III SA/Po 158/18

Dnia 5 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2017r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych oddala skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w sprawie przyznania M.G., zwanej dalej Skarżącą, płatności na zalesianie gruntów rolnych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego w [...], wobec uprzedniego złożenia wniosku w dniu [...] lipca 2005 r., przyznał M.J. płatności na zalesianie gruntów rolnych W dniu [...] czerwca 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2014, przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych w przypadku przekazania własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych lub ich części objętych wnioskiem o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, oraz protokół ugody sądowej z dnia [...] marca 2010 r. zawartej z M.J., wyrok Sądu z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie rozwiązania przez rozwód związku małżeńskiego z M.J., wykaz zmian danych ewidencyjnych, wypis z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2010 r., mapę ewidencyjną, wstępny projekt podziału działki nr [...] i wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] września 2014 r. Skarżąca stawiła się w Biurze Powiatowym w dniu [...] października 2014 r. i uzupełniła braki formalne oraz złożyła szereg dokumentów. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił Skarżącej przyznania płatności na zalesianie. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 293/15, uchylił ww. decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w [...] z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, że z treści ugody sądowej zawartej między Skarżącą a byłym mężem wynika, że działka [...] zostanie podzielona na dwie działki, z których jedna przypadnie M.J., a druga Skarżącej. Dokonano zatem jedynie podziału działki, co nie odpowiada hipotezie normy prawnej z § 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929, ze zm.). Skoro zatem nie nastąpiło przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części, tym samym skarżąca nie miała obowiązku złożenia wniosku o przyznanie płatności w trybie i na warunkach określonych w § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia. W ocenie Sądu rozpoznanie wniosku Skarżącej winno nastąpić z uwzględnieniem ustalonych okoliczności stanu faktycznego z ew. uzupełnieniem ich co do okoliczności dotyczących warunków wypłaty, o których stanowi § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia, zgodnie z którym premia pielęgnacyjna oraz premia zalesieniowa, począwszy od drugiego roku realizacji planu zalesienia, jest wypłacana w terminie 12 miesięcy od dnia wypłaty poprzedniej płatności, po uprzednim złożeniu wniosku o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, zwanego dalej wnioskiem o wypłatę, do kierownika biura powiatowego Agencji. Przepis § 6 ust. 3, do wniosku o wypłatę, stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 rozporządzenia wniosek o przyznanie płatności składa się na formularzu, udostępnionym przez Agencję, w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 15 lipca danego roku. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał Skarżącej płatność z tytułu: wsparcia na zalesienie w wysokości [...] zł – płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] zł – płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premii zalesieniowej w wysokości [...] zł – płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość premii zalesieniowej jest uzależniona od wysokości dochodów z rolnictwa uzyskanych przez producenta rolnego i przysługuje w wysokości określonej w załączniku nr 1 do Rozporządzenia, tj. w wysokości 360 zł/ha, bowiem uzyskuje mniej niż 20% dochodów z rolnictwa. We wniosku o wypłatę płatności na zalesienie gruntów rolnych na rok 2014 Skarżąca zadeklarowała do płatności powierzchnię [...] ha dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], i [...], natomiast do płatności uwzględniono powierzchnię [...] ha. W pierwotnym wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych M.J. zadeklarował powierzchnię [...] ha, która po kontroli decyzją z dnia [...].10.2008 r. została zmniejszona do powierzchni [...] ha. Na mocy ugody sądowej z dnia [...].03.2010 r. zawartej z M.J. Skarżąca stała się właścicielem połowy działki ewidencyjnej o numerze [...], położonej w województwie lubuskim, powiat strzelecko – drezdenecki, do której przyznano płatność zalesieniową M.J.. Wskazana działka ewidencyjna [...] została podzielona na działki o numerze [...] i [...], a M.G. została wyłączną właścicielką działki o nr. [...], podzielonej później na działki o numerach [...], [...], [...] i [...]. M.J. miał wypłacaną premię zalesieniową do połowy powierzchni, czyli [...] ha. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując m.in., że w 2006 r. była współwłaścicielką gospodarstwa rolnego i posiadała stosowne dochody z rolnictwa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., wskazaną we wstępie, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżąca w 2013 r. nie uzyskiwała dochodów z rolnictwa, stąd zasadne było przeliczenie przyznanej uprzednio byłemu mężowi Skarżącej płatności zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji zgodnej ze stanowiskiem skarżącej przedstawionym w skardze. Decyzji zarzuciła naruszenie § 10 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego niewłaściwą interpretację, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż niezbędną przesłanką wydania decyzji o przyznaniu wnioskowanej premii zalesieniowej jest uprzednie wydanie w stosunku do wnioskodawcy decyzji przyznającej płatność na zalesienie gruntów rolnych, § 4 ust. 3 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, że w 2013 r. Skarżąca była producentem rolnym, podczas gdy w przedmiotowym czasie była ona jedynie żoną producenta rolnego oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie oceny prawnej wyrażonej w wyroku III SA/Po 293/15. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, określanej dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. Sprawa niniejsza była już przedmiotem badania tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2016r. (sygn. III SA/Po 293/15) uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] stycznia 2015r. i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] października 2014 r. Powołany wyrok nie został zaskarżony i stal się prawomocny, tym samym, w ponownym postępowaniu, jak i w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym – występuje związanie zarówno organów, jak i Sądu, oceną prawną oraz wskazaniami wyrażonymi w motywach tego orzeczenia. Według bowiem art. art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W takim stanie rzeczy, skoro niewątpliwie nie zmieniły się w rozpatrywanej sprawie jej okoliczności faktyczne lub prawne, organy były związane wyrażoną przez Sąd oceną oraz zaleceniami co do dalszego postępowania. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, organy prawidłowo zastosowały się do wytycznych zawartych w ww. wyroku. Sąd wskazał w szczególności, że skoro nie nastąpiło przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części, tym samym skarżąca nie miała obowiązku złożenia wniosku o przyznanie płatności w trybie i na warunkach określonych w § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia. W ocenie Sądu rozpoznanie wniosku Skarżącej winno nastąpić z uwzględnieniem ustalonych okoliczności stanu faktycznego z ew. uzupełnieniem ich co do okoliczności dotyczących warunków wypłaty, o których stanowi § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 10 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem), premia pielęgnacyjna oraz premia zalesieniowa, począwszy od drugiego roku realizacji planu zalesienia, jest wypłacana w terminie 12 miesięcy od dnia wypłaty poprzedniej płatności, po uprzednim złożeniu wniosku o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, zwanego dalej "wnioskiem o wypłatę", do kierownika biura powiatowego Agencji. Zgodnie z ust. 5 ww. przepisu, przepis § 6 ust. 3, do wniosku o wypłatę, stosuje się odpowiednio. W myśl natomiast wskazanego § 6 ust. 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie płatności składa się na formularzu, udostępnionym przez Agencję, w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 15 lipca danego roku. Skarżąca w niniejszej sprawie złożyła wniosek w dniu [...] czerwca 2014 r. o wypłatę kolejnych płatności, będących konsekwencją przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych byłemu mężowi Skarżącej. Zaskarżonymi decyzjami organy przyznały Skarżącej premię zalesieniową jako konsekwencję przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych M.J., stąd zarzut naruszenia § 10 ust. 4 Rozporządzenia w postaci jest niezrozumiały. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, płatność na zalesianie dzieli się na: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku po dniu wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność za poniesione koszty prac pielęgnacyjnych, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność za utracone dochody z tytułu przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Zgodnie z ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wysokość premii zalesieniowej jest uzależniona od wysokości dochodów z rolnictwa uzyskanych przez producenta rolnego, natomiast wysokość stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W myśl lp. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia premia zalesieniowa przysługuje: 1) producentowi rolnemu uzyskującemu co najmniej 20% dochodów z rolnictwa w zł/ha na rok w wysokości 1.400 zł oraz 2) producentowi rolnemu uzyskującemu mniej niż 20% dochodów z rolnictwa w zł/ha na rok w wysokości 360 zł. Wobec ustalenia, że w 2013 r. Skarżąca nie uzyskiwała dochodów z rolnictwa, zasadne było przyznanie Skarżącej premii zalesieniowej w wysokości 360 zł/ha. Tym samym zarzut naruszenia § 4 ust. 3 należało uznać za niezasadny. Należy podkreślić, że płatność na zalesianie, w myśl § 3 ust. 1 Rozporządzenia jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Uznanie, że Skarżąca nie była producentem rolnym, jak zdaje się tego domagać Skarżąca, skutkowałoby brakiem możliwości przyznania Skarżącej płatności. Jednocześnie, jak zasadnie podniósł organ II instancji, a zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i niemożliwe jest stosowanie odstępstw. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.