III SA/Po 192/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi M. D. i M. S. M.–D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2009 oddala skargę /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ M. Górecka Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Ś. ustalił dla M. D. i M. S. M. – D. podatek od nieruchomości za rok 2009 w wysokości 220,00 zł. Przedmiotowa nieruchomość o powierzchni 0,0985 ha znajduje się w Ś. przy ul. [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej przez podatników deklaracji, ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Za grunty pozostałe ustalono podatek w wysokości 197,00 zł. Od powyższej decyzji M. S. M. – D. wniósł odwołanie. Odwołujący podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji nie wskazano przyczyny zmiany rodzaju gruntu. W 2008 r. były to "grunty rolne zabudowane (grunty orne) -V". W roku 2009 są to "grunty pozostałe", co spowodowało zmianę stawki podatku z 0,00 w 2008 r. na stawkę 0,20 w 2009 r. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 2 ust.1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm). Wskazał również, na treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podkreślając, że przepis ten stanowi m.in. podstawę wymiaru podatku. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył, że jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i nie może samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne. Kolegium stwierdziło również, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów, bądź też zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Organ wskazał również, że zmiana stawki opodatkowania nastąpiła na skutek aktualizacji istniejącej dotychczas klasyfikacji gruntów, która została dokonana w oparciu o § 46 ust.1 i § 49 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). W skardze na powyższą decyzję M. D. i M. S. M. – D. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucili wydanie decyzji z nieuwzględnieniem stanu faktycznego, jaki istnieje na przedmiotowym gruncie. Ponadto podnieśli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło pod względem prawnym brzmienia pkt. 4 pouczenia zawartego w decyzji Burmistrza. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż na przedmiotowej działce znajdują się drzewa, krzewy, pnącza i po odjęciu budynków, trawa. Zdaniem skarżących powyższe ma potwierdzać zasadność naliczenia podatku rolnego (grunty rolne zabudowane V kl. od roku 2003 do 2008). Podatnicy zaznaczyli, iż nie zalegają z podatkiem i uiszczą podatek objęty skargą. Podkreślili, że brzmienia pkt 4 pouczenia zawartego w decyzji Burmistrza jest jedynie stosowane do dłużników w celu zabezpieczenia roszczeń i narusza ich dobra osobiste. Skarżący uzupełnili swoje zarzuty w piśmie z dnia 14 kwietnia 2010 r. podnosząc, iż organy obu instancji nie zastosowały się do art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1, art. 11, art. 12 par. 1, art. 13 par. 1 i par. 2 k.p.a., art. 156 par. 1 pkt 2 i 7 k.p.a., a ponadto art. 271 § 1 i § 3 k.k. Odnośnie pouczenia w trybie art. 300 § 2 k.k. skarżący wskazali, iż jest ono jedynie stosowane na podstawie art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w trybie art. 21 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, zdaniem skarżących, organy obu instancji naruszyły art. 23 k.c. i art. 24 § 1 k.c. – na żądanie skarżących Burmistrz nie unieważnił brzmienia pkt 4 pouczenia - oraz art. 140 k.c. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 191 § 1 i 2 k.k. Zażądali również udziału w sprawie prokuratora. Powyższe zarzuty skarżący podtrzymali w piśmie z dnia 4 maja 2010 r. Ponadto podnieśli, iż zawiadomienie Geodezji z dnia 3 stycznia 2008 r. zawiera braki dot. m.in. podania właścicieli gruntu, nr geodezyjnego gruntu, miejscowości i ulicy przy jakiej ten grunt leży wraz z numerem nieruchomości, nazwiska wraz z podpisem i pieczątką Geodezji, powiadomienia właścicieli nieruchomości przez Geodezję. Do pisma dołączono nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na 2008 r. , decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 r. oraz decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ administracji podkreślił, że zmiana wysokości podatku za 2009 r. nie była uzależniona od zmiany powierzchni drzew i krzewów posadzonych na działce. Z kolei odnośnie kwestii dotyczącej ewentualnego naruszenia przez organ I instancji dóbr osobistych skarżących, organ wskazał, iż pozostaje to poza przedmiotem niniejszego postępowania i kognicją sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (aktu). Usunięcie zaś z obrotu prawnego danego rozstrzygnięcia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie należy zatem wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu cywilnego – art. 23, art. 24 i art. 140, jak również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu karnego. Stąd też, podniesiona przez skarżących, m.in., kwestia naruszenia dóbr osobistych pozostaje poza kognicja sądu administracyjnego. Ocena legalności decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że zostały one wydane zgodnie z prawem. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było to, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły dla będącego współwłasnością M. D. i M. S. M. – D. gruntu, położonego w Ś. przy ul. [...], o powierzchni 0,0985 ha, zakwalifikowanego w ewidencji gruntów i budynków – na dzień wydania decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] r. - jako tereny mieszkaniowe, podatek od nieruchomości za 2009r., w wysokości wskazanej w ww. decyzjach. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r Nr 121, poz. 844 ze zm.), zgodnie z którym grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy podstawą opodatkowania jest ich powierzchnia. Jak słusznie wskazały organy podatkowe, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z ze zm.). podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego zasadnie przyjęto, że przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące dla organów podatkowych są dane z ewidencji gruntów i budynków, bowiem organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnie ustaleń co do klasyfikacji gruntu. Według wskazanego art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje uzasadnienie - na co wskazał organ odwoławczy - w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, wyrok z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08). W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, iż na dzień wydania decyzji wymiarowej z dnia [...] r. w ewidencji gruntów i budynków sporna nieruchomość była zakwalifikowana jako tereny mieszkaniowe. Jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy zmiana kwalifikacji niniejszego gruntu nastąpiła w oparciu o § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), co znajduje potwierdzenie w zawiadomieniu Burmistrza Ś. o dokonanych zmianach. Zatem nie może zostać uwzględniony w niniejszej sprawie zarzut, iż wcześniej przedmiotowa nieruchomość była zakwalifikowana jako użytki rolne zabudowane oraz, że znajdują się na niej drzewa i krzewy i jest porośnięta trawą. Należy również wskazać, iż wbrew zarzutom skarżących, zawiadomienie o zmianie z dnia 3 stycznia 2008 r. zostało opatrzone pieczęcią Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ś. oraz podpisane przez zastępcę kierownika. W dołączonym zaś do zawiadomienia wypisie z rejestru gruntów – wykaz zmian, dokładnie oznaczono sporną nieruchomość, wskazano skarżących jako właścicieli oraz podano jakie dane wykreślono, a jakie dopisano. Ponadto, należy również wskazać, odnosząc się do zarzutu skarżących braku poinformowania ich o dokonanych zmianach, iż zgodnie z § 49 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia: 1) organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego, 2) wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego - w wypadku zmian danych objętych działem I ksiąg wieczystych, 3) właściwe miejscowo jednostki statystyki publicznej - w wypadku zmian w cechach adresowych nieruchomości oraz dopisywania i wykreślania budynków, 4) osoby i jednostki organizacyjne, na których wniosek lub zgłoszenie zmiana została wprowadzona. Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu dotyczącym wymierzenia podatku od nieruchomości zastosowanie miała ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiło skarżących o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże zauważyć należy, iż Kolegium nie przeprowadziło żadnych nowych, dodatkowych dowodów, ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazali wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Sąd również nie stwierdził, by to uchybienie uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji działały na podstawie przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej), podejmując niezbędne działania w celu dokonanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. /-/M. Górecka Za nieobecnego sędziego B. Koś /-/ W. Długaszewska /-/ W. Długaszewska