III SA/Po 1440/14

Dnia 22 stycznia 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013; postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym R. P. już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy. W kwestii żądania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu wypowiadał się referendarz sądowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także Naczelny Sąd Administracyjny. Oddalając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej (nie przedłożył dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej) ani na wezwanie referendarza sądowego, ani w sprzeciwie, ani przy zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wnioskodawca nie dołożył należytej staranności w celu wykazania, że nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (k. 85-87 akt sądowych). W powyższym stanie rzeczy R. P. kolejny raz wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (k. 330-333 akt sądowych). W formularz wniosku, ponownie w sposób ogólnikowych, Skarżący wskazał, że jest osobą samotną i bezdomną. W rubrykach odnoszących się do stanu rodzinnego oraz majątkowego wpisał: "Nie mam" lub "Nie dotyczy". Pismem z dnia 19 grudnia 2017 roku, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz.1369 ze zm.), Skarżący został ponownie zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego. Wezwanie doręczono wnioskodawcy w dniu 21 grudnia 2017 roku, lecz do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie zostało ono wykonane. Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, co następuje. Ponawianie wniosków o prawo pomocy bez wyjaśnienia sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy stanowi nadużycie prawa procesowego. Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i budzą wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie, także w niniejszej sprawie, oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania mu prawa pomocy. Wnioskodawca konsekwentnie składa kolejne wnioski o prawo pomocy i nie podejmuje próby wyjaśnienia swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej, w tym także na etapie składania środków zaskarżenia, gdzie ogranicza treść pism do zarzutów, że kwestionowane orzeczenia są "niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym". Na gruncie niniejszej sprawy przyjąć należało, że żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte w niniejszej sprawie. Zatem rozpoznanie aktualnego wniosku o tożsamej treści jest zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.