III SA/Po 158/14

Dnia 16 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... r., nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi K Ł wniósł w imieniu M M skargę do WSA na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013r. Zarządzeniem z dnia 7 października 2013r. KŁ (pełnomocnik) został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub kserokopii prawidłowo poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że wchodzi on w krąg podmiotów określonych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie zostało przedłożone pełnomocnictwo z dnia 28 stycznia 2013 r. udzielone przez M M K Ł do reprezentowania skarżącej w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. WSA w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę WSA w Poznaniu jako sądowi właściwemu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu z dnia 28 stycznia 2014r; doręczonym 5 lutego 2014r; wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez podpisanie skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie poinformowano stronę o tym, że K Ł nie wykazał, że wchodzi w krąg podmiotów określonych w art. 35 p. p. s. a. W wyznaczonym terminie M M podała wartość przedmiotu zaskarżenia oraz przedłożyła ponownie pełnomocnictwo z dnia 28 stycznia 2013 r. udzielone przez nią K Ł do reprezentowania jej w przedmiotowej sprawie. Nie złożyła natomiast podpisanej przez siebie skargi. Z tego powodu Sąd postanowieniem z dnia 20 marca 2014r; doręczonym 24 marca 2014r;. odrzucił skargę. Pismem z dnia 28 marca 2014r. M M wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie. Do powyższego wniosku skarżąca załączyła podpisaną przez siebie skargę i zaświadczenie lekarskie z dnia 24 marca 2014r. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że od dnia 3 lutego 2014 r. była nieobecna w swojej firmie z powodu długotrwałej choroby, a wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi zostało odebrane w dniu 5 lutego 2014 r. przez jej pracownicę, która nie poinformowała jej o tym, że K Ł nie wykazał, że wchodzi w krąg podmiotów określonych w art. 35 p.p.s.a. Wobec powyższego poleciła swojej pracownicy wysłanie do Sądu pełnomocnictwa dla K Ł i podanie wartości przedmiotu sporu. Dopiero z doręczonego postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi skarżąca dowiedziała się natomiast o konieczności własnoręcznego podpisania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłana zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki należy mieć na względzie obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W niniejszej sprawie trzeba brać pod uwagę, że skarżąca jest przedsiębiorcą – prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "M" (transport drogowy). Zgodnie z poglądem orzecznictwa i doktryny pojęcie winy strony obejmuje swoim zakresem również winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania danej czynności, wobec czego niezachowanie należytej staranności przez pracownika strony pociąga negatywne konsekwencje dla niej samej (zob. B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 205, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002r; sygn. akt I SA/Gd 1676/99 POP 2002, z 6, poz. 148 postanowienie NSA z 25 stycznia 2005r; sygn.. akt FZ/562/04, lex nr 799477). W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w imieniu M M przez K Ł, który jednak nie wykazał pomimo wezwania Sądu, że może być pełnomocnikiem strony, czyli że należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 p. p. s. a. Dlatego też wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi m. in przez podpisanie skargi (której ksero przedłożono wraz z wezwaniem). Skarżąca twierdzi, że od dnia 3 lutego 2014 r. była nieobecna w swojej firmie z powodu długotrwałej choroby. Wezwanie zostało odebrane w dniu 5 lutego 2014 r. przez pracownicę skarżącej. W opinii Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Nienależyte poinformowanie strony przez jej pracownicę o treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału obejmującego również nadesłanie skargi podpisanej przez skarżącą oznaczało niezachowanie przez tę osobę należytej staranności i skutkuje koniecznością stwierdzenia winy samej strony w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nawet zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Niekoniecznie musi ono bowiem wykluczać możność dokonania czynności procesowej przez stronę. Skarżąca przedłożyła zaś zaświadczenie lekarskie (... ) z dnia 24 marca 2014r; z którego nie wynika, aby korzystała ze zwolnienia lekarskiego od dnia 3 lutego 2014r; kiedy miała odbyć kolejną wizytę lekarską z powodu m.in. ostrego zapalenia przydatków w przebiegu przewlekłego zapalenia przydatków (leczona od 2005r.). Z zaświadczenia tego nie wynika również, że stan zdrowia strony w istotnym dla sprawy okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności. Wobec powyższego, uwzględniając stanowisko, że o braku winy w uchybieniu terminu, można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r; sygn. akt V SA 793/02 M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059) Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.