III SA/Po 160/18

Dnia 7 sierpnia 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2018 roku nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015; postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 roku, wydanym po rozpatrzeniu sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy skarżącemu D. K.. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką, ojcem i bratem. Źródłem utrzymania rodziny jest prowadzone wspólnie gospodarstwo rolne. W roku 2017 łączny osiągnięty z tego tytułu przychód wyniósł 405.967,48 zł, z kolei deklarowane wydatki wyniosły 511.609,06. W skład gospodarstwa rolnego wchodzi "znacznej wartości majątek", w tym nieruchomości. Łączny inwentarz żywy, przypadający na prowadzone wspólnie gospodarstwo rolne wynosi 116 szt. bydła oraz 135 szt. świń. Sąd podkreślił, że skarżący uchylił się od przedstawienia dokumentacji obrazującej jego sytuację rodzinną i majątkową. W konsekwencji brak współpracy ze strony wnioskodawcy skutkuje uznaniem, iż nie wykazał on zaistnienia przesłanek koniecznych dla przyznania mu prawa pomocy. Pismem z dnia 22 czerwca 2018 roku skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył zażalenie oraz ponownie wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Analiza kolejnego oświadczenia majątkowego (złożone 19 lipca 2018 roku, data stempla pocztowego) oraz załączonych dokumentów źródłowych ujawnia, że oświadczenie majątkowe skarżącego jest nadal obarczone brakami ujawnionymi w toku rozpoznawania pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Występując ponownie z żądaniem przyznania prawa pomocy skarżący nie złożył oświadczenia majątkowego o treści pozwalającej dokonać rzetelnej i rzeczowej oceny jego zdolności płatniczych. Kolejne oświadczenie majątkowe skarżącego nie realizuje obowiązku nałożonego na wnioskodawcę wezwaniem skierowanym do niego w toku postępowania prowadzonego na postawie pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Występowanie z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy, które wspiera tożsama argumentacja, co żądanie już prawomocnie załatwione orzeczeniem o odmowie przyznania prawa pomocy, a przy tym składanie kolejnego żądania przyznania prawa pomocy w kontekście nadal niezrealizowanego wezwania do uzupełnienie oświadczenia majątkowego, nosi znamiona nadużycia prawa w postaci obejścia przepisów o obowiązku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym. W takich okolicznościach rozpoznanie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest zbędne w rozumieniu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.