III SA/Po 1656/14

Dnia 11 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marek Sachajko Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia ... w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości za okres od października do grudnia 2007 r., po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta ... oraz postanowienie Burmistrza Miasta ... w części, w której wznawia postępowanie zakończone decyzją ostateczną Burmistrza Miasta Puszczykowa z dnia ... II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Burmistrz Miasta X. postanowieniem z dnia 20 września 2011 r., na podstawie art. 216 § 1 oraz art. 243 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1 i art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, dotyczącego nieruchomości położonej w X. przy ul. S., nr działki ... za okres od października 2007 r. do sierpnia 2011 r., w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Burmistrza Miasta X.: - za 2007 r. – z dnia 9 lutego 2007 r., znak ..., - za 2008 r. – z dnia 12 lutego 2008 r., znak ..., - za 2009 r. – z dnia 21 stycznia 2009 r., znak ..., - za 2010 r. – z dnia 28 stycznia 2010 r., znak ..., - za 2011 r. – z dnia 25 stycznia 2011 r., znak .... W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wyjaśnił, że wskazanymi decyzjami podatkowymi dokonał w stosunku do A. wymiaru podatku na podstawie złożonych przez nią informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o gruntach z dnia 25 stycznia 2008 r. oraz z dnia 18 stycznia 2011 r. Organ podatkowy po analizie złożonej korekty informacji IN-1 na 2011 r. dotyczącej działki nr ..., poddał w wątpliwość rzetelność danych w niej zawartych. Na wspomnianej działce w latach 2006-2011 działalność gospodarczą prowadziła spółka z o.o. "... =", która do wykorzystywała do tej działalności: halę tenisową, zaplecze, hotel, salę konferencyjną, restaurację i bar. Według organu, biorąc pod uwagę powierzchnie zgłoszone do opodatkowania, jako związane z działalnością gospodarczą, można zauważyć, że nie wszystkie powierzchnie wykorzystywane do tej działalności zostały zgłoszone do opodatkowania jako związane z działalnością gospodarczą. Organ stwierdził, że jako powierzycie zajęte na działalność gospodarczą powinny zostać wykazane: pokoje gościnne, pokoje nr. 1 i 2 (jeżeli są to pokoje hotelowe), siłownia, pokój lekarza – trenera, szatnie, natryski i WC (wykorzystywane przez klientów "="), biuro księgowości, recepcja, poczekalnia, hol, hala z kortami oraz klatki schodowe i korytarz (z których korzystają klienci "="). Jako powierzchnie socjalne można wykazać tylko pomieszczenia, z których korzystają wyłącznie pracownicy. Organ poinformował podatnika, że w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych powinny zostać również wykazane budowle znajdujące się na terenie nieruchomości, np. koryt tenisowe na zewnątrz, grunty utwardzone, oświetlenie na zewnątrz, urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem itp. Pismem z dnia 2 września 2011 r. A., reprezentowana przez pełnomocnika, poinformowała organ, że nie widzi podstaw do złożenia korekty deklaracji. Składane corocznie informacje dotyczące obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie były wcześniej kwestionowane. Pierwsza informacja została złożona w dniu 25 stycznia 2008 r., a korektę deklaracji złożono 19 stycznia 2011 r. Podatnik wskazał również, że wspomniane obiekty służyły w znacznej mierze działalności społecznej Stowarzyszenia Sportowego "...", które prowadzi działalność w zakresie popularyzacji i rozwoju kultury fizycznej, w szczególności wśród dzieci i młodzieży. Decyzją z dnia ..., na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 207 i art. 210 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, art. 1-4, art. 6 i art. 6a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej: u.p.r.) oraz art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), organ ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2007 r., w wysokości ... zł, w tym podatek rolny w kwocie ... zł i podatek od nieruchomości w kwocie ... zł. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie, podnosząc, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, a w związku z tym organ bezzasadnie zastosował art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., przyjmując, że powierzchnie (obiekty, budowle) wykorzystywane w przeważającej części przez stowarzyszenie na potrzeby prowadzenia statutowej działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu wśród dzieci i młodzieży nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Ponadto strona zarzuciła organowi nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy i brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia ..., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło decyzję Burmistrza Miasta X. z dnia 22 listopada 2011 r., nr ..., w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanym przypadku należało zbadać zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien wnikliwie podjeść do oceny stanu faktycznego sprawy w kwestii wykorzystywania nieruchomości skarżącej z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Decyzją z dnia ..., Burmistrz Miasta X., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 207, art. 210 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, art. 1-4, art. 6 i art. 6a u.p.r. oraz art. 2-6 u.p.o.l., ustalił A. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2007 w wysokości ... zł, w tym podatek rolny w kwocie ... i podatek od nieruchomości w kwocie ... zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszym przypadku nową okolicznością z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej jest pozyskanie informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na wynajmie kortów tenisowych przez dzierżawcę nieruchomości. Organ podatkowy, po przeprowadzeniu w kwietniu 2011 r. na polecenie Skarbnika Miasta czynności sprawdzających dotyczących podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Miasta oraz po analizie złożonej przez stronę korekty informacji IN-1 na 2011 r. dotyczącej działki nr ..., ustalił, że nieruchomość ta jest w większości wykorzystywana przez osobę prawną, a do opodatkowania zgłoszono tylko 183 m² powierzchni związanej z działalnością gospodarczą oraz 94 m² powierzchni socjalnej. Na działce ... położonej w X. przy ul. S. prowadziło działalność gospodarczą "... = sp. z o.o.". Organ pierwszej instancji wskazał, że jako dowody w sprawie uznał ofertę spółki sp. z o.o. "... =" wynajmu m.in. hali tenisowej i zaplecza hotelowego, zamieszczoną na stronie internetowej spółki oraz złożone dnia 8 sierpnia 2011 r. przez podatnika zestawienie pomieszczeń wraz z ich powierzchniami. Wszystkie te pomieszczenia istniały w dniu wydania pierwotnej decyzji, jak również była tam prowadzona działalność gospodarcza, jednak organ podatkowy o zakresie prowadzonej działalności powziął informację dopiero po przedstawieniu przez podatnika wskazanego zestawienia pomieszczeń i po analizie jego internetowej oferty handlowej. Wcześniej organ nie znał przeznaczenia konkretnych pomieszczeń oraz nie widział, czy są one wykorzystywane przez podatnika – osobę fizyczną, czy przez spółkę. W ocenie organu podatkowego, zmiana stawek podatkowych ze stawki jak dla budynków pozostałych na stawkę jak od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ma istotne znaczenie co do rozstrzygnięcia dotychczasowego. Ponadto organ podkreślił, że chybione są wywody podatnika zawarte w odwołaniu, że ze względu na udział przedstawicieli władz Miasta w organizowanych na terenie nieruchomości imprezach wynika, że organowi podatkowemu było znane przeznaczenie nieruchomości. Organ stwierdził, że w złożonej przez stronę informacji nie wykazano powierzchni zajętych przez Stowarzyszenie Sportowe "...". Ustalono również, że zgodnie z przedłożonym przez stronę pismem z dnia 7 listopada 2011 r., w roku 2007 Stowarzyszenie nie zajmowało żadnych pomieszczeń wykorzystywanych do działalność gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto podatnik nie zakwestionował prowadzenia działalności gospodarczej na terenie nieruchomości, z wyłączeniem powierzchni wskazanych w piśmie z dnia 7 listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 16 września 2014 r., nr ..., na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta X. z dnia 19 listopada 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji z dnia 19 listopada 2012 r. nie może być uznana za decyzję zapadłą w wyniku wznowienia postępowania. W dniu 22 listopada 2011 r. zapadła decyzja Burmistrza Miasta X. nr ..., którą uchylono decyzję tego organu nr 3313-383/2007 z dnia 15 października 2007 r. – w części dotyczącej podatku od nieruchomości i podatku rolnego od przedmiotów opodatkowania położonych przy ul. S. i ustalono nową, niższą kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007: 21.960 zł (pierwotnie wynosiła ona 48.946 zł). Przesłany Kolegium przez organ Miasta skan decyzji nr ... wskazuje, że orzeczenie to zostało skierowane do J.i dotyczyło kilku różnych osób (w ich liczbie także A.) oraz różnych nieruchomości. Decyzja nr ... ma tego samego adresata i wymienia te same strony postępowania. Zawiera też ona (jakkolwiek sformułowane dość nieporadnie) obydwa elementy decyzji, tj. częściowe uchylenie decyzji dotychczasowej (w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej przy ul. S.) i orzeczenie co do istoty sprawy (ustalenie nowej wysokości zobowiązania). Tym samym w ocenie Kolegium można uznać, że drugie z powołanych orzeczeń zamyka wznowione postępowanie. A ponieważ nie zostało ono zaskarżone i jest już od dawna prawomocne, zaistniała taka sytuacja, że nieruchomość A. pozostała nieopodatkowana. Organ drugiej instancji wskazał, że budynki, budowle oraz część gruntów działki nr ... w X. były i są zajmowane na działalność spółki z o.o. "... =". Widok ogólnie dostępnej mapy i zdjęć lotniczych w systemie Geoportal dowodzi, że na terenie posesji znajdują się dwa duże, połączone ze sobą obiekty. Nie można ich nazwać budynkiem mieszkalnym, gdyż jak wynika z przedstawionych wyjaśnień pełnomocnika strony, mieszkanie zajmuje tylko znikomą część powierzchni użytkowej (60 m² wobec 3868 m² hotelu i hali). Skoro zaś obiekt jest nieprzerwanie wykorzystywany, to nie może być mowy o żadnych "względach technicznych". W odniesieniu do prawidłowości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że organ Miasta mógł oprzeć swoje ustalenia nie tylko na deklaracjach czy dokumentach urzędowych (takich jak ewidencja gruntów i budynków), ale także na pisemnych oświadczeniach i informacjach pełnomocnika strony, wyznaczonego przez nią do składania wyjaśnień, czy na stronach internetowych "...go". Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone. W skardze A. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 16 września 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta X. z dnia 19 listopada 2012 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 240 pkt 5 ordynacji podatkowej – poprzez wadliwe uznanie, że w niniejszej sprawie występują okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania podatkowego, w szczególności, że wyszły na jaw nowe okoliczności, które nie były znane organowi w momencie wydania decyzji objętej wznowieniem; a ponadto: art. 122 w zw. z art. 187, art. 245 § 1 pkt 1, art. 188, art. 123 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że na obiekcie należącym do podatnika prowadzona była i jest działalność sportowa – korty tenisowe wraz z zapleczem służącym wszystkim mieszkańcom X., w szczególności dzieciom i młodzieży. Na obiekcie tym organizowane są liczne imprezy – kursy, turnieje, zawody rangi lokalnej, regionalnej, krajowej, a także międzynarodowej. W imprezach tych, m.in. w ... uczestniczą przedstawiciele władz Miasta, którzy niejednokrotnie wizytowali obiekt. X. jest niewielką społecznością lokalną, w której mieszkańcy utrzymują dobre, bliskie stosunku z władzami, oparte na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Z uwagi na te okoliczności nie można twierdzić, że organowi pierwszej instancji nie są znane obiektyw wykorzystywane przez podatnika czy też ich przeznaczenie. Potwierdza to fakt, że organ w żaden sposób nie powołał nowych okoliczności faktycznych czy dowodów, które istniały w chwili wydania pierwotnej decyzji i które nie były organowi ówcześnie znane. Świadczy to jednoznacznie, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne były przez cały czas znane organowi pierwszej instancji. Fakt dokonania ich błędnej interpretacji przez organ pierwszej instancji (gdyby to miało miejsce), nie stanowi jednak przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej argumenty były trafne. Burmistrz Miasta X. postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, dotyczącego nieruchomości położonej w X. przy ul. S., nr działki ... za okres od października 2007 r. do sierpnia 2011 r., m.in. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta X. z dnia 9 lutego 2007 r., znak .... W aktach administracyjnych sprawy nie ma decyzji organu pierwszej instancji z dnia 9 lutego 2007 r., znak ..., mającej stanowić przedmiot wznowionego postępowania podatkowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że decyzja z dnia 9 lutego 2007 r. znak ... została zmieniona w części przez decyzję organu I instancji z dnia 15 października 2007 r. znak .... Była ona adresowana do J.i innych podmiotów, w tym do A.. W ocenie organu pierwszej instancji, po wznowieniu postępowania decyzją z dnia 22 listopada 2011 r. nr ... uchylił on w części powyższą decyzję z dnia 15 października 2007 r. znak ... w zakresie wykreślenia zapisów dotyczących podatku od nieruchomości i podatku rolnego odnośnie do opodatkowania spornej nieruchomości. W aktach administracyjnych sprawy nie ma tej decyzji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec powyższego wyłączył on nieruchomość położoną w X. przy ul. S. z dotychczasowego nakazu płatniczego, umniejszając wysokość zobowiązania o kwotę podatku należną od tej nieruchomości. Zdaniem organu pierwszej instancji, konieczne okazało się dokonanie wymiaru podatku należnego od A. z uwzględnieniem nowej powierzchni nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego decyzja wymiarowa z dnia 19 listopada 2012 r. nr ... nie zapadła na skutek wznowienia postępowania. W aktach administracyjnych sprawy nie ma decyzji – nakazu podatkowego organu pierwszej instancji z dnia 9 lutego 2007 r., znak ..., co uniemożliwia praktycznie dokonanie skutecznej oceny legalności przedmiotowego postępowania podatkowego. Z decyzji z dnia 15 października 2007 r. zmieniającej decyzję z dnia 9 lutego 2007 r. wynika, że była ona adresowana do J.i innych podmiotów, w tym do skarżącej. Była ona zatem również adresatką tej decyzji. Przy założeniu, że była ona również adresatem decyzji – nakazu z dnia 9 lutego 2007 r., w ocenie Sądu należało stwierdzić, że skoro nakaz z dnia 9 lutego 2007 r. objął niezasadnie nieruchomość przy ul. S. w X., to nieprawidłowe było jego zaadresowanie do skarżącej jako właścicielki nieruchomości nieobjętej tym nakazem. Takie wadliwe postępowanie organu pierwszej instancji związane z wydaniem w dniu 9 lutego 2007 r. nakazu mogło stanowić, zdaniem Sądu, przede wszystkim podstawę do stwierdzenia nieważności tego aktu wskazaną w art. 247 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą nieważna jest decyzja ostateczna skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Organ nie wykonał tymczasem żadnych czynności procesowych dotyczących zbadania istnienia ewentualnej konieczności wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – nakazu z dnia 9 lutego 2007 r. i decyzji z dnia 15 października 2007 r. W ocenie Sądu, organ zbyt arbitralnie przyjął, że prawidłowym rozwiązaniem będzie wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Postanowienie o wznowieniu postępowania dotyczyło – według Sądu nieprawidłowo – wyłącznie nakazu z dnia 9 lutego 2007 r., chociaż w obrocie prawnym pozostawała decyzja z dnia 15 października 2007 r. znak ..., zmieniająca w części nakaz z dnia 9 lutego 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 września 2011 r. organ wyjaśnił, że decyzją podatkową dokonał w stosunku do A. wymiaru podatku na podstawie złożonych przez nią informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o gruntach z dnia 25 stycznia 2008 r. oraz z dnia 18 stycznia 2011 r. Na wspomnianej działce w latach 2006-2011 działalność gospodarczą prowadziła spółka z o.o. "... =", która do wykorzystywała do tej działalności: halę tenisową, zaplecze, hotel, salę konferencyjną, restaurację i bar. Według organu, biorąc pod uwagę powierzchnie zgłoszone do opodatkowania, jako związane z działalnością gospodarczą, można zauważyć, że nie wszystkie powierzchnie wykorzystywane do tej działalności zostały zgłoszone do opodatkowania jako związane z działalnością gospodarczą. W ocenie organu, istniały przesłanki do wznowienia postępowania wskazane w art. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Po wznowieniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia 22 listopada 2011r. nr ... uchylił w części powyższą decyzję z dnia 15 października 2007 r. znak ... w zakresie wykreślenia zapisów dotyczących podatku od nieruchomości i podatku rolnego odnośnie do opodatkowania spornej nieruchomości. Decyzją również z dnia 22 listopada 2011 r. organ ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2007 r. w odniesieniu do nieruchomości położonej w X. przy ul. S., w wysokości ... zł. W ocenie Sądu, należało przyjąć, że oba akty administracyjne wydane w tym samym dniu – 22 listopada 2011 r. stanowiły w istocie jedną decyzję wydaną na skutek wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 245 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w przypadku stwierdzenia istnienia podstaw wznowieniowych z art. 240 Ordynacji podatkowej organ musi w ramach jednej decyzji uchylić w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy lub umorzyć postępowanie w sprawie. Podkreślić należy przy tym, że wbrew stanowisku organu o wydaniu "normalnej" decyzji wymiarowej, w podstawie prawnej decyzji z dnia 22 listopada 2011 r., nr ... wskazano również art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r., nr ..., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło decyzję Burmistrza Miasta X. z dnia 22 listopada 2011 r., nr ..., w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał wyraźnie, że w rozpoznawanym przypadku należało zbadać zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia 19 listopada 2012 r., nr ..., Burmistrz Miasta X., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 w zw. z art. 207, art. 210 § 1, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 1-4, art. 6 i art. 6a u.p.r. oraz art. 2-6 u.p.o.l., ustalił ponownie A. łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2007 w wysokości ... zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszym przypadku nową okolicznością z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej jest pozyskanie informacji o prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na wynajmie kortów tenisowych przez dzierżawcę nieruchomości. Organ pierwszej instancji wskazał, że jako dowody w sprawie uznał ofertę spółki sp. z o.o. "... =" wynajmu m.in. hali tenisowej i zaplecza hotelowego, zamieszczoną na stronie internetowej spółki oraz złożone dnia 8 sierpnia 2011 r. przez podatnika zestawienie pomieszczeń wraz z ich powierzchniami. Wszystkie te pomieszczenia istniały w dniu wydania pierwotnej decyzji, jak również była tam prowadzona działalność gospodarcza, jednak organ podatkowy o zakresie prowadzonej działalności powziął informację dopiero po przedstawieniu przez podatnika wskazanego zestawienia pomieszczeń i po analizie jego internetowej oferty handlowej. Wcześniej organ nie znał przeznaczenia konkretnych pomieszczeń oraz nie wiedział, czy są one wykorzystywane przez podatnika – osobę fizyczną, czy przez spółkę. Pomimo tych okoliczności dotyczących działania organu pierwszej instancji, w ramach nadzwyczajnego trybu postępowania podatkowego (wznowienie postępowania) po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 16 września 2014 r., nr ..., na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta X. z dnia 19 listopada 2012 r., twierdząc, że była to decyzja wymiarowa wydana w zwykłym postępowaniu podatkowym. Takie stanowisko organu drugiej instancji było niezasadne, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uzasadniające tezę, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w ramach wznowienia postępowania podatkowego. Zasadne były przy tym zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia okoliczności wskazanych w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie wykazał bowiem w wyczerpujący sposób, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W tym celu organ powinien on przede wszystkim dokonać wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie tego, od kiedy dokładnie na spornej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza w postaci kortów tenisowych. Należało też zbadać, jaki rodzaj umowy cywilnoprawnej istniał w 2007 r. pomiędzy skarżącą jako właścicielką nieruchomości a podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Jako nowy dowód w sprawie organ uznał bardzo lakoniczną informację – reklamę internetową, nie badając tego, czy odnosiła się ona również do roku 2007, czy tylko do okresu późniejszego. Organ nie wyjaśnił również w przekonujący sposób, że nowe okoliczności (prowadzenie działalności gospodarczej na odpowiedniej powierzchni spornej nieruchomości) były nieznane organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji wymiarowej. Strona podnosiła bowiem wielokrotnie w toku postępowania, że prowadzono negocjacje z burmistrzami Miasta X. na temat przedmiotu i wysokości opodatkowania. Skarżąca nie ma racji, że tego typu (raczej nieformalne) negocjacje mogą być wiążące dla organu podatkowego w kwestii określenia przedmiotu i wysokości opodatkowania. Fakty tego rodzaju mogą natomiast przemawiać za koniecznością przyjęcia tezy, że okoliczności stanowiące formalnie podstawę do wznowienia postępowania były znane organowi w dniu wydawania wymiarowej decyzji podatkowej. Strona wnosiła o przesłuchanie w charakterze świadka burmistrza X. z okresu objętego przedmiotowym postępowaniem, Organ zaniechał dokonania tych czynności procesowych, co doprowadziło zdaniem Sądu do zbyt arbitralnego i przedwczesnego uznania, że w sprawie zachodziły przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Wskazać należy ponadto, że sentencja decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 listopada 2012 r. ustalała łączne zobowiązanie podatkowe dla skarżącej na cały 2007 r., chociaż skarżąca była podmiotem zobowiązanym (jako właściciel nieruchomości) jedynie za okres od października do grudnia 2007 r., a nie za cały ten rok, jak wynika z sentencji decyzji. Niezasadny był natomiast zarzut strony dotyczący przedawnienia terminu do wydania decyzji, albowiem wynosił on 5 lat, a nie 3 lata – jak podnosiła skarżąca. Przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie powstaje z mocy prawa, lecz z mocy decyzji konstytutywnej (ustalającej), która powinna zostać wydana w ramach pierwszej instancji co do zasady w okresie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej). Okres ten zostaje przedłużony do 5 lat w wypadku, gdy podatnik nie złożył deklaracji w przewidzianym terminie albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej). Taka sytuacja miała niewątpliwie miejsce w niniejszej sprawie, co oznacza, że decyzja organu pierwszej instancji mogła zostać wydana do końca 2012 r. Ocena prawidłowości tego zarzutu nie ma jednak znaczenia dla sprawy, gdyż należało uchylić kwestionowane decyzje z innych przyczyn, wskazanych powyżej. Ze względu na liczne – omówione powyżej - nieprawidłowości o charakterze proceduralnym Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 listopada 2012 r. Ponadto należało uchylić postanowienie z dnia 20 września 2011 r. o wznowieniu postępowania w zakresie dotyczącym sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji z dnia 9 lutego 2007 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny brać pod uwagę powyższe wskazówki i wytyczne. W szczególności należy rozważyć, czy decyzja – nakaz z dnia 9 lutego 2007 r. i zmieniająca go decyzja z dnia 15 października 2007 r., powinny zostać wyeliminowane w drodze postępowania o stwierdzenie ich nieważności. Dopiero w dalszej kolejności należałoby rozważyć ewentualne wznowienie postępowania, ale w takim przypadku niezbędne byłoby wyczerpujące wykazanie przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Przy rozpatrywaniu kwestii ewentualnego wszczęcia nadzwyczajnego postępowania podatkowego należy też wziąć pod uwagę upływ ustawowych terminów ograniczających czasowo możliwość dokonywania tego rodzaju czynności procesowych. O zwrocie stronie skarżącej kosztów procesowych postanowiono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2, art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). W przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.