III SA/Po 144/18

Dnia 27 sierpnia 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2018 roku wniosku o przyznanie wynagrodzenia adwokatowi w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] grudnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek; postanawia przyznać adwokatowi A. O. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt 00/100) oraz podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych (czterdzieści jeden 40/100) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W postępowaniu w drugiej instancji w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek, E. P. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (k. 54 akt sądowych). Okręgowa Rada Adwokacka w P. na pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata A. O. (k. 68 akt sądowych). Wskazany na pełnomocnika sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części (k. 78 - 79 akt sądowych). Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1714 ze zm.). Sprawa zainicjowana skargą obejmowała ocenę legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie była więc należność pieniężna. Wynagrodzenie adwokata z urzędu w niniejszej sprawie winno zostać określone według stawki wskazanej w §21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku. Stawka wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokatowi z urzędu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% powyżej wskazanej opłaty, jednak nie mniej niż 120 zł (§21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku). Opłata w tej wysokości odpowiada nakładowi pracy adwokata A. O.. Obliczoną w powyższy sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z §4 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.