III SA/Po 15/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... listopada 2014 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ...listopada 2014 r., nr ..., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki M. W petitum skargi strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wykonalność zaskarżonej decyzji powinna być wstrzymana ze względu na fakt, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, a charakter naruszenia stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i powoduje, że decyzja nie może być akceptowana. Co więcej, wykonanie decyzji, z uwagi na znaczącą dla skarżącego kwotę, wpłynie w sposób znaczący na sytuację majątkową skarżącego, utrudniając tym samym prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał, że w razie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ...listopada 2014 r. zostanie narażony na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (podatku akcyzowego) per se nie może prowadzić bowiem do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny. W związku z powyższym twierdzenie skarżącego, że wykonanie decyzji utrudni prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, w ocenie Sądu, jest gołosłowne. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samym tylko twierdzeniu strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Skarżący nie załączył żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w postaci na przykład bilansu, zeznań podatkowych, umów z kontrahentami lub bankami. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentu dotyczącego treści zaskarżonej decyzji, która w ocenie strony stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa – należy wyjaśnić, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może wiązać się z oceną treści decyzji, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Oznaczałoby to bowiem konieczność zbadania w pewnym stopniu meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszym przypadku nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.