III SA/Po 1713/14

Dnia 08 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ... z dnia ... w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu r.pr. ... ... złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie ... złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Starosta X. decyzją z dnia ... 2014 r., działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 600 z późn. zm.), orzekł o zatrzymaniu S. prawa jazdy kategorii "B" do czasu ustania przyczyny, która spowodowała jego zatrzymanie. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że S. został skierowany na badania lekarskie i psychologiczne przez Starostę X. zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. W skierowaniach nr ... Starosta określił termin, w jakim badania te należało wykonać, tj. trzydzieści dni od dnia otrzymania skierowania. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne uzyskane w wyniku przeprowadzonych badań należało dostarczyć organowi we właściwym terminie W związku z tym, że strona nie dostarczyła w terminie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdami, w dniu ... 2014 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania został wyznaczony nowy, czternastodniowy termin dostarczenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Pomimo tego, nie przedłożono organowi wspomnianych orzeczeń. W konsekwencji została spełniona przesłanka zawarta w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc w nim, że wystąpiły niezgodności w ocenie jego stanu zdrowia, które miały bezpośredni wpływ na okoliczności dotyczące zatrzymania jego prawa jazdy. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest dla strony krzywdząca, w szczególności ze względu na istnienie rozbieżnych opinii biegłych sądowych dotyczących jego stanu zdrowia. Zdaniem strony, organ nie podjął odpowiednich działań wyjaśniających okoliczności stanu zdrowia oraz faktu pokrycia wydatków związanych z przeprowadzeniem badania. W grę wchodzą zarówno koszty, jak i rozbieżności oceny stanu zdrowia przez biegłych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. decyzją z dnia .. 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że decyzje Starosty X. z dnia .... 2013 r. o skierowaniu strony na badania lekarskie i psychologiczne zawierały pouczenie, że na badania należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia ich doręczenia. Następnie należało przedstawić organowi orzeczenia lekarskie. Decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. decyzjami z dnia ... 2013 r. Strona nie wywiązała się z powyższego obowiązku. W rezultacie w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, warunkująca obligatoryjne orzeczenie przez organ o zatrzymaniu prawa jazdy. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując, że jej podstawą są nieprawidłowości w decyzjach organów, w szczególności w zakresie procedur administracyjnych oraz uniemożliwienia stronie obrony praw w prowadzonych postępowaniach, z uwagi na długotrwałą chorobę i poddanie się specjalistycznemu leczeniu. Skarżący podkreślił, że nie rozumie rozbieżności dowodów z wynikami badań, które powinny być przeprowadzone po wyjaśnieniu przyczyn, gdyż – jego zdaniem – może dojść do wyprowadzenia w błąd lekarza przeprowadzającego badanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia ... 2015 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, że na mocy decyzji z ... 2013 r., skarżący został skierowany jedynie na: badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, nie zaś – jak podano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, na badania lekarskie i psychologiczne. Tym samym skarżący zarzucił naruszenie przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w X. utrzymano w mocy decyzję wydaną przez Starostę X. w przedmiocie zatrzymania skarżącemu S. prawa jazdy kategorii "B". Podstawę materialnoprawną orzeczenia stanowił art. 102 ust.1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 600 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia: po pierwsze, o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2; po drugie, o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Analizując materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych sprawy oraz treść wydanych w niniejszej sprawie decyzji należy uznać, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonały subsumcji stanu faktycznego do wynikającej z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) ustawy normy prawnej. Wbrew twierdzeniom podniesionym przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2015 r., Starosta X. wydał w dniu 29 sierpnia 2013r. dwie decyzje, w których powołując się na brzmienie – odpowiednio – art. 99 ust. 1 pkt 2 oraz art. 99 ust. pkt 3 ustawy, skierował stronę zarówno na badania lekarskie, jak i psychologiczne, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań tak zdrowotnych, jak i psychologicznych do kierowania pojazdami (k. ... akt). Powyższe decyzje zostały utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X. decyzjami z dnia ... 2013 r. Strona zaś nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku poddania się badaniom. W tym stanie rzeczy organy administracyjne zasadnie przyjęły, że zaistniała przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy, warunkująca obligatoryjne orzeczenie przez organ o zatrzymaniu prawa jazdy. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania,. w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy podkreślić, że decyzja wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy nie jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, ale jest tzw. decyzją związaną. Oznacza to, że w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdem, starosta zobligowany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczacych rozbieżności w opiniach biegłych sądowych, należy stwierdzić, że dowody te nie zostały przeprowadzone w ramach badanej sprawy administracyjnej. Decyzja o odebraniu stronie prawa jazdy została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a przepisy ustawy o kierujących pojazdami zakreślają w sposób autonomiczny rygory odnoszące się do tego postępowania, na co wskazano wyżej. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd postanowił w oparciu o art. 205 § 2 i 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ), jak w punkcie 2. sentencji orzeczenia.