III SA/Po 1498/13

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S w Ś na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia ... r., nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 27 września 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji lub egzekucja zagrozi funkcjonowaniu Skarżącej, zagrozi płynności finansowej i w efekcie doprowadzi do znacznego utrudnienia prowadzenia działalności w istotnym dla niej okresie zbierania płodów rolnych i rozliczania się z członkami grupy, co w konsekwencji może pozbawić ich środków utrzymania. Poniesienie przez Skarżącą znacznych kosztów uniemożliwi wykonanie zaplanowanych inwestycji, co spowoduje nieosiągnięcie tzw. ostatecznego uznania grupy. Rezultatem tego będzie obowiązek zwrotu otrzymanej dotychczas pomocy, co praktycznie jest równoznaczne z likwidacją podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze, jej wysokość, która jest znaczna w stosunku do możliwości płatniczych strony, bowiem wynosi ... zł. Sąd podziela argumenty strony, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji lub egzekucja ww. kwoty zobowiązania, może zagrozić funkcjonowaniu Skarżącej, płynności finansowej i w efekcie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia jej działalności. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.