III SA/Po 1805/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Ch. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi WSA/post.1 – sentencja postanowienia Pismem nadanym dnia 15 listopada 2013 r. U. Ch. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, albowiem w omawianym czasie strona była ciężko chora i znajdowała się pod opieką rodziny. Posiadała jednak ustanowionego pełnomocnika w sprawie – jej syna M. Ch. Listonosz doręczający przesyłkę z zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie próbował – mimo obowiązku – w inny sposób doręczyć tej przesyłki, pozostawiając jedynie w dniach 22 lutego i 6 marca 2013 r. druczek "awiza". Przy tym skarżąca wskazała, że nie znalazła takiego "awiza", w przeciwnym wypadku zainteresowałaby się, skąd pochodziła przesyłka, a następnie próbowałaby dotrzeć do jej nadawcy. Z uwagi na przedłużający się termin rozpoznania sprawy strona wystąpiła pismem z dnia 27 września 2013 r. do SKO w [...] z zapytaniem o stan sprawy. W piśmie obejmującym powyższy wniosek skarżąca zawarła również skargę na wskazane postanowienie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanym przypadku strona wskazała, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi i uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, ciężką chorobę, która spowodowała konieczność opieki rodziny nad skarżącą. Według strony, pomimo ustanowienia w sprawie pełnomocnika w osobie jej syna, przesyłka błędnie była awizowana pod jej adresem, a listonosz nie dopełnił obowiązku próby doręczenia przesyłki pełnomocnikowi strony. Z tego powodu, w ocenie skarżącej, uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy. W ocenie Sądu, wskazane przez wnioskodawczynię przyczyny nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu. Po pierwsze, nie można mówić o braku winy i dochowaniu należytej staranności w sytuacji, gdy strona nie odbierała korespondencji kierowanej na adres podany przez nią w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Nawet pomimo nieobecności w miejscu zamieszkania, strona skarżąca wskazała, że jej pełnomocnikiem był M. Ch. Z art. 41 k.p.a. wynika zaś, że w toku postępowania administracyjnego strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocny mają obowiązek zawiadomić organ administracyjny o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Z kolei w myśl art. 36 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc – o czym skarżąca została pouczona przy doręczaniu jej tytułu wykonawczego – pod rygorem kary pieniężnej (art. 168d § 3 u.p.e.a.). Po drugie, samo wskazanie przez skarżącą na jej ciężką chorobę w okresie, kiedy upływał termin złożenia skargi, niekoniecznie musi wykluczać możność dokonania przez stronę czynności procesowej, tj. sporządzenia skargi i nadania jej na poczcie – przez pełnomocnika lub przez innego członka jej rodziny, pod opieką którego skarżąca miała przebywać (por. postanowienia NSA: z 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04; z 1 lutego 2005 r., FZ 713/04 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że fakt choroby skarżącej we wspomnianym okresie nie został przez nią w żaden sposób uprawdopodobniony. W konsekwencji należy przyjąć, że wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności mających wskazać na brak jej winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.