III SA/Po 1698/21

Dnia 29 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego urzędu pracy w p. z dnia [...] lipca 2021 r. odmawiającą przyznania świadczeń z FGŚP . Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. organ odmówił stronie przyznania i wypłaty przedmiotowych świadczeń powołując się na przepis § 1 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek COVID- 19 (Dz. U. poz. 371, ze zm.), dalej "rozporządzenie" w zw. z art. 15 ggb ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem. przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.1842, ze zm.), dalej "ustawa" uzasadniając odmowę tym, że przedsiębiorca nie prowadził na dzień 31 marzec 2021 r. działalności gospodarczej według Polskiej Kwalifikacji Działalności pod numerem 93.13.Z , jako rodzaj przeważającej działalności. Organ dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o informację uzyskaną od Urzędu Statystycznego. W odwołaniu złożonym przez stronę , podtrzymała ona swoje stanowisko wyrażone w złożonym wniosku o pomoc, że przeważająca działalność wykonywana przez stronę oznaczona była kodem 9313 Z. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie strony , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . W skardze kierowanej do WSA w Poznaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] lipca 2021 r. a także alternatywnie o zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem albo skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skargę strona uzasadniła tym, że nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem bowiem wykładnia przepisu powołanego przez organ winna brać pod uwagę faktycznie prowadzoną działalność przez stronę w danym okresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325), dalej "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa). Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna i zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja odmawiająca przyznania i wypłaty świadczeń FGŚP objętych wnioskiem skarżącej z dnia [...].05.2021 r. a więc wnioskiem o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15 gg a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem. przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.1842, ze zm.),, dalej "ustawa". Organ w zaskarżonej decyzji powołał przepis § 1 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek COVID- 19 (Dz. U. poz. 371, ze zm.), dalej "rozporządzenie" w zw. z art. 15 ggb ust. 1 ustawy . W/W przepis ustawy dał delegację Radzie Ministrów do wydania rozporządzenia, na mocy którego organ przyznał ponowną wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15 gga ust. 1 albo 15 gga (1) ust. 1. I tak, zgodnie z powołanym wyżej przepisem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek COVID- 19 (Dz. U. poz. 371, ze zm.), dalej "rozporządzenie" w § 1 a, określono warunki przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy. Zgodnie z tak określonymi warunkami przyznano przedmiotowe świadczenia przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 31 marca 2021 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.71.Z, 47.72.Z, 47.75.Z, 47.77.Z,49.39.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10, w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1662 oraz z 2021 r. poz. 36 i 97), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.02.Z, 96.04.Z, 96.09. Organ wskazał, że zgodnie z § 1 a ust. 2 rozporządzenia oceny spełnienia powyższego warunku, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Wobec informacji GUS skarżąca jako przeważający kod działalności wg PKD miała wskazany kod 7320.Z , co nie uprawniało ją do przyznania przedmiotowego świadczenia. Skarżąca przez całe postępowanie administracyjne , zarówno we wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia jak i w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej twierdziła, że faktycznie prowadziła działalność oznaczoną kodem 9313 Z., który jest kodem wymienionym w przepisie § 1 a rozporządzenia uprawniającym do otrzymania przedmiotowego świadczenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu , skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO w P. z dnia [...] września 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] lipca 2021 r. zarzucając naruszenie przepisu art. 15 ggb ust. 1 ustawy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej w danym dniu zgodnie z treścią jej wniosku. Otóż należy zwrócić uwagę na to, że celem wprowadzonych przedmiotowych regulacji prawnych jest realne wsparcie podmiotów dotkniętych skutkami pandemii (np. w związku z wprowadzonymi ograniczeniami w prowadzeniu działalności), a więc są one nakierowane na przyznawanie pomocy podmiotom faktycznie wykonującym (na dany dzień) przeważającą działalność (według podanego kodu PKD).Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. (ust. 2). W świetle powołanej regulacji podstawowym warunkiem skorzystania z przedmiotowego świadczenia jest więc prowadzenie, na dzień 31 marca 2021 r., działalności oznaczonej kodem PKD (czy też REGON)przeważającej działalności. Co do tego nie ma sporu między organem a stroną postępowania. Kwestią sporną jest natomiast to, w jaki sposób należy dokonywać ustaleń w tym zakresie, czy na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON, z pominięciem faktycznie wykonywanej działalności, jak twierdzi organ i na co wskazywałaby treść ust. 2 §1 a rozporządzenia, czy też (w razie wątpliwości) na podstawie faktycznie wykonywanej działalności, jak twierdzi strona. Otóż w powyższej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I GSK 1176/21. Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko wyrażone przez NSA w w/w wyroku , że informacja związana z nadaniem kodu PKD i przypisaniem przez przedsiębiorcę do tzw. "przeważającej działalności" ma charakter statystyczny i posługiwanie się wyłącznie danymi z rejestru REGON, mogłoby doprowadzić do pozbawienia wsparcia przedsiębiorców faktycznie wykonujących działalność objętą tym wsparciem, co jednak stoi w sprzeczności z wprowadzoną przez Państwo pomocą dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami pandemii, która obejmuje pięć filarów: ochronę miejsc pracy i bezpieczeństwo pracowników, finansowanie przedsiębiorców, ochronę zdrowia, wzmocnienie systemu finansowego, inwestycje publiczne. Zastosowany przez organ, jako jedyny sposób (dowód) spełnienia wymogu do otrzymania ulgi ( świadczenia) - wpis w rejestrze REGON - zmierza też do naruszenia przepisów k.p.a., jak też nie przeciwdziała (zabezpiecza) przed dostępem do skorzystania z ulgi czy pomocy podmiotów nieuprawnionych, a tym samym nie realizuje podstawowego celu jakim jest wsparcie podmiotów dotkniętych skutkami pandemii. Wymagany przepisami wpis w rejestrze REGON jako jedyny warunek spełnienia wymogu skorzystania z wnioskowanej pomocy, z jednej strony pozbawia wsparcia podmioty, które w warstwie merytorycznej warunek do przyznania ulgi spełniają (prowadzą na dzień złożenia wniosku przeważającą działalność według podanych kodów PKD), a jedynie nie spełniają warstwy formalnej (uchybiły bowiem obowiązkom statystycznym), a z drugiej strony pozwala na objęcie pomocą podmioty, które nie prowadzą oczekiwanej działalności, a jednie spełniają wymóg formalny. Uproszczenie procedury przyznawania pomocy nie może być celem samym w sobie. Wprawdzie wpis w rejestrze REGON korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne. Przepisy covidowe nie wyłączyły co do zasady stosowania w sprawach objętych tą ustawą przepisów k.p.a., a to oznacza, że w postępowaniu tym mają zastosowanie ogólne zasady regulujące postępowanie administracyjne. Wypada więc wskazać, że w postępowaniu regulowanym przepisami k.p.a. obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z dalszej regulacji zawartej w k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1); żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 88 § 1); w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się (art. 79a § 1); organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80); okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 (art. 81); jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają nie dające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony (art. 81a § 1). Sąd uznał, że dokonana przez organ wykładnia gramatyczna przepisu § 1 a ust. 1 i 2 rozporządzenia prowadząca do uznania, że z przedmiotowej pomocy korzystać mogą jedynie podmioty, które z jedynie formalnego punktu widzenia spełniają warunek prowadzenia przewidywanej przepisami przeważającej działalności, nie jest prawidłowa. W sytuacji bowiem, gdy strona wnioskowała o przedmiotową pomoc podając inny aniżeli wynikał z PKD rodzaj działalności, organ winien zastosować przepisy k.p.a. i przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia jaką strona faktycznie prowadziła działalność gospodarczą na dzień 31 marca 202 1r. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię omawianego przepisu i poczyni ustalenia faktyczne na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa orzekł jak w pkt I sentencji . O kosztach orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 200 Ppsa w zw. z § 14 pkt 1 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800).