tego ustalenia pracownik organu sporządził notatkę, która znajduje się w aktach sprawy (k. 1 akt adm.). Zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w dniu 6 lutego 2024 r. i informujące o wyznaczonym terminie oględzin (datowane na 6 lutego 2024 r.) doręczono właścicielowi budynku, a po ujawnieniu najemcy lokalu dalsze czynności były podejmowane również z jego udziałem. Ustalenie istnienia wklejeń jest niesporne, istniały w dniu kontroli 27 lutego 2024 r., a według twierdzeń strony wyklejenia powstały po 24 grudnia 2023 r. W skardze strona, reprezentowana przez adwokata, ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu. W związku z ich przytoczeniem nie ma potrzeby ich powtarzania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu, gdyż naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Na wstępie jednak Sąd zaznacza, że nie są zasadne dwa pierwsze zarzuty skargi. Sprowadzają się one do zakwestionowania zastosowania w sprawie przepisów K.p.a., a nie o.p. Zgodnie z art. 37e u.p.z.p. w sprawach nieuregulowanych, dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 37d u.p.z.p. [czyli za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały] stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują prezydentowi miasta. Zgodnie ze słusznym stanowiskiem doktryny (T. Brzezicki, "Kara za niezgodne z prawem umieszczenie reklamy", Przegląd Podatkowy 2016/8 str. 37-38) procedura wymierzenia kary za umieszczenie obiektu reklamowego następuje przy zastosowaniu przepisów K.p.a. Omawiana kara nie wypełnia przesłanek pozwalających ją zakwalifikować jako podatek, opłatę lub niepodatkową należność budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego (art. 2 § 1 pkt 1 o.p.). Wymierzenie kary nie jest również sprawą z zakresu prawa podatkowego (art. 2 § 1 pkt 4 o.p.). Kara za umieszczenie reklamy niezgodnie z przepisami jest sankcją administracyjną związaną z brakiem dostosowania sposobu zagospodarowania nieruchomości w zakresie istniejących obiektów reklamowych (tablic lub urządzeń reklamowych) do obowiązujących przepisów prawa miejscowego zawartych w uchwale. Odesłanie zawarte w art. 37e u.p.z.p. należy więc odnieść tylko do materialnych aspektów związanych z wymiarem kary, np. terminów przedawnienia, odsetek i możliwości zastosowania ulg co do kary już wymierzonej, np. jej umorzenia czy rozłożenia na raty. Prawidłowo zatem organ wymierzył karę stosując przepisy K.p.a. (w tym przepisy działu IVa K.p.a.) w zw. z przepisami u.p.z.p. Niemniej jednak zasadny jest trzeci zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 37d ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały albo ich usunięcia. Drugi przepis stanowi zaś, że o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Organy błędnie uznały, że postępowanie wszczęto już 6 lutego 2024 r., z dniem wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania (k. 6-8 akt adm.). Zawiadomienia tego nie doręczono bowiem skarżącemu [...] sp. z o. o. w [...], lecz [...] sp. z o. o. (k. 9 akt adm.), użytkownikowi wieczystemu przedmiotowego lokalu, który wynajmuje go skarżącemu. Ponowne zawiadomienie o wszczęciu postępowania, datowane na 4 marca 2024 r. (k. 27-29 akt adm.), doręczono już skarżącemu, co nastąpiło 8 marca 2024 r. (k. 35 akt adm.). Zasadniczo dopiero w dniu doręczenia takiego zawiadomienia następuje wszczęcie postępowania, chyba że strona wcześniej powzięła informację o wszczęciu postępowania (por.: wyrok o sygn. akt III OSK 1384/23 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W braku informacji o wcześniejszym powzięciu informacji o wszczęciu postępowania należy uznać, że zostało ono wszczęte 8 marca 2024 r. i dopiero od tego dnia możliwe jest wymierzenie kary za naruszenie przepisów uchwały, gdyż od tego dnia skarżący był świadomy, że jego zachowanie stało się karalne (por.: wyżej wskazany wyrok o sygn. akt III OSK 1384/23). Karę wymierzono natomiast już od 6 lutego 2024 r. Powyższe naruszenie art. 37d ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd Sąd orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Na zasądzone koszty składają się: kwota 521 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 3 600 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego. Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji uwzględnieni uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu.