III SA/Po 187/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i H. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ B. Koś Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] o odmowie przyznania J. K. pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Skargę na powyższą decyzję złożyli: J. K. i H. K., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Nie nakłada ona bowiem na skarżących żadnych obowiązków, a w szczególności obciążeń finansowych, ani też nie pozbawia ich uprawnień już nabytych. Przesądza ona jedynie o niespełnieniu przez J. K. przesłanek uzyskania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE, jednakże w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi skutki prawne decyzji w tym przedmiocie mogą bez przeszkód ulec zmianie. Tym samym nie ulega wątpliwości, że skuteczność zaskarżonej decyzji nie wiąże się również z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których zresztą skarżący nie wykazali. Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ B. Koś D.W.d