III SA/Po 15/17

Dnia 12 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Marek Sachajko (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia 18 grudnia 2013 roku (UZ.K3-413-LEC-1/12) Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu nałożył na [...] Sp. z o.o. [...] karę pieniężną w wysokości 73.350,00zł (słownie: siedemdziesiąt trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt złotych) za nielegalne zajęcie pasa drogowego przez reklamę, drogi krajowej ul. [...] w Poznaniu, w terminie od dnia 02 czerwca 2010 roku do dnia 12 listopada 2010 roku. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 roku ([...]) Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu sprostował z urzędu ww. decyzję z dnia 18 grudnia 2013 roku poprzez zmianę oznaczenia sprawy z "[...]" na "[...]". Pismem z dnia 28 kwietnia 2014 roku [...] wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem art. 36, art. 38 ust. 1 i art. 40 ust. 1, ust. 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Decyzją z dnia 23 lutego 2016 roku ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 roku ([...]). W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności organ nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności. Wskazano, że skutkiem wprowadzenia w roku 1999 do ustawy o drogach publicznych przepisu art. 2a stanowiącego o własności dróg publicznych wszystkich kategorii jest nabycie z mocy prawa własności tych dróg przez jednostki samorządu właściwych szczebli, a w konsekwencji do dróg publicznych znajdujących się w granicach administracyjnych Miasta Poznania kwestia kategorii drogi oraz prawa własności drogi i pasa drogowego ma znaczenie drugorzędne, gdyż podmiotem sprawującym trwały zarząd tymi drogami pozostaje jeden podmiot - prezydent miasta. Niezależnie od kategorii drogi oraz jej właściciela, zarządcą wszystkich dróg publicznych położonych w granicach Miasta Poznania jest Prezydent Miasta Poznania, a zarząd nimi sprawuje Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu. Zatem grunt nieruchomości, przez który przebiega droga publiczna o kategorii gminnej, powiatowej, bądź wojewódzkiej w wyznaczonych granicach, stanowi pas drogowy tej drogi niezależnie od faktu, że właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa. Organ wskazał również, że z akt postępowania zwyczajnego, tj. pisma strony z dnia 28 sierpnia 2013r. wynika, iż nośnik reklamowy na terenie działki nr [...], ark[...], obręb Winiary został zamontowany w 2001 roku. Stąd brak jest podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa art. 38 ustawy o drogach publicznych. Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 roku [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r., znak [...]. We wniosku podniesiono zarzut naruszenia art 158 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędną ocenę, że decyzja Zarządu Dróg Miejskich z dnia 18 grudnia 2013 r. nie jest dotknięta wadą nieważności, tj. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wzięcia pod uwagę przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, że przed decyzją Zarządu Dróg Miejskich z dnia 18 grudnia 2013 r. zostały wydane decyzje Prezydenta Miasta Poznania oraz Zarządu Dróg Miejskich, w szczególności decyzja nr [...] z dnia 30 sierpnia 2006 r., w której Prezydent Miasta Poznania stwierdził, iż "przedmiotowa działka [dz. nr [...] ark[...] obręb Winiary, położona przy ul. [...] w Poznaniu], nie jest administrowana przez ZDM", a także decyzja z dnia 21 maja 2007 r. ([...]), w której Zarząd Dróg Miejskich stwierdził, iż "reklama znajduje się poza pasem drogowym", natomiast w decyzji z dnia 18 grudnia 2013 r. stwierdził, iż przedmiotowy nośnik reklamowy znajdował się w pasie drogowym, tj. naruszył art. 110 k.p.a. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 38 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, iż dotyczy on "tylko i wyłącznie obiektów i urządzeń już istniejących w dniu wejścia w życie art. 38 ustawy o drogach publicznych, tj. w dniu 1.10.1985 r.", podczas gdy zgodnie z orzecznictwem, znajduje on także zastosowanie, gdy urządzenie takie znalazło się w pasie drogowym w wyniku późniejszych zmian dotyczących samego pasa drogowego. Zdaniem skarżącego organ przy rozpatrywaniu sprawy całkowicie pominął kwestię, iż Zarząd Dróg Miejskich w decyzji z dnia 21 maja 2007 r. ([...]), a wcześniej także Prezydent Miasta Poznania w decyzji nr [...] z dnia 30 sierpnia 2006 r., dokonali zupełnie innych ustaleń dotyczących charakterystyki terenu, na którym znajdował się przedmiotowy nośnik reklamowy. Prezydent Miasta Poznania w decyzji nr [...] z dnia 30 sierpnia 2006 r., stwierdził, iż "przedmiotowa działka [dz. nr [...] ark. [...] obręb Winiary, położona przy ul. [...] w Poznaniu], nie jest administrowana przez ZDM". Z kolei Zarząd Dróg Miejskich w decyzji z dnia 21 maja 2007 r. ( [...]) stwierdził wprost, iż "reklama znajduje się poza pasem drogowym". W ocenie skarżącego należy przyjąć, iż Zarząd Dróg Miejskich na podstawie art. 110 k.p.a. jest związany powyższymi decyzjami. W opinii skarżącego przepis art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych dotyczy obiektów budowlanych i urządzeń, które były zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie tej ustawy bądź znalazły się w pasie drogowym w wyniku późniejszych zmian dotyczących samego pasa drogowego. Zawiera on więc swego rodzaju ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogowego przez obiekty w nim opisane, nieobciążone opłatami za czasowe zajęcie pasa drogowego, przewidzianymi w tej ustawie. Fakt, iż nośnik został zainstalowany w momencie, gdy teren ten nie stanowił pasa drogowego, oznacza, iż skarżący nie był w ogóle zobowiązany do występowania do Zarządu Dróg Miejskich o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego. Skarżący podniósł, że Zarząd Dróg Miejskich w sprawie dotyczącej tego samego nośnika reklamowego (w tym samym postępowaniu - [...]), badał także kwestię zajęcia przez wnioskodawcę pasa drogowego w innym okresie, tj. od dnia 13 listopada 2010 r. do dnia 2 kwietnia 2012 r. (decyzja, będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, obejmowała okres od dnia 2 czerwca 2010 r. do dnia 12 listopada 2010 r.). Ostatecznie jednak, Zarząd Dróg Miejskich w dniu 11 sierpnia 2014 r. umorzył postępowanie wszczęte w dniu 13 listopada 2010 r., prowadzone pod sygnaturą [...], gdyż "okazało się, że przedmiotowa reklama została usunięta i jest niemożliwe ustalenie jej położenie względem linii pasa drogowego". Decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2016 roku, nr SKO.D.4031.94.2014 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 roku ([...]) nakładającej na [...] karę pieniężną w wysokości 73.350,00 zł za nielegalne zajęcie pasa drogowego przez reklamę, drogi krajowej ul. [...] w Poznaniu w terminie od dnia 2 czerwca 2010 roku do dnia 12 listopada 2010 roku, sprostowanej postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 roku ([...]) Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu. Organ wskazał, że postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, zaś nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ocenianą w trybie postępowania nieważnościowego. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli dokonanej przez pracowników ZDM w dniu 2 czerwca 2010 roku stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. [...], będącej drogą krajową, pod reklamę o powierzchni 18,00 m2, stanowiącej własności firmy [...] Sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie. Bezspornie nośnik ten posadowiony był w tym samym miejscu do dnia 12 listopada 2010 roku - tj. do daty wykonania ostatniego zdjęcia potwierdzającego obecność reklamy. Umiejscowienia tej reklamy na działce nr [...] - w pasie drogowym ul. [...] - w okresie od dnia 02 czerwca 2010 roku do dnia 12 listopada 2010 roku oraz jej własności nie kwestionuje także skarżący. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego przedmiotowa reklama została posadowiona w roku 2001. Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 23 czerwca 2010 roku wynika, że działka nr [...] stanowiła użytek oznaczony symbolem "dr" - ul. [...], będący własnością Skarbu Państwa we władaniu Prezydenta Miasta Poznania. Także w wypisu z rejestru gruntów z dnia 16 października 2001 roku wynika, że działka ta oznaczona była symbolem "dr" będącą własnością Skarbu Państwa. Z załączonych do akt sprawy map wynika także, że przedmiotowy nośnik reklamowy został posadowiony w granicach pasa drogowego ul. [...]. W oparciu o akta sprawy Kolegium uznało, że w okresie od dnia 02 czerwca 2010 roku do dnia 12 listopada 2010 roku reklama została posadowiona w pasie drogowym ul. [...] i stanowiła zajęcie pasa drogowego. Kolegium wskazało, że związanie organu administracji publicznej decyzją, o czym mowa w art. 110 k.p.a. oznacza zakaz ingerowania w treść zawartego w niej rozstrzygnięcia, w tym też uzupełnienia osnowy decyzji, chyba że zezwala na to przepis prawa. Związanie to oznacza tylko, że wydający decyzję organ, po jej doręczeniu, nie może samodzielnie zmienić tej decyzji, która może zostać wzruszona jedynie w wyniku odwołania strony. Nie wynika natomiast z tego bezwzględne stosowanie się do zawartych w decyzji rozstrzygnięć, albowiem w niniejszej sprawie nałożenie kary jest konsekwencją przeprowadzonego samodzielnie postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniu skarżącego istota związania nie daje podstaw do przyjęcia, iż stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie, wiąże ten organ także w innych sprawach. Nadto w ocenie organu odwoławczego ani z decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Poznania z dnia 30 sierpnia 2006 roku ([...]) o odmowie udzielenia zezwolenia na budowę, ani z decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 24 maja 2007 roku ([...]) nie wynika, aby nośnik reklamowy, którego dotyczyła decyzja z dnia 18 grudnia 2013 roku ([...]) nakładająca na [...]Sp. z o.o z siedzibą w Warszawie karę pieniężną w wysokości 73.350,00 zł. znajdował się poza pasem drogowym ul. [...]. Powyższe decyzje nie potwierdzają także, aby doszło - w wyniku zmiany przepisów prawa - do zmiany granic pasa drogowego ul. [...]. Ewentualny brak ujawnienia w księdze wieczystej danej nieruchomości jej właściciela nie oznacza braku prawa własności przysługującego danemu podmiotowi wobec tej nieruchomości. Okoliczność powyższa ma o tyle znaczenie, że w razie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych). Brak ujawnienia przed rokiem 2011 w księdze wieczystej właściciela działki nr [...] - Skarbu Państwa nie oznacza zatem, że przed tym rokiem działka ta nie stanowiła pasa drogowego ul. [...]. [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia 5 grudnia 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 158 w związku z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., poprzez błędną ocenę, że decyzja Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. nie jest dotknięta wadą nieważności, tj. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu wydał przedmiotową decyzję z naruszeniem art. 110 k.p.a. (zasada związania organu wydaną decyzją), 2. art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy własnej decyzji z dnia 23 lutego 2016 r. ([...])., podczas gdy organ, dokonując prawidłowej oceny sprawy, powinien na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. uchylić skarżoną decyzję oraz orzec co do istoty sprawy stwierdzając nieważność decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r. Strona skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazuje, że postępowanie nieważnościowe polega na badaniu czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., nie polega zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Tylko stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 K.p.a., w tym przesłanki rażącego naruszenia prawa. Przy rozważaniu tego, czy zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie mówiąc już o wykazaniu zwykłego naruszenia prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo stabilności obrotu prawnego. Tylko w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego, wywodzonej z art. 16 K.p.a. W tym miejscu należy przypomnieć, że pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14). Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach, określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Ustawodawca przewidział w art. 156 § 1 k.p.a. następujące przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej: 1. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; 2. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3. decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4. decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5. decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6. w razie wykonania decyzja wywołałaby czyn zagrożony karą; 7. decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W niniejszej sprawie strona skarżąca podniosła przede wszystkim, że decyzja Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18.12.2013 r., znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ pominął wcześniej wydaną decyzję z dnia 21 maja 2007 r., nr [...] oraz decyzję z dnia 30 sierpnia 2006 r., nr [...]. Sąd wskazuje, że zarzut ten jest bezzasadny. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca podniosła, że organ był związany wcześniej wydanymi decyzjami, zgodnie z treścią art. 110 § 1 k.p.a., na podstawie którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W tym miejscu Sąd podkreśla, że decyzja Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18.12.2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi nie jest decyzją tożsamą z ww. decyzjami z 30 sierpnia 2006 r. i z 21 maja 2007 r. Decyzja z 30 sierpnia 2006 r., nr [...] dotyczyła odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej tablicy reklamowej na terenie działki nr [...] ark. [...] obręb Winiary, położonej przy ulicy [...] w Poznaniu z powodu braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiot tej decyzji jest inny niż przedmiot ww. decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2013 r., dlatego też Sąd wskazuje, że nie można w tej sytuacji mówić o naruszeniu przez Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu treści artykułu 110 k.p.a. Także z treści uzasadnienia decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 21 maja 2007 roku ([...]) nie wynika, w którym miejscu miał być posadowiony nośnik reklamowy. Sąd wskazuje, że w związku z powyższym organy prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 18.12.2013 r., znak: [...]. W niniejszej sprawie nie wystąpiła wskazana przez stronę skarżącą przesłanka rażącego naruszenia prawa w związku z naruszeniem art. 110 k.p.a. Przepis art. 110 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Strona miała bowiem normatywne uprawnienie do zainicjowania - w toku postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - postępowania odwoławczego od decyzji z dnia 18 grudnia 2013 r. Strona mogła też w tym postępowaniu korzystać z wszelkich, prawem dopuszczalnych argumentów i wniosków dowodowych, także z odwołaniem do innych indywidualnych aktów administracyjnych, które miały, zdaniem strony skarżącej, wpływ na wynik sprawy, a przemawiających za słusznością wniesionego środka zaskarżenia, a po wyczerpaniu toku instancyjnego w postępowaniu administracyjnym - w przypadku negatywnego dla strony rozstrzygnięcia - złożyć skargę do sądu administracyjnego w celu skontrolowania przez ten sąd prawidłowości zarówno procedury, jak i indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Strona jednak z tego normatywnego uprawnienia nie skorzystała. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może - z perspektywy normatywnej - jak już wyżej zostało wskazane, doprowadzić do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, a postępowanie to koncentruje się wyłącznie na badaniu przez organy administracji publicznej normatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że organ prawidłowo wskazał i uzasadnił, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek inne przesłanki stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.