III SA/Po 1433/14

Dnia 28 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2016 r. w sprawie ze skargi R P na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy postanowił umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy, albowiem rozpoznanie kolejnego wniosku o prawo pomocy stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia jako niezgodnego ze stanem faktycznym i stanem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j z 2012 roku, poz. 270), dalej jako p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( art. 246 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu R występował już z żądaniami przyznania prawa pomocy. W kwestii żądania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu wypowiadał się referendarz sądowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także Naczelny Sąd Administracyjny. Oddalając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że oświadczenie majątkowe złożone na formularzu wniosku o prawo pomocy było niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej strony. R kolejny raz wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wskazując na pogorszenie się jego sytuacji (pismo z dnia 4 marca 2016 r. – k. 119 akt sądowych). W formularzu wniosku, Skarżący wypełnił jednak jedynie rubryki dotyczące adresu i nazwy wnioskodawcy oraz miejscowości, daty i jego podpisu. W tej sytuacji strona nie złożyła oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym w wymaganej prawem formie. W opinii Sądu Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i nie mogą stanowić podstawy do pełnego merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny już bowiem wielokrotnie, również w niniejszej sprawie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. Niewypełnienie urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy w zakresie dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach Wnioskodawcy, w tym dokładnych danych o stanie rodzinnym, należy potraktować jako dalsze świadome uchylanie się Skarżącego od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Strona skarżąca konsekwentnie uchyla się od przedłożenia wyczerpującego i rzetelnego oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej, wobec czego powinna liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku i przyznania jej prawa pomocy. Stwierdzić należy wobec tego, że brak współpracy ze strony Skarżącego ujawniony już na etapie wezwania do usunięcia braków ponownego wniosku o prawo pomocy skutkuje uznaniem, że strona nadal uchyla się od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. W tym stanie rzeczy rozpoznanie kolejnego już wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a w zw. art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.