III SA/Po 170/14

Dnia 21 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], B. T. wniósł m.in. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że mając na uwadze koszty i uciążliwość procesową, a także wysokość nałożonej na skarżącego kary w łącznej kwocie [...] zł, ograniczonej do kwoty [...] zł, skarżący na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wnosi o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w zaskarżonej części. Według strony, istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przedsiębiorstwie skarżącego, gdyby decyzja nie została wstrzymana postanowieniem Sądu. Dochód skarżącego nie pozwala mu na zapłatę nałożonej na niego kary bez uszczerbku dla jego przedsiębiorstwa, a wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji pozwoli skarżącemu na ewentualne przygotowanie się i zgromadzenie środków finansowych, gdyby skarga okazała się bezskuteczna. Strona podkreśliła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę skarżącego, jego przedsiębiorstwa i pracowników w nim zatrudnionych przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca wskazał, że chodzi o ukształtowanie stosunków i poczucia stabilności finansowej strony do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przy tym to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał należytej inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej, która uzasadniałaby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki lub w sprawie zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jego sytuacji majątkowej. Ograniczenie się przez skarżącego wyłącznie do gołosłownych twierdzeń, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę skarżącego, jego przedsiębiorstwa i pracowników w nim zatrudnionych przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji – w ocenie Sądu nie pozwala na przyznanie mu ochrony tymczasowej. W konsekwencji Sąd rozpoznając niniejszy wniosek uznał, że skarżący wnosząc o udzielenie mu ochrony tymczasowej nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec zaniechania przez skarżącego przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji