III SA/Po 1695/13

Dnia 15 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Katarzyna Wolna - Kubicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej określenia podatku od nieruchomości za 2008 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A S.A. w P. (dalej A) uchyliło decyzję Wójta Gminy D. (dalej powoływanego jako "Wójt’) z dnia [...] czerwca 2013 r., [...], którą organ ten określił podatnikowi – A S.A. podatek od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł. Jednocześnie Kolegium przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lipca 2011 r. A złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 r. od znajdujących się w jej posiadaniu nieruchomości obejmujących [...]. Deklaracja zawierała informacje dotyczące budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 991,97 m2 . Sumaryczna kwota podatku została wyliczona przez podatnika na [...] zł. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., [...] Wójt, powołując się na art. 165 § 1, art. 216, art. 123 § 1, art. 155 i art. 262 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (obecnie tekst jedn. ustawy opublikowano w Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej "O.p.") postanowił wszcząć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 oraz wezwać stronę do przedłożenia w terminie 7 dni wartości budowli znajdujących się w posiadaniu A w [...] w 2008 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. A zwróciła się o przedłużenie terminu do wykonania wezwania, natomiast wraz z pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. przesłała zestawienie budowli w [...] w 2008 r. zaznaczając, że zawierają one wartości początkowe na potrzeby amortyzacji. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., [...] Wójt wskazał, że przedstawiony wykaz budowli zawiera ich wartości stanowiące podstawę do obliczania amortyzacji, tymczasem – zdaniem organu – z przedstawionego pisma wynika, iż A nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli, w odniesieniu do których jest podatnikiem od nieruchomości. Następnie Wójt – zwracając uwagę na art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (obecnie tekst jedn. ustawy opublikowano w Dz. U z 2014 r., poz. 849 ze zm. – dalej u.p.o.l.) – wyjaśnił, że podstawę opodatkowania w sprawie stanowi wartość rynkowa budowli, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. A zwróciła się o przedłużenie terminu na złożenie żądanych danych. Wraz z pismem z dnia [...] marca 2013 r. przesłała wykaz budowli stanowiących wartości rynkowe. Jednocześnie wyjaśniła, iż jej zdaniem [...] nie podlegają podatkowi od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., [...] Wójt, powołując się na art. 207 i 210 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (obecnie tekst jedn. ustawy opublikowano w Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej "O.p."); art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. oraz uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] października 2008 r., [...], określił podatnikowi – A podatek od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił, że na podstawie umów koncesyjnych na budowę i eksploatację autostrady [...] oraz [...], na spółkę przeniesione zostało prawo posiadania gruntów pasa drogowego, na którym znajduje się autostrada [...], oraz gruntów na których zlokalizowane są [...]. W związku z powyższym A stała się posiadaczem zależnym powyższych gruntów. Grunty te stanowią własność Skarbu Państwa. Wójt wskazał dalej, że na podstawie umowy zawartej z [...] A poddzierżawiła dwie działki gruntu pod budowę obiektu stacji paliw (budynków i budowli) położone w miejscowościach [...]. Wzniesione na przez spółkę [...] obiekty są obecnie wykorzystywane przez nią do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży paliw i innych towarów handlowych, oraz na usługach restauracyjnych. Przechodząc do zagadnień prawnych, organ zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości mogą być wyłącznie: ich właściciele, ich posiadacze samoistni, ich posiadacze w sytuacji, gdy obiekty te stanowią własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika umowy z zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, bądź jest bez tytułu prawnego. Zdaniem Wójta przepisy te wskazują, że A – jako posiadacz zależny nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, na podstawie zawartej z tymże Skarbem Państwa umowy koncesyjnej – jest podatnikiem podatku od nieruchomości i od budynków i budowli [...] Z.. W związku z tym, iż złożone deklaracje na podatek od nieruchomości nie uwzględniły wszystkich przedmiotów opodatkowania (budowli) organ podatkowy wezwał podatnika do ich określenia wraz ze wskazaniem ich wartości. Wójt wskazał dalej, że A przedstawiła zestawienie środków trwałych budowli posadowionych na terenie [...] Z. i [...] wraz z określeniem ich wartości rynkowej. Podatnik oświadczył jednocześnie, iż nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych i określił ich wartość rynkową na dzień [...] stycznia 2008 r. na kwotę – [...] złotych. Organ wartości te uznał jako zgodne z rzeczywistością. Dalej Wójt Gminy D. odniósł się do kwestii podnoszonego przez podatnika zagadnienia wyłączenia budowli znajdujących się w pasie autostrady od opodatkowania. Zaznaczył, iż zdaniem A budowle objęte postępowaniem są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. - służą bowiem wykonywaniu działalności gospodarczej związanej z eksploatacją autostrady. Zauważył następnie, że z udzielonej przez podatnika informacji wynika iż w skład rozważanych budowli wchodzą między innymi: instalacja paliwowa i technologiczna LPG, zbiorniki paliwa i LPG, wiaty nad dystrybutorami paliw, wodociąg, separatory (myjni, stacji paliw, baru), drogi, parkingi, place elementy wizualizacji, tablice cenowe, witacze, instalacja oświetlenia terenu, sieci elektryczne, kanalizacje (deszczowa, sanitarna, paliwowa), monitoring wód gruntowych. Organ wyjaśnił dalej – powołując się na definicje ustawowe oraz wyłączenie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. – że ze zwolnienia nie korzystają różnego rodzaju budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (innej niż eksploatacja autostrad płatnych) (np. tablice reklamowe, budowle sieciowe (energetyczne, gazowe, telekomunikacyjne, instalacje paliwowe oraz różnego rodzaju niezwiązane trwale z gruntem pawilony, wiaty, bary zlokalizowane w pasie drogowym) Wójt zwrócił też uwagę na końcową część art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i zaznaczył, że dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego wprowadza się dodatkowy warunek - budowla nie może być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Jego zdaniem budowle usytuowane w pasie drogowym są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wynika to z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym to przepisie ustawodawca zawarł normatywną definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za takowe uznaje się grunty i obiekty budowlane będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie Wójta literalne brzmienie powołanego przepisu wyraźnie zatem wskazuje na okoliczność "posiadania" gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, której wystąpienie decyduje o wysokości stawki podatkowej, a w przypadku budowli – o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowle bowiem podlegają temu podatkowi tylko w przypadku, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje zatem uznaniem, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej Wójt wyjaśnił, że w świetle obecnego brzmienia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. istotne jest ustalenie nie tyle funkcji budowli, a ustalenie związku danej budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz czy jest to działalność polegająca na eksploatacji autostrad płatnych. Według organu istotne jest, że [...] na podstawie umowy zawartej z A jest poddzierżawcą dwóch działek gruntu na których to zostały wzniesione budowle w ramach tzw. [...] oraz Z.. Budowle te znajdują się w posiadaniu [...], który prowadzi z ich wykorzystaniem działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży paliw i innych towarów handlowych, świadczeniu usług restauracyjnych, itp., a więc innych niż eksploatacja autostrady. Stąd w ocenie organu należy uznać, iż wymienione budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Wójta art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. ma na celu wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury drogowej służącej celom użyteczności publicznej, przede wszystkim samej drogi, oraz urządzeń niezbędnych do jej obsługi. Nieopodatkowane są budowle dróg publicznych oraz inne zlokalizowane w pasie drogowym budowle związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Są to w szczególności: jezdnie, pasy postojowe, pobocza, skarpy nasypów i wykopów, chodniki, wiaty przystankowe, torowiska, ścieżki rowerowe, sieci tramwajowe, skrzyżowania i zjazdy oraz obiekty inżynierskie (mosty, tunele przepusty). W przypadku autostrady wyłączeniu podlegają: jezdnie autostrady, pobocza, jezdnie zbierająco-rozprowadzające, pasy dzielące jezdnie, skarpy nasypów i wykopów, węzły i przejazdy z przecinającymi ją drogami i innymi liniami komunikacyjnymi, drogowe obiekty inżynierskie (w szczególności mosty, wiadukty, estakady, konstrukcje oporowe, tunele, przepusty, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych oraz zwierząt dziko żyjących). Celem przepisu nie jest natomiast wyłączenie wszystkich budowli znajdujących się w pasie drogowym, w szczególności służących działalności innego rodzaju niż transport drogowy sensu stricte. Do takich obiektów (związanych z działalnością handlową, gastronomiczną, hotelarską, reklamową i usługową o innym charakterze) na autostradzie można zaliczyć: urządzenia wypoczynkowe, sanitarne, obiekty małej gastronomii, stacje paliw, stanowiska obsługi pojazdów, obiekty gastronomiczno-handlowe, informacji turystycznej, obiekty noclegowe, agendy poczty, banku, biur turystycznych, biur ubezpieczeniowych. Jakkolwiek ich usytuowanie przy autostradach wymagane jest przepisami prawa, nie podlegają one jednak wyłączeniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Podsumowując Wójt stwierdził, że skoro zlokalizowane w pasie drogowym budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez [...] (poddzierżawcy podatnika), przy czym nie jest to działalność polegająca na eksploatacji autostrad płatnych, to budowle te nie są objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości, określonym w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy uznał iż podatnik składając deklaracje na podatek od nieruchomości nie wykazał do opodatkowania budowli o wartości [...] zł, Uwzględniając kwotę podatku od budynków wyliczoną w deklaracji przez podatnika w wysokości [...] zł oraz wartość budowli - na podstawie obowiązujących przepisów ustalono podatnikowi podatek od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] złotych. A zaskarżyła wydaną przez Wójta decyzję w całości zarzucając naruszenie: - art. 124 oraz art. 210 § 4 O.p. przez niepełne uzasadnienie wydanej decyzji. Wójt nie wskazał z jakich względów uznał zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich budowli zlokalizowanych w [...]. Zdaniem skarżącej uniemożliwia to zrozumienie przesłanek, którymi kierował się Wójt określając podatek od nieruchomości w odniesieniu do wszystkich budowli zlokalizowanych w [...], w szczególności z jakich względów nie uznał ich jako budowli wykorzystywanych do prowadzenia działalności polegającej na eksploatacji autostrady płatnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.; - art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie do budowli usytuowanych w pasie drogowym autostrady, zlokalizowanych w ramach [...] pomimo iż budowle te są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji autostrady płatnej, a w konsekwencji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3 polegającej na zastosowaniu tych przepisów do budowli objętych zaskarżoną decyzją. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Powołało się przy tym m.in. na art. 13 § 1 pkt 3, art. 220 § 2 i art. 233 § 2 O.p. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że przy rozpatrywaniu sprawy należało rozstrzygnąć sporną kwestię wyłączenia z opodatkowania gruntów i budowli podatnika na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem organu bezspornym jest, że grunty na których zlokalizowano [...] [...] znajdują się w obrębie pasa drogowego drogi publicznej tj. [...]. W kwestii budowli wyłączonych z opodatkowania przez podatnika, Kolegium stanęło na stanowisku, że spośród obiektów wyszczególnionych w specyfikacji przesłanej organowi podatkowemu pierwszej instancji przez podatnika, za budowle niezwiązane z eksploatacją autostrady płatnej należało uznać te, które związane są z działalnością związaną ze sprzedażą paliw. Na budowle te składają się elementy tworzące wyposażenie stacji benzynowych m.in. zbiorniki paliwa, wiaty, elementy wizualizacyjne, instalacje wodne, kanalizacyjne etc. W ocenie Kolegium wszystkie te budowle nie służą działalności gospodarczej polegającej na eksploatowaniu autostrady płatnej. Wymienione obiekty tworzą bowiem stacje benzynowe, które choć są przeznaczone wyłącznie dla osób korzystających z autostrady to jednak korzystanie ze stacji benzynowej w jej podstawowym zakresie, tj. zakup paliwa, nie jest już objęte opłatą pobieraną przez podatnika za eksploatację autostrady. Usług świadczonych przez stacje benzynowe w ocenie Kolegium nie należy traktować jako elementu korzystania z autostrady płatnej. Przepisy prawa wymagają, by autostrada była wyposażona w [...] o funkcji wypoczynkowej oraz wypoczynkowo-usługowej. [...] o funkcji wypoczynkowo- usługowej powinien być wyposażony m.in. w jezdnie manewrowe, oświetlenie, stacje paliw, stanowiska obsługi pojazdów. Podatnik faktycznie był zatem zmuszony do wybudowania stacji paliw oraz wszelkich innych urządzeń tworzących [...]. Stacja paliw to jednak działalność gospodarcza osobnego koncesjonowanego podmiotu, która nie jest prowadzona w ramach korzystania z autostrady. W ocenie Kolegium błędem organu pierwszej instancji przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy było jednak określenie zobowiązania także od budowli składających się na [...] nie związane z działalnością stacji paliw. Jak słusznie wskazał podatnik w odwołaniu, [...] nie należy utożsamiać wyłącznie z działalnością stacji paliw, bowiem te nie stanowią całości infrastruktury. Część infrastruktury [...] nie stanowi elementu służebnego wobec stacji paliw, jest niezależną realizującą własne cele częścią autostrady. W ocenie Kolegium organ podatkowy pierwszej instancji powinien był dokonać indywidualnej oceny każdej budowli pod kątem jej związania bądź nie z eksploatacją autostrady. Brak dokonania takiej oceny stanowi naruszenie art. 122 i 187 §1 a także art. 191 op. Na [...], opodatkowanych decyzją, składają się dwie kategorie budowli. Pierwszą stanowią parkingi, place oraz jezdnie manewrowe wraz z przypisaną do nich infrastrukturą kanalizacyjną oraz elektryczną a na drugą budowle stanowiące infrastrukturę stacji paliw. Pierwsza kategoria budowli w ocenie Kolegium jest związana z działalnością polegającą na eksploatacji autostrad. [...] stanowią jedyne miejsca postoju dla podróżnych korzystających z autostrad, a możliwość korzystania z nich jest "wliczona" w opłatę pobieraną przez podatnika od podróżnych. W ocenie Kolegium, odwołanie jest uzasadnione w części kwestionującej opodatkowanie wszystkich budowli zlokalizowanych w [...]. W sprawie nie było podstaw do wydania decyzji w jej zaskarżonym brzmieniu bez wcześniejszego uzupełnienia postępowania dowodowego. W sytuacji, gdy postępowanie zmierza do ustalenia wysokości podatku, na organie prowadzącym spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności wpływających na przedmiotowy i podmiotowy zakres zobowiązania podatkowego. Jeżeli podatnik złożył wymaganą prawem deklarację można oprzeć wymiar na zawartych tam danych, ale tylko wtedy, gdy nie budzą one wątpliwości, w szczególności nie są sprzeczne z faktami powszechnie znanymi czy też znanymi organowi podatkowemu z urzędu a sama deklaracja została sporządzona prawidłowo. Kolegium stwierdziło, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach nie pozwala na wyeliminowanie zaistniałych wątpliwości i zaistniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W skardze A jako powód zaskarżenia wskazała wyrażenie w jej uzasadnieniu poglądu, zgodnie z którym budowle składające się na stacje paliw zlokalizowane w [...] [...] i Z. nie stanowią budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji autostrad płatnych w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., a w konsekwencji nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Następnie skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., polegające na jego nieprawidłowej interpretacji polegającej na uznaniu, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie którego dotyczy decyzja przepis ten nie miał zastosowania do budowli składających się na infrastrukturę stacji paliw zlokalizowanych w [...] [...] i Z., b) art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 7 u.p.o.l., polegające na ich nieprawidłowej interpretacji polegającej na uznaniu, że określenie podstawy opodatkowania dla budowli objętych decyzją Wójta powinno nastąpić w oparciu o ich wartość początkową przyjętą dla potrzeb amortyzacji przez [...] S.A. (a więc podmiot, któremu budowle zlokalizowane w ramach [...] zostały oddane w dalsze posiadanie) - podczas gdy art. 4 ust. 5 wskazuje, że podstawą opodatkowania jest - w przypadku budowli od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta w całości, a nadto o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, uwzględniając charakter jej działalności, jakim jest eksploatacja autostrady płatnej, jak również specyfikę stacji paliw zlokalizowanych w [...], wszystkie budowle wchodzące w skład [...], w tym budowle składające się na infrastrukturę stacji paliw, nie podlegają pod u.p.o.l., gdyż zostały wyraźnie wyłączone z zakresu zastosowania tej ustawy na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.. W ocenie skarżącej, argumenty takie jak istniejący obowiązek zlokalizowania stacji paliw w ramach autostrady płatnej, brak możliwości skorzystania przez użytkowników autostrady ze stacji paliw innych niż zlokalizowanych w wyznaczonych [...], pewność użytkownika dokonującego opłaty za przejazd, że w ramach autostrady będzie miał możliwość zatankowania samochodu, obowiązek zapewnienia przez skarżącą stacji paliw nawet wówczas, gdy działalność ta będzie przynosiła straty oraz (co do zasady) niemożliwość skorzystania ze stacji paliw przez podmioty, które nie dokonały zapłaty za przejazd autostradą prowadzą do wniosku, że działalność skarżącej polegająca na eksploatacji autostrady płatnej obejmuje również działalność związaną z zapewnieniem infrastruktury stacji paliw. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzkie Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli podniesione przez A. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zweryfikować, czy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem i czy w jego toku nie dopuszczono się uchybienia przepisów postępowania w stopniu istotnym, a więc w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a."). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Kolegium dopuściło się istotnego naruszenia przepisów postępowania, które rzutuje na wydaną przez nie decyzję. Zauważyć należy, że od decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2013 r., [...] zostało złożone odwołanie podpisane przez [...], powołującą się na zajmowane w A S.A. stanowisko "Dyrektora Finansowego - Głównej Księgowej". Z akt nie wynika, iżby do odwołania dołączone było jakiekolwiek pełnomocnictwo wskazujące na umocowanie tej osoby do działania w imieniu A S.A. (przy odwołaniu brak wymienionych załączników, co zresztą odnotowano także na prezentacie-pieczęci Urzędu Gminy D. z dnia [...] czerwca 2013 r.). Z przebiegu postępowania odwoławczego (tj. od daty złożenia odwołania) nie wynika nadto, aby weryfikowano przy pomocy danych z Krajowego Rejestru Sądowego, czy [...] ma prawo do reprezentacji odwołującej się spółki. Wreszcie odnotować należy, że decyzję Kolegium z dnia [...] września 2013 r., [...] doręczono bezpośrednio na adres A S.A. i to bez skierowania przesyłki do jakiejkolwiek wskazanej osoby będącej pełnomocnikiem. Mając na uwadze powyższe, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Kolegium potraktowało podpisującą odwołanie [...] jako osobę mającą prawo do bezpośredniego reprezentowania A S.A. Jednakże z danych wynikających z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przesłanego przez skarżącą spółkę wraz ze skargą nie wynika, że [...] pełni w A S.A. jakąkolwiek funkcję, z którą wiązałoby się prawo do reprezentacji tego podmiotu. Nie jest ona bowiem ani członkiem zarządu, ani prokurentem. Zgodnie z art. 137 § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Kolegium zaskarżonej decyzji, "pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych", z kolei art. 137 § 2 O.p. zawiera wymóg, że "pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu". Wreszcie art. 137 § 3 i 3a stanowią, iż "Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (...)", a "w poszczególnych wynikających w toku postępowania kwestiach mniejszej wagi organ podatkowy może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do występowania w imieniu strony". Nie ulega wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie złożenie odwołania w sprawie podatku od nieruchomości wymagało przedłożenia przez pełnomocnika pełnomocnictwa, czego w sprawie nie uczyniono. Co więcej, Kolegium nie wezwało wnoszącej odwołanie do wykazania swego umocowania do działania w imieniu A S.A. Wreszcie samą decyzję doręczono bezpośrednio podatnikowi (kierując ją do siedziby spółki), co pozwala przypuszczać, iż organowi odwoławczemu umknęła zupełnie kwestia udziału pełnomocnika w sprawie. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 137 § 3 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wezwać [...] do wykazania swego umocowania do działania w imieniu A S.A. poprzez przedłożenie do akt administracyjnych pełnomocnictwa oraz dokumentu potwierdzającego prawo do reprezentacji spółki przez osoby udzielające to pełnomocnictwo. Niezależnie od powyższego i zupełnie na marginesie sprawy Sąd sygnalizuje, iż złożona do akt deklaracja sprawie podatku od nieruchomości nie została podpisana przez [...], choć widnieje ona w rubryce "oświadczenie i podpis podatnika/osoby reprezentującej podatnika". Mając to wszystko na uwadze, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., przy czym na zasądzone od organu na rzecz skarżącej koszty złożyły się: należny wpis w kwocie [...]zł (z uwzględnieniem okoliczności, iż kwota [...]zł z rzeczywiście wpłaconych [...] zł przez A została zwrócona zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2013 r. – k. 31 akt sądowych), opłata od pełnomocnictwa za jednego pełnomocnika w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie [...]zł zgodnie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).