III SA/Po 1585/14

Dnia 15 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia [...] 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Zawierała ona pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Kolegium w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem złożonym w dniu 9 października 2014 r., nazwanym odwołaniem, H K wniósł skargę na decyzję SKO z dnia [...] 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, oświadczając jednocześnie, że "obecne opóźnienie w złożeniu odwołania od decyzji Centrum Medycyny Pracy w P zostało spowodowane moją nagłą chorobą". Pismem z dnia 16 grudnia 2014 r. (doręczonym 22 grudnia 2014 r.) wezwano skarżącego do wskazania, czy skarga z dnia 9 października 2014 r. zawierała wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz ewentualnie do wykazania, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono do Sądu w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 27 grudnia 2014 r. podał jedynie, że skarga zawierała wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a uchybienie terminowi wynikało z obłożnej choroby układu oddechowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz.270) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zaznaczyć trzeba, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 221/12, Lex nr 1138266). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wykonując wezwanie Sądu wskazał jedynie bardzo ogólnie, że niedotrzymanie terminu nastąpiło w wyniku obłożnej choroby układu oddechowego. Na tę okoliczność strona nie przedstawiła jednak stosownego zaświadczenia lekarskiego i nie wskazała nawet w jakim czasie była chora. Zgodnie natomiast z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność nagłej choroby czy też podeszły wiek i zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminowi. Powołanie się na te okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że powyższe uchybienie nastąpiło bez winy strony, np. choroba nie pozwoliła na osobiste prowadzenie sprawy czy wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2014 r., sygn.. akt II OZ 701/14, Lex nr 1493036, z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 540/14, Lex nr 1530548). W orzecznictwie wskazuje się też na konieczność przedstawienia zaświadczenia lekarskiego w sytuacji powoływania się na nagłą chorobę (por. dodatkowo postanowienia NSA: z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 240/14, Lex nr 1501677 i z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 248/14, Lex nr 1499799). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać zatem trzeba, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie podając okresu trwania choroby strona uniemożliwiła również Sądowi zbadanie, czy został zachowany termin z art. 87 § 1 p.p.s.a., czyli, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu – czyli od końca choroby, zdaniem skarżącego, uniemożliwiającej wniesienie skargi w ustawowym terminie. Jeżeli z okoliczności sprawy nie da się ustalić jednoznacznie, że termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, Sąd wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (zob. B. Dauter, komentarz do art. 88 p.p.s.a. – lex 2015), co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji postanowienia.