III SA/Po 1464/14

Dnia 17 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi spółki cywilnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację ogródka gastronomicznego w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] roku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. nie zezwolił wspólnikom s.c. na lokalizację ogródka gastronomicznego w pasie drogowym ul. Ś. Organ wskazał, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych lokalizowanie obiektów w pasie drogowym może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Zdaniem organu przedmiotowy obiekt spowoduje istotne utrudnienia w intensywnym ruchu pieszym i kołowym, występującym na tym odcinku ulicy. Wyznaczenie ogródka w części pasa drogowego przeznaczonego na postój samochodów mogłaby w pewnych określonych okolicznościach doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa potencjalnych klientów ogródka. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła błędne ustalenie, że lokalizacja spornego ogródka doprowadzi do istotnych utrudnień w ruchu pieszym i kołowym i może w pewnych określonych okolicznościach doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa potencjalnych klientów ogródka. Wskazała, że w 2003 r. wydano pozytywną decyzję dotyczącą zajęcia pasa drogowego w przedmiotowym miejscu w celu lokalizacji ogródka letniego. Ogródek ten funkcjonował w 2003 r. i nie zagrażał bezpieczeństwu ruchu czy klientów ogródka. Takie bezpieczeństwo winno być realne, a nie tylko potencjalne. W okolicach planowanego ogródka wydano zgodę na lokalizację innych ogródków gastronomicznych. SKO decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wcześniejsze wydanie zgody na lokalizację ogródka w określonym miejscu nie oznacza konieczności wydawania takiej zgody w okresie późniejszym. W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o uchylenie decyzji II i I instancji. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła błędne ustalenie, że lokalizacja spornego ogródka doprowadzi do istotnych utrudnień w ruchu pieszym i kołowym i może w pewnych określonych okolicznościach doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa potencjalnych klientów ogródka. Wskazała, że w 2003 r. wydano pozytywną decyzję dotyczącą zajęcia pasa drogowego w przedmiotowym miejscu w celu lokalizacji ogródka letniego. Ogródek ten funkcjonował w 2003 r. i nie zagrażał bezpieczeństwu ruchu czy klientów ogródka. Takie bezpieczeństwo winno być realne, a nie tylko potencjalne. W okolicach planowanego ogródka wydano zgodę na lokalizację innych ogródków gastronomicznych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c i lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd znalazł podstawy do uwzględnienia skargi. Co do zasady zabrania się lokalizowania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego ( art. 39 ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych ). Na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych lokalizowanie obiektów w pasie drogowym może jednak nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Zdaniem organu przedmiotowy obiekt spowoduje istotne utrudnienia w intensywnym ruchu pieszym i kołowym, występującym na tym odcinku ulicy. Wyznaczenie ogródka w części pasa drogowego przeznaczonego na postój samochodów mogłaby w pewnych określonych okolicznościach doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa potencjalnych klientów ogródka. W ocenie Sądu bardzo lakoniczne uzasadnienie organów obu instancji wskazuje na zbyt arbitralne przyjęcie braku podstaw do wydania zgody na lokalizację ogródka i prowadzi do naruszenia art. 7, 77 i 107 kpa w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Decyzja wydana w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych jest decyzją uznaniową, ale nie może to być decyzja dowolna. Organ winien wobec tego rozważyć wnikliwie wszystkie okoliczności faktyczne i prawne danej sprawy, a następnie wskazać i uzasadnić wyczerpująco, jakie konkretne powody przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem ( m. in. wyrok NSA z 9.04.1998 r., sygn.. II SA 36/98, lex nr 41643 ). W uzasadnieniach obu instancji organy ograniczyły się praktycznie jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i lapidarnego stwierdzenia, że w sprawie nie ma podstaw do wydania zgody na lokalizację spornego ogródka. Organ II instancji lakonicznie stwierdził, że wydanie zgody z 2003 r. nie oznacza konieczności wydania ponownej zgody w kwestii lokalizacji. Organ ten nie odniósł się w ogóle do zarzutu odwołania, że w okolicach spornej lokalizacji wydano zgodę na postawienie innych ogródków gastronomicznych. Rację ma organ odwoławczy stwierdzając, iż udzielenie zgody na lokalizację ogródka gastronomicznego w pasie drogowym w 2003 roku automatycznie nie przesądza o udzielaniu takiej zgody każdorazowo na wniosek strony, niemniej organ winien uzasadnić swoje stanowisko w świetle zgłoszonego zarzutu nierównego traktowania obywateli skoro takie zgody mają inne osoby prowadzące ogródki gastronomiczne w bliskim sąsiedztwie. Organ winien w szczególności rozeznać się czy w istocie usytuowanie w bliskiej odległości kolejnego ogródka gastronomicznego w sposób obiektywny utrudni ruch pieszych a także rozważyć propozycję wnioskującego o zezwolenie zawarte w jego piśmie z dnia 6.06.2014r. kierowanym do Z (w aktach adm.). Brak szerszego uzasadnienia decyzji uniemożliwia poznanie stanowiska organów obu instancji, uniemożliwiając przez to praktycznie sądową kontrolę legalności decyzji organów obu instancji. W tym stanie rzeczy, skoro skarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie odpowiadają prawu Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o ich uchyleniu. O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z §14 ust. 2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. 213.490).