III SA/Po 181/09

Dnia 01 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2009 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Długaszewska Decyzją z dnia 19 stycznia 2009 r.(nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 10 grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Od powyższej decyzji skarżący T. K. złożył dnia 06 marca 2009 r. skargę (- pismo z dnia 16 lutego 2009 r.) wnosząc, m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wezwany do uzasadnienia powyższego wniosku zawartego w skardze z dnia 16 lutego 2009 r., Skarżący pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. sprecyzował, że "postępowanie sądowe wszczęte wniesieniem skargi z dnia 05 lutego 2009 r. dotyczy w rzeczywistości decyzji określającej wysokość kwoty długu celnego i z tego powodu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnosi się pośrednio do żądania określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 13.01.2005 r, która w części została uchylona decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 21.05.2005 r., nr [...], [...])". Skarżący podniósł, że przedmiotem postępowania jest spór z organem celnym, dlatego nie bez znaczenia dla postępowania są wszelkie koszty, na które składa się m.in. opłata wpisu sądowego, koszty wynikające z życia codziennego. W związku z licznymi sprawami prowadzonymi przez sądy administracyjne – prowadzona działalność gospodarcza doprowadziła go do całkowitej ruiny. "Wegetacja życiowa, brak środków do życia, rozpad małżeństwa to najważniejsze efekty postępowania osób i organów, które doprowadziły do tego, że w rzeczywistości stał się bankrutem". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić, jako pozbawiony podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem rozpatrzenia jest wniosek o wstrzymanie wykonania zawarty w skardze z dnia 16 lutego 2009 r., (data wpływu do WSA w Poznaniu 06 marca 2009 r.) i dotyczy decyzji z dnia 19 stycznia 2009 r.(nr [...]), nie natomiast, jak podaje pełnomocnik skarżącego w skardze z dnia 05 lutego 2009 r. Należy podkreślić, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania /por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne. s. 146, Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1/, natomiast decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie nadaje się do wykonania, nie może być wykonana. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495/04). Zgodnie z art. 61 § 3 z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., przesłankami wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczył się do twierdzeń, że wykonanie decyzji doprowadziło go do "bankructwa i całkowitej ruiny". Pojęcie "znacznej szkody" oznacza każdą szkodę zarówno majątkową, jak też niemajątkową, bowiem przepis ustawy nie różnicuje rodzaju szkód, które mogą być wyrządzone w przypadku nie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Nadto szkoda musi być tego rodzaju, iż nie da się ona wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nastąpi to w przypadku zagrożenia utraty przedmiotu świadczenia, który jest niemożliwy do zastąpienia innym przedmiotem, którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, a także gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, czy też spowodowałoby to zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej i utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny. Dla należytego rozpoznania wniosku koniecznym jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący winien więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak tych elementów uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku /postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65 / 04 niepubl. /. Przytoczone przez skarżącego zdarzenia w ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ W. Długaszewska