III SA/Po 1668/21

Dnia 2 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2022 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], II. Zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] października 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] marca 2021 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W dniu [...] lutego 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zespołu pojazdów, to jest ciągnika samochodowego marki M. o nr rej [...] wraz z naczepą ciężarową marki K. o nr rej [...]. Zespołem pojazdów kierował P. H. wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy z [...] do [...]. Przewóz odbywał się w imieniu i na rzecz spółki. Przebieg kontroli utrwalono w protokole nr [...] WITD decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: "u.t.d."), nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ uznał, że doszło do następujących naruszeń z załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym: - lp. 5.7 Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny [...] = [...] zł), - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin [...] = [...] zł), - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin ([...] = [...] zł), za które wymierzył łączną karę [...] zł; - lp. 5.11 Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut [...] = [...] zł), - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut [...] = [...] zł), za które wymierzył łączną karę [...] zł; - lp. 5.2 Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny [...] = [...] zł), - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin ([...] = [...] zł), - za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin ([...] = [...] zł), za które wymierzył łączną karę [...] zł. GITD utrzymując w mocy decyzję I instancji przywołał m.in. treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji stwierdził, że analiza zapisów protokołu oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca: - o godz. 05:18 dnia [...] lutego 2021 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 5 godzin i 51 minut, to jest od godz. 15:52 do godz. 21:43 dnia [...] lutego 2021 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godz. i 9 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia [...]. Kara pieniężna wynosi [...] zł; - o godz. 21:43 dnia [...] lutego 2021 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 4 godz. i 19 minut, to jest od godz. 16:16 do godz. 21:43 dnia [...] lutego 2021 r. (organ I instancji wskazał godz. 16:16 do godz. 20:34 dnia [...] lutego 2021 r. – przyp. tut. Sądu). Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 41 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Seria L z 2006 r. Nr 102, s. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 561/2006"). Kara pieniężna wynosi [...] zł. Kara pieniężna za naruszenie z lp. 5.7 w łącznej wysokości [...] zł. Wobec naruszenia z lp. 5.2 organ odwoławczy podał, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. 05:18 dnia [...] lutego 2021 r. do godz. 04:35 dnia [...].02.2021 r. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 20 godzin i 57 minut, przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 10 godzin i 57 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia [...]. Kara pieniężna za to naruszenie wyniosła [...] zł. Stwierdzając naruszenie z lp. 5.11 organ II instancji wskazał, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. 06:03 do godz. 12:36 dnia [...] lutego 2021 r. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 14 minut, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 44 minuty. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia [...]. Kara pieniężna za to naruszenie to [...] zł. Odnosząc się do zarzutów strony GITD uznał je za bezzasadne. Zauważył, że kierowca na pytanie kontrolującego: "Jak wyglądał [...] lutego 2021 r. Pana dzień pracy?" odpowiedział: "Około godziny 16 podjechałem na załadunek. W pojeździe mam zamontowany tachotimer i w tym dniu właśnie z niego skorzystałem. Korzystam z niego bardzo rzadko. Od początku kiedy jeżdżę tym pojazdem ten zegarek tam się znajduje". Natomiast na pytanie: "Jak wyglądał [...] lutego 2021 r. Pana dzień pracy?" odpowiedział: "W tym dniu około godziny 15 podstawiłem się na załadunek, jak również musiałem przepuścić inne samochody, w zw. z czym podjechałem również około godziny 16:00 i 20:30. Tak samo jak w dniu poprzednim użyłem tachotimera". Organ stwierdził, że jasno z tego wynika, że kierowca w tych dniach przerywał odpoczynki na wykonywanie podjazdów. Twierdzenia strony zawarte w odwołaniu nie odpowiadają rzeczywistości. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz nad pojazdami będącymi jego własnością. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować prace kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Zdaniem GITD strona nie wskazała także okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, wobec czego brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na powstanie okoliczności mogących obalić ustalenia organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie zostało przy tym przeprowadzone z poszanowaniem przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."). W skierowanej do tut. Sądu skardze spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzuciła naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., przez błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego, niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, 2. art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia, na które skarżąca jako przewoźnik nie miała wpływu. W uzasadnieniu spółka podniosła, że naruszenia stwierdzone są na podstawie przypuszczeń, a nie dowodów. Zauważyła, że podczas kontroli skontrolowano czas pracy pojazdu, a nie kierowcy, co jest niezgodne z przepisami prawa. Analiza materiału dowodowego w sprawie wyklucza naruszenia, które nie są zarejestrowane na karcie kierowcy, jak również na wydrukach z tachografu cyfrowego. Odnośnie pierwszego naruszenia kierowca wykonał prawidłowy odpoczynek dzienny trwający 9 godzin 19 minut, a nie 5 godzin 51 minut. Przy drugim naruszeniu wykonał prawidłowy odpoczynek dzienny 9 godzin 3 minuty, a nie 4 godziny 19 minut. Odnośnie trzeciego naruszenia kierowca nie przekroczył maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 44 minuty w dniu [...] lutego 2021 r., ponieważ jego okres prowadzenia był zawarty pomiędzy 6:03 i trwał do godz. 10:10, po czym miał 1 godzinę oraz 1 minutę odpoczynku. Tym samym czwarte naruszenie nie miało miejsca, ponieważ kierowca robił wcześniejsze odpoczynki dzienne prawidłowo. Spółka zauważyła, że podczas kontroli nie stwierdzono niezgodnych z prawem urządzeń, zatem zapis na karcie kierowcy jest prawidłowy i zgodny ze stanem faktycznym. W dalszej kolejności spółka podniosła, że organ nie udowodnił jej winy w powstaniu stwierdzonego naruszenia, a jedynie uznał pomimo braku dowodów, że wina leży po jej stronie. Spółka powołała się przy tym na treść art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie procesowym z [...] stycznia 2022 r. organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Z wnioskiem takim wystąpiła także spółka w piśmie z [...] stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty okazały się zasadne. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że strony postępowania wystąpiły ze zgodnym wnioskiem o zastosowanie trybu uproszczonego zaistniały podstawy do zastosowania ostatnio podanego przepisu. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje przy tym sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw ujętej w art. 10 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja Inspektor Transportu Drogowego z [...] października 2021 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2021 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Jak wynika już z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr [...] do ustawy. Przywołane powyżej przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpana przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się badanie w tym względzie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Skarżącej przypisano popełnienie trzech rodzajów deliktów administracyjnych, mieszczących się w zakresie naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, a mianowicie z: - lp. 5.2 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym w postaci przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny wysokość kary pieniężnej [...] zł (1 x [...] zł), 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin wysokość kary pieniężnej [...] zł (1 x [...] zł), 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin wysokość kary pieniężnej [...] zł (9 x [...] zł = [...] zł); - lp. 5.7 w postaci skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny wysokość kary pieniężnej [...] zł (2 x [...] zł = [...] zł), 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin wysokość kary pieniężnej [...] zł (2 x [...] zł = [...] zł), 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin wysokość kary pieniężnej [...] zł (5 x [...] zł = [...] zł); - lp. 5.11 w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut wysokość kary pieniężnej [...] zł (1 x [...] zł), 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut wysokość kary pieniężnej [...] zł (1 x [...] zł). Skarżąca kwestionuje prawidłowość poczynionych w powyższym zakresie ustaleń faktycznych. Po pierwsze, odnośnie naruszenia z lp. 5.7 oraz 5.2 podnosi, że kierowca odebrał odpoczynek dzienny w dniu [...] lutego 2021 r. trwający 9 godzin 19 minut, a nie jak ustalił organ 5 godzin 51 minut, zaś w dniu [...] lutego 2021 r. 9 godzin 3 minuty, a nie jak ustalił organ 4 godziny 19 minut. Konsekwentnie uznaje, że nie doszło do naruszenia z lp. 5.2, bowiem przy prawidłowych odpoczynkach dziennych, nie doszło do przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Po drugie, odnośnie naruszenia z lp. 5.11 twierdzi, że kierowca prowadził pojazd w dniu [...] lutego 2021 r. od godz. 06:03 do godz. 10:10, a następnie miał 1 godzinę i 1 minutę przerwy. Zgodzić trzeba się ze skarżącą, że organ ITD dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., jednakże wyłącznie odnośnie drugiego z wyróżnionych powyżej zagadnień, a więc co do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę stwierdzenia naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do ustaleń faktycznych, jakie posłużyły organowi do stwierdzenia naruszeń z lp. 5.7 oraz 5.2 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym tut. Sąd dostrzega – wynikającą z prostego porównania zgromadzonego materiału dowodowego – rozbieżność pomiędzy raportami danych z tachografu obejmującymi czynności z 4 oraz [...] lutego 2021 r., a wykresem tygodniowym kierowcy za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] lutego 2021 r. Opierając się na samych raportach znaleźć można potwierdzenie dla twierdzeń skarżącej spółki jakoby [...] lutego 2021 r. kierowca odebrał 9 godzin i 19 minut odpoczynku dziennego (od godz. 12:24 do godz. 21:43), zaś [...] lutego 2021 r. 9 godzin i 3 minuty takiego odpoczynku (od godz. 12:36 do godz. 21:39). Nie znajduje to już jednak potwierdzenia, gdy spojrzy się na wspomniany wykres, z którego wynika, że zarówno odpoczynek z 4, jak i [...] lutego 2021 r. – na który powołuje się skarżąca – nie miał charakteru ciągłego. Znajdują tu potwierdzenie ustalenia organu, w świetle których odpoczynek dzienny w dniu [...] lutego 2021 r. został odebrany od godz. 15:52 do godz. 21:43 i trwał 5 godzin 51 minut, natomiast [...] lutego 2021 r. od godz. 16:16 do godz. 20:34 i trwał 4 godziny 19 minut. Powyższe rozbieżności, na które spółka zwróciła także uwagę w odwołaniu, zostały jednak rozwiązane przez GITD, co skarżąca już pomija. Znajdują one mianowicie wyjaśnienie w kolejnym z przeprowadzonych dowodów, to jest w protokole z przesłuchania jako świadka kierowcy z [...] lutego 2021 r. Jednoznacznie z tego dowodu wynika, że w godzinach, w których odnotowano rzeczone przerwy w odpoczynku dziennym (w dniu [...] lutego 2021 r. ok. godz. 16, w dniu [...] lutego 2021 r. ok. godz. 15, 16 oraz 20:30), kierowca wykonywał podjazd pod załadunek. Potwierdza to zatem prawidłowość ustaleń jakie poczynione zostały przez organ ITD. Jak wynika bowiem z art. 4 lit. f rozporządzenia [...] "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem, zaś "skrócony dzienny okres odpoczynku", stosownie do art. 4 lit. g tiret drugie, oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Nie sposób wobec tego skutecznie zarzucić organowi ITD – w zakresie naruszeń lp. 5.7 oraz 5.2 – aby ten dopuścił się istotnego uchybienia wymogom z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 107 § 3 K.p.a. Organ administracji publicznej w tym zakresie oparł się o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonując jego kompleksowej oceny ustalił poszczególne okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, realizując wymagania powyższych regulacji. Skarżąca nie została przy tym obciążona za jakikolwiek brak dokładności pomiarów urządzeń rejestrujących, a za konkretne, stwierdzone w czasie kontroli okoliczności faktyczne, które zostały przez organ prawidłowo wykazane. Zachowanie wymogów z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. nie nastąpiło już jednak w zakresie ustaleń faktycznych, jakie posłużyły organowi ITD do stwierdzenia naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Organ ten całkowicie zignorował bowiem wyjaśnienia skarżącej spółki, co do odebranej przez kierowcę przerwy trwającej 1 godzinę i 1 minutę. Twierdzenia skarżącej co istotne znajdują w tym względzie potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem zawarte w aktach administracyjnych wydruki zarówno w postaci raportów, jak i wykresów wskazują, że w dniu [...] lutego 2021 r. miał miejsce odpoczynek od godz. 10:27 do godz. 11:28. Zgodzić trzeba się z organem, że w okresie od godz. 06:03 do godz. 12:36 kierowca prowadził pojazd przez łączny czas 5 godzin i 14 minut. Jednakże z akt administracyjnych wynika równocześnie, że rzeczona przerwa odebrana została już po 4 godzinach i 13 minutach tej jazdy. Niewiadomym pozostaje wobec tego, dlaczego pomimo to organ uznał, że w okresie tym kierowca prowadził pojazd bez prawidłowej przerwy. Jak stanowi art. 7 akapit pierwszy rozporządzania [...], na którym organ oparł swe rozstrzygnięcie w omawianym zakresie, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Organ ITD zobowiązany jest w konsekwencji odnieść się do stanowiska prezentowanego w tym względzie przez skarżącą i dokonać ponownej oceny zgromadzonego w tym względzie materiału dowodowego. Wobec powyższego z uwagi na stwierdzone istotne uchybienia w ustaleniach faktycznych przedwczesne staje się odniesienie do pozostałej argumentacji skarżącej, zwłaszcza w zakresie zastosowania w sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d. W pierwszej kolejności – przed przystąpieniem przez sąd administracyjny do kontroli oceny prawnej przeprowadzonej przez organ ITD w oparciu o regulacje materialnoprawne – zachodzi konieczność dokonania przez organ w pełni prawidłowych ustaleń faktycznych. Ponownie rozpoznając sprawę organ ITD uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niego wskazania co do dalszego postępowania. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na podstawie art. 200 P.p.s.a., postanowiono w pkt. II. sentencji wyroku.