III SA/Po 194/25

Dnia 27 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2025 roku sprawy ze skargi S. B. na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia 3 marca 2025r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu w sprawie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; II. przekazuje sprawę Zarządowi Województwa w celu ponownego rozpatrzenia protestu; III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej kwotę 697,- zł ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca S. B. pismem z 22 listopada 2024r. została poinformowana, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...] otrzymał ocenę negatywną z powodu niespełnienia kryteriów merytorycznych punktowych tj. kryterium Nr 1 "adekwatność doboru celów projektu" odnośnie zadań Nr 2,8 i 10 oraz kryterium Nr 6 tj "prawidłowość sporządzenia budżetu". Strona złożyła protest od tej informacji. W zakresie kryterium merytorycznego Nr 1 tj. "adekwatności doboru celów projektu " zakwestionowała przyznaną punktację 4 na 10 możliwych do zdobycia punktów w zadaniu Nr 2 podnosząc, że skierowanie wszystkich uczestników na 3 z 4 dostępnych treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR (integralna ścieżka rozwoju) zapewnia konieczną dla wymogów tego konkursu indywidualizację wsparcia. Skierowanie każdego uczestnika na wszystkie 4 tematy terapii zajęciowej oznaczałoby narzucenie schematycznego i jednorodnego podejścia nieuwzględniającego różnic między uczestnikami , co z kolei mogłoby się przełożyć na obniżenie jakości i efektywności realizowanego działania. Zdaniem strony miało to także uzasadnienie praktyczne i organizacyjne, bo zajęcia w wymiarze 12 godzin /temat są intensywne i wymagają zaanagażowania uczestników .Zaplanowanie uczestnictwa we wszystkich 4 tematach mogłoby spowodować przeciążenie UP(uczestnika projektu) i w ostateczności przyczynić się do niższej efektywności treningów. Mogłoby też spowodować dublowanie wsparcia. Takie rozwiązanie pozwala zachować możliwie dużą elastyczność wsparcia , która zostanie zagwarantowana na poziomie indywidualnego dopasowania tematyki dla potrzeb każdego uczestnika. Podkreślono, że stanowisko organu może spełnia wymóg absolutnej kompleksowości, ale nie ma nic wspólnego z indywidualizacją wsparcia. Wskazano też na dobre praktyki i doświadczenie partnerów. W zakresie zadania Nr 8 wnioskodawca podniósł, że zgodnie z regulaminem wyboru projektów ,poprzez analogię w kontekście stażu wnioskodawca pełni rolę analogiczną do starosty i działającego w jego imieniu Powiatowego Urzędu Pracy. Przywołano w proteście art. 34 ustawy o promocji zatrudnienia, by w konsekwencji przyjąć, że analogiczne do w/w ustawy działanie jest wymagane regulaminem naboru. A z tym z kolei zgodny jest zapis wniosku, że po zakończeniu stażu opracowana zostanie ocena uwzględniająca osiągane rezultaty oraz efekty stażu. Wnioskodawca po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda UP zaświadczenie o odbyciu stażu, na którym widnieć przecież będzie nazwa podmiotu , u którego uczestnik odbywał staż, a także informacje o tym, że staż realizowany był w ramach projektu współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej. Zaświadczenie ma wyłącznie walor formalnego potwierdzenia informacji o stażu .W odniesieniu do zadania Nr 7 wskazano ,że z zapisów wniosku wynika, że "nacisk zostanie położony" na określone tematy , jak również, że " uczestnicy projektu " ,a w szczególności osoby w wieku 18-29 lat będą mogły nabyć umiejętności .Żaden z tych zapisów nie ogranicza tematów wparcia szkoleniowego do 4 wskazanych obszarów priorytetowych ,a jedynie wskazuje na priorytetowe ich znaczenie oraz na możliwość wzięcia udziału w takich szkoleniach. Odnośnie zadania Nr 10 wnioskodawca stwierdził, że oceniający pominął zaplanowanie indywidualnego mentoringu w wymiarze 4 godzin na uczestnika, pomijając w ogóle wyrażenie "średnio" oraz zawarte w opisie zadania zastrzeżenie ,zgodnie z którym "dopuszcza się możliwość zmiany liczby godzin przypadających na danego UP "( w zależności od liczby UP, którzy podejmą zatrudnienie i będą potrzebować tego rodzaju wsparcia), z zastrzeżeniem zachowania łącznej liczby godzin mentoringu. Zdaniem strony taka konstrukcja umożliwia elastyczne dostosowanie wsparcia do indywidualnych potrzeb uczestników i specyfiki ich sytuacji zawodowej. Wydłużenie wsparcia do 6 czy 9 miesięcy byłoby nie tylko niezasadne, ale również sprzeczne celem projektu oraz realiami funkcjonowania uczestników, którzy po uzyskaniu zatrudnienia nie mają często możliwości uczestniczenia w długotrwałych formach wsparcia. W ocenie składającego protest mentoring jest elastyczną , niewystandaryzowaną metodą wsparcia i może przyjmować różne formy w zależności od specyfiki grupy docelowej ora celów przed nim stawianych. Oceniający nie wskazał, na którą w istocie definicję mentoringu się powołuje, a wnioskodawca w proteście wskazał klika takich definicji. Z zapisów Regulaminu wynika jedynie, że mentoring jest jedną z możliwych form wsparcia umożliwiających utrzymanie zatrudnienia. Oceniający błędnie utożsamili mentoring z długotrwałym procesem edukacyjno-rozwojowym , nie uwzględniając jego różnorodności i specyficznej funkcji w projekcie. Pełni on rolę uzupełniającą i podtrzymującą, nie zaś podstawową. Podkreślono w proteście ,że przedmiotowe kryterium przesądziło o negatywnej ocenie wniosku, mimo wysokiej oceny w pozostałych częściach. W proteście podniesiono również zarzuty odnośnie kryteriów ,w których strona uzyskała wymagane minimum punktowe, ale dokonana ocena została również bezpodstawnie obniżona. I tak w części dotyczącej prawidłowości sporządzenia budżetu projektu podniesiono ,że wyliczenie zastosowane przez wnioskodawcę jest prawidłowe i nie powinno stanowić przesłanki do odjęcia punktów. W rzeczywistości projektowej nie zawsze znajdują odzwierciedlenie matematyczne zasady dotyczące zaokrągleń poszczególnych kwot, może to bowiem prowadzić do niewłaściwej kalkulacji wkładu własnego. Podkreślono, że wnioskodawca nie dokonał błędnych kalkulacji, nie przyjął niewłaściwych wartości zasiłku , nie pomylił się przy obliczeniach, tym samym zarzuty stawiane przez organ nie powinny być podstawą odjęcia punktu. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej FEW w dniu 3 marca 2025 roku nie uwzględniła protestu przedsiębiorstwa . W uzasadnieni u wskazano, że strona podważa ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" (zwanym dalej "Kryterium nr 1") i nr [...] "Prawidłowość sporządzenia budżetu" (zwanym dalej "Kryterium nr 6"). W odniesieniu do zadania Nr 2 zdaniem organu wszystkie cztery bloki tematyczne umożliwiają zdobycie umiejętności, przydatnych każdemu uczestnikowi projektu, ułatwiających efektywną współpracę z innymi, a jednocześnie umożliwiających aktywny udział w życiu społecznym i zawodowym. Biorąc pod uwagę fakt, iż aktywizacja społeczna ma duże znaczenie w ramach naboru, jest ona niezbędna także do efektywnej aktywizacji zawodowej osób najbardziej oddalonych od rynku pracy, dla których same formy aktywizacji zawodowej są niewystarczające, zasadnym jest, aby założono we wniosku możliwość uczestnictwa we wszystkich treningach. Zaplanowanie we wniosku możliwości udziału osób z grupy docelowej we wszystkich czterech treningach kompetencji społecznych zwiększyłoby aktywizację społeczną uczestników projektu, co w konsekwencji zwiększy aktywizację zawodową i zdolność do zatrudnienia. W odniesieniu do zadania Nr 8 (zarzut Nr 2) organ przywołał art. 53 ustawy ust.5 ustawy z dnia 29 kwietnia 2024 roku - o promocji zatrudnienia i instytucjach ochrony rynku pracy .Wskazał też na zapisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 roku, jego § 6 i stwierdził, że wnioskodawca nie jest podmiotem uprawnionym do wydania opinii o realizowanych zadaniach i pozyskanych umiejętnościach. Podkreślono, że to nie starosta sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu ,ale sam pracodawca. Odnośnie zadania Nr 7 (zarzut Nr 3) organ wyjaśnił ,że wnioskodawca spełnił zarówno wymagania narzucone w danym zakresie przez Regulamin ,jak również zawarł informacje, których brak zakwestionował oceniający w zarzucie i tym samym przywrócono wnioskodawcy 2 punkty. Odnośnie zadania Nr 10 (zarzut Nr 4 ) organ podzielił stanowisko oceniającego, że 4h indywidualnego mentoringu na uczestnika projektu nie jest czasem wystarczającym i pomija okoliczność, że chodzi o pewien proces wsparcia ,a dodatkowo w Projekcie ma on dotyczyć osób bezrobotnych, w tym długotrwale biernych zawodowo. W zakresie kryterium Nr 6 "prawidlowość sporządzenia budżetu" i związanego z nim zarzutu Nr 5 organ wyjaśnił, że podzielono stanowisko oceniającego, że wnioskodawca powinien tak zaplanować wsparcie w projekcie ,aby zmotywować do uczestnictwa bez konieczności stosowania dodatkowych elementów zachęty, takich jak obiad i ponoszenia dodatkowych kosztów z tym związanych. Zgodzono się z oceniającym, w kwestii obliczeń stawki jednostkowej ,ale przychylono się też do wniosku protestującego ,że tego typu uwaga dotycząca jednej pozycji budżetu nie musiała skutkować odjęciem punktu i w konsekwencji przyznano jeden punkt wnioskodawcy. Podkreślono ,że wnioskodawca przygotowując wniosek, składany w ramach przedmiotowego naboru, nie może korzystać z regulacji ustanowionych dla innych programów, czy naborów. Celem naboru jest natomiast wyłonienie i dofinansowanie najlepszych wniosków, tym samym oceniający na etapie oceny weryfikuje merytoryczne aspekty projektu, w tym racjonalność i efektywność wydatków. Oceniający mógł zatem uznać, iż wnioskodawca powinien tak zaplanować wsparcie w projekcie, aby zmotywować do uczestnictwa bez konieczności stosowania dodatkowych elementów zachęty, takich jak obiad i ponoszenia dodatkowych kosztów z tym związanych. Strona złożyła skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Zarzucono organowi w zakresie kwestionowanego przez skarżącego zarzutu Nr 1 tj. odnośnie kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego o dofinansowanie projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1.1.błędnym przyjęciu przez Organ, że Skarżący powinien zapewnić wszystkim uczestnikom projektu udział we wszystkich 4 (czterech) treningach kompetencji społecznych, podczas gdy takie działanie byłoby narzuceniem schematycznego podejścia nieuwzględniającego różnic między uczestnikami projektu, a Skarżący przewidując we wniosku o dofinansowanie projektu obowiązkowe skierowanie uczestników projektu na 3 (trzy) z 4 (czterech) dostępnych tematów treningów kompetencji społecznych kierował się indywidualizacją wsparcia wyrażającą się w doborze dla danego uczestnika takich 3 (trzech) treningów kompetencji społecznych, na które dany uczestnik wykazuje największe zapotrzebowanie, co w pełni pozostaje w zgodzie z zasadami indywidualizacji wsparcia określonymi w Regulaminie wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...]; 1.2. błędnym przyjęciu przez Organ, że Skarżący powinien zapewnić wszystkim uczestnikom projektu udział we wszystkich 4 (czterech) treningach kompetencji społecznych, podczas gdy takie działanie byłoby niezgodne z Regulaminem wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...] [...], który nakłada na wnioskodawców obowiązek indywidualizacji wsparcia w ramach projektu; 1.3. błędnym przyjęciu przez Organ, że Skarżący powinien zapewnić wszystkim uczestnikom projektu udział we wszystkich 4 (czterech) treningach kompetencji społecznych, podczas gdy obowiązek taki nie wynika ani z Regulaminu wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...], ani z Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących wyboru projektów na lata 2021-2027, MFiPR/2021- 2027/5(1) z dnia 12 października 2022 r. ani także z Wytycznych Ministra Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących realizacji projektów z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus w regionalnych programach na lata 2021-2027, MFiPR/2021-2027/16(2); 1.4. uznaniu, iż Skarżący powinien zapewnić wszystkim uczestnikom projektu udział we wszystkich 4 (czterech) treningach kompetencji społecznych, przy jednoczesnym braku kwestionowania przez Organ innych części wniosku Skarżącego, w ramach których wsparcia nie zaplanowano dla wszystkich uczestników projektu, a co za tym idzie dokonanie przez Organ oceny w sposób arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy z dnia 28 kwietnia 2022r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez Skarżącego, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi Skarżącego o dofinansowanie projektu aż 2 (dwóch) punktów oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego . W zakresie kwestionowanego.przez Skarżącego zarzutu nr 2 w ramach Kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 3. naruszenie pkt 7.1. lit. e Regulaminu wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...] w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach projektu Skarżącego to pracodawca miałby być osobą umocowaną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży, podczas gdy pkt 7.1. Regulaminu nakłada na wnioskodawców uczestniczących w naborze obowiązek realizacji instrumentów i usług rynku pracy {w tym staży) w sposób i na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w konsekwencji czego osobą uprawnioną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży winien być Skarżący (jako podmiot kierujący na staż i nadzorujący jego przebieg) - na zasadzie analogii do starosty (będącego podmiotem kierującym na staż i nadzorującym jego przebieg); 4. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego o dofinansowanie projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na uznaniu, iż na otwartym rynku pracy zaświadczenie wydane przez pracodawcę ma większe znaczenie aniżeli zaświadczenie wydane przez podmiot inicjujący staż i nadzorujący jego przebieg, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek podstaw do takiego stwierdzenia, w szczególności stwierdzenie takie ma żadnych podstaw ani w przepisach powszechnie obowiązującego prawa ani w Regulaminie wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...], ani Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących wyboru projektów na lata 2021-2027, MFiPR/2021- 2027/5(1) z dnia 12 października 2022 r., ani także w Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących realizacji projektów z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus w regionalnych programach na lata 2021-2027, MFiPR/2021- 2027/16(2). W zakresie kwestionowanego przez Skarżącego zarzutu nr 4; w ramach Kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 5. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego o dofinansowanie projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 5.1. błędnym przyjęciu przez Organ, że przewidziana przez Skarżącego we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca oraz że mentoring powinien być kompleksowy, długotrwały i trwać od 5 do 9 miesięcy, podczas gdy ani Regulamin wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla [...] o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie [...] Aktywna integracja, Nabór nr: [...], ani Wytyczne Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczące wyboru projektów na lata 2021-2027, MFiPR/2021-2027/5(l) z dnia 12 października 2022 r., ani także Wytyczne Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczące realizacji projektów z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus w regionalnych programach na lata 2021-2027, MFiPR/2021-2027/16(2} nie zawierają definicji mentoringu, nie precyzują metodologii, czasu trwania, czy szczegółowych założeń realizacyjnych tej formy wsparcia, a co za tym idzie Skarżący miał swobodę w dostosowaniu formy i czasu trwania mentoringu do specyfiki projektu i grupy docelowej określonych we wniosku, a przewidziany przez Skarżącego wymiar czasowy mentoringu jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu; 5.2. błędnym przyjęciu przez Organ, że mentoring powinien być długotrwały i trwać od 6 do 9 miesięcy, podczas Organ nie bierze pod uwagę, że w ramach wniosku Skarżącego założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie poprzez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu związanych z adaptacją do nowego środowiska pracy oraz że mentoring jest jedynie końcowym etapem wielomiesięcznej ścieżki tych uczestników projektu, którzy dzięki otrzymanemu wsparciu znajdą zatrudnienie; 5.3. błędnym przyjęciu przez Organ, że przewidziana przez Skarżącego we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca, podczas gdy Organ w ogóle nie wziął pod uwagę, iż Skarżący we wniosku przewidział elastyczność w zakresie dostosowania ilości godzin mentoringu do indywidualnych potrzeb uczestników projektu; 6. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy z dnia 28 kwietnia 2022r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku Skarżącego w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez Skarżącego, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku ,w tym braku uzasadnienia , dlaczego domówiono przyznania wnioskowi skarżącego 1 punktu oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego. Wniesiono o uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna, ale nie wszystkie jej zarzuty sąd podzielił. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z 28 kwietnia 2022r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022r., poz. 1079). Zgodnie z jej art. 73 ust. 1 w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, że niniejsza sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosowanie zaś do art. 73 ust. 8 pkt 1-3 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Według natomiast art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinasowania oraz równe traktowanie wnioskodawców (art. 45 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola powinna zmierzać jedynie do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz zarządu w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji. Nadto sąd administracyjny rozpoznając skargę na wydane rozstrzygnięcie, posiada jedynie kompetencję do badania pod kątem legalności tylko tego rozstrzygnięcia. Nie może odnosić się do generalnych założeń całego postępowania konkursowego, zasad jego przeprowadzania, a także sposobu sformułowania kryteriów oceny przedłożonych przez strony projektów. Sąd kontroluje jedynie ocenę dokonywaną przez organ w kontekście przestrzegania reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności w ramach postępowania konkursowego. W szczególności kontroli sądu podlega uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu, które winno wskazywać na przyczyny nieuwzględnienia stanowiska strony. Dlatego też w orzecznictwie akcentowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 45 ustawy wdrożeniowej uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru, jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., III SA/ Łd 1072/17; wyrok WSA w Kielcach z 26 września 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 353/24). W ocenie Sądu postępowanie Instytucji Zarządzającej powyższych wymogów nie spełniło w odniesieniu do kryterium Nr 1 "adekwatność doboru celów projektu" , zadanie Nr 2. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podzielić należy zarzut skarżącego, podniesiony tak w proteście, jak i skardze o nierzetelnej, nieprzejrzystej i schematycznej ocenie dokonanej w Karcie Oceny Merytorycznej, jak i orzeczeniu KO odnośnie zadania Nr 2 tj." grupowych treningów kompetencji społecznych". Rację ma skarżąca, że założenie w ramach wniosku o dofinansowanie Projektu, że jego uczestnicy zostaną skierowani na 3 z 4 dostępnych treningów kompetencji społecznych na podstawie Indywidualnej Ścieżki Reintegracji (dalej IŚR) wynika z fundamentalnego założenia projektu i Regulaminu, jakim jest indywidualizacja wsparcia i nie pozostaje z nim w sprzeczności. Regulamin zawiera bowiem zapisy, że wsparcie odbywa się w oparciu o ścieżkę reintegracji, stworzoną indywidualnie dla każdego uczestnika projektu z uwzględnieniem diagnozy sytuacji problemowej, zasobów, potencjału , predyspozycji, potrzeb. Dalej stanowi ,że ścieżka reintegracji może być realizowana w jednym projekcie i może wykraczać poza ramy jednego projektu , być kontynuowana w innym projekcie lub pozaprojektowo. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zapewnienie aby wsparcie w projekcie było kompleksowe, odpowiadało na indywidualne potrzeby uczestników , zgodnie z ich bieżącą sytuacją , uwzględniało różnorodne formy aktywizacji, rozwijało kwalifikacje (w tym ich kompetencje) oraz ukierunkowało uczestników na powrót na rynek pracy. Organ w ocenie tego wsparcia oraz obowiązków wnioskodawcy pominął nast. okoliczności. Po pierwsze - w zadaniu Nr 2 wskazano jednoznacznie ,że grupowe treningi społeczne odbędą się na podstawie IŚR , z naciskiem na rozbudzenie aktywności i samodzielności wszystkich uczestników projektu, bez podziału na grupy docelowe . Instrumenty aktywizacji zaproponowane były uzupełnione innymi zadaniami opracowanymi we wniosku ,dedykowanymi również wszystkim uczestnikom projektu w ramach opisanego pkt.3.4.1 jego przedmiotu i celu. Należy podkreślić ,że już w zadaniu Nr 1, poprzedzającym pozostałe zadania przewidziano indywidualne spotkania z psychologiem i doradcą zawodowym każdego ze 108 uczestników. Zaznaczono, że udział w projekcie rozpocznie się od indywidualnych spotkań z psychologiem i doradcą zawodowym każdego uczestnika, który zostanie oceniony pod kątem sytuacji problemowej w sferze osobistej, społecznej i zawodowej .Diagnoza miała określić cele społ-zawodowe uczestnika, usługi aktywnej integracji i formy wsparcia zaplanowane indywidualnie do realizacji i odpowiadające na jego potrzeby . Podkreślono, że IŚR nie będzie obejmować wyłącznie pracy socjalnej , a instrument aktywizacji nie będzie stanowił jedynego elementu wsparcia w ramach IŚR, czyli zadanie Nr 1 indywidualizowało wstępnie potrzeby uczestników na podstawie indywidualnych spotkań, ale nie kreowało żadnej grupy docelowej. Tym samym opinia eksperta, że wszystkie treningi z zadania Nr 2 są potrzebne wszystkim osobom borykającym się z problemem wykluczenia społecznego jest przedwczesna, bo pomija fakt pozostałych instrumentów aktywizacji oraz dowolna, bo z pkt 3.4.3 wniosku wynika, że grupa docelowa to 108 dorosłych ,zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym , bez pracy a nie tylko grupa osób borykających się wykluczeniem społecznym. Ekspert nie uzasadnił , dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów , a inna nie. Nie wyjaśnia stanowiska eksperta także zaskarżone orzeczenie, bowiem odnosi się ono do grup docelowych w ogóle , nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej wszystkich UP. Tę sprzeczność powiela retoryka organu zawarta dopiero w odpowiedzi na skargę o rozróżnieniu grupy docelowej dla zadania Nr 2, bo pomija ona całkowicie stanowisko eksperta oraz cel projektu dedykowany wszystkim grupom docelowym .Ponadto nie ma oparcia w uzasadnieniu orzeczenia KO z dnia 3 marca 2025 r. Należy podkreślić raz jeszcze, że organ w zaskarżonym orzeczeniu nie czyni żadnych rozróżnień co do grup docelowych, a jedynie potwierdza, że chodzi o aktywizację tak społeczną , jak i zawodową wszystkich uczestników projektu. Po drugie odnosząc się do stanowiska organu o schematycznym (" hurtowym") pozbawieniu uczestników treningów społecznych sąd podkreśla ,że nie były to jedyne działania zmierzające do zrealizowania celu projektu wobec wszystkich uczestników. Wskazany wyżej cel i zakres zadania Nr 1, poprzedzający zadanie Nr 2 , wbrew odpowiedzi na skargę wskazuje już potrzeby uczestników , bo jego wynikiem miało być ustalenie sytuacji problemowej w sferze osobistej, społecznej i zawodowej. Wskazać miała zasoby, potrzeby, potencjał UP i ich predyspozycje ,a także potrzeby szkoleniowe oraz możliwości doskonalenia przez pryzmat aktualnego stanu wiedzy, czyli metodyka zadania Nr 2 wbrew stanowisku organu nie była pierwszą i jedyną selekcją. Podobnie jak zadanie Nr 6 tj. indywidualnego jobcoachingu, który miał wesprzeć IŚR poprzez m.in. budowanie motywacji i pomaganie rozwiązywać bieżących problemów każdemu z nich. I podobnie jak indywidualne pośrednictwo pracy dedykowane również wszystkim uczestnikom na podstawie IŚR ,a które wspierać miało po etapie szkoleń i po zakończeniu stażu. Rację ma więc skarżąca, że wzajemne relacje działań polegających poza diagnozą potrzeb także na: szkoleniach podnoszących kompetencje cyfrowe, indywidualne poradnictwo psychologiczne, prawne, i obywatelskie oraz zawodowe w formie jobcoachningu, szkolenia zawodowe, staże, indywidualne pośrednictwo pracy, mentoring łącznie miały doprowadzić do celu, jakim jest kompleksowe wsparcie aktywizacji społeczno-zawodowej. Tym samym należy podzielić argument strony ,że przy braku zakwestionowania innych części wniosku dotyczących pozostałych instrumentów aktywizacji wobec tych samych 108 uczestników wystąpiły zgodne z zapisami wniosku i dokumentów programowych kompleksowe działania. Przyjęcie takiego stanowiska jak organ wiąże się z dowolnym i nieuprawnionym przyjęciem, że są uczestnicy, którzy nie podlegali pozostałym działaniom, czyli tacy , którzy korzystają tylko z treningów społecznych, w dodatku jest to grupa docelowa borykających się z wykluczeniem społecznym. Jeżeli jednak, co wynika z materiału dowodowego i zapisów wniosku wszyscy uczestnicy treningów społecznych uczestniczyli także w pozostałych realizowanych dla tego celu działaniach ,a organ ich nie zakwestionował, to organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał je za niedostateczne lub niezgodne z oczekiwaniami w ramach tego zadania. Obowiązkiem organu jest przejrzyste i rzetelne rozpatrzenie protestu ,a uzasadnienie powinno być jasne i logiczne , tak aby wnioskodawca mógł zrozumieć powody negatywnej oceny. Jak bardzo nieprzekonujące jest stanowisko organu tak w Karcie Oceny Merytorycznej, jak i zaskarżonym orzeczeniu świadczy choćby szeroka retoryka odpowiedzi na skargę, której zresztą sąd nie podziela, a która dopiero na tym etapie szeroko analizuje poszczególne zapisy oceny merytorycznej i wręcz je interpretuje. Skoro ocena eksperta nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w orzeczeniu KO, a ono nie uzasadnia tego stanowiska i nie odnosi się do zarzutów protestu i organ dopiero w odpowiedzi na skargę uzupełnia ,a wręcz wyjaśnia swoje stanowisko , to tym samym kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli sądu, bo wadliwość jego uzasadnienia uniemożliwia dokonanie oceny przesłanek, którymi kierował się organ rozpatrując protest. Stwierdzone uchybienia potwierdzają zasadność zarzutu skargi o przeprowadzeniu oceny omawianego kryterium w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty. Sąd podkreśla, że stanowisko oceniających musi charakteryzować się brakiem błędów logicznych oraz spójnością, a przyznana punktacja musi być zawsze uzupełniona o szczegółowe wyjaśnienie zasad oceny, wskazanie przyczyn spełnienia bądź braku spełnienia kryteriów oceny, a także jasne i logiczne uzasadnienie stanowiska członków KOP i nie może pomijać treści uzasadnienia protestu, jak w niniejszym postępowaniu. Powyższe skutkowało przyjęciem ,że ocena projektu w tej części została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny z uwagi na możliwość uzyskania min.70 % punktów w zakresie kryterium premiującego Nr 1 . Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi związanych również z kryterium Nr 1 tj. "adekwatność doboru celów projektu" dot. zadania Nr 10. Ekspert, w ocenie merytorycznej wniosku, uzasadnił odjęcie 1 punktu w ramach kryterium nr 1, wyjaśniając ideę mentoringu. Wskazał, że jest to forma wsparcia, w której czas wsparcia jest wydłużony i polega na stałym wsparciu uczestnika/-czki projektu przez mentora. Dalej oceniający wyjaśnił, że wnioskodawca w opisie zadania wskazał, że ww. forma wsparcia ma pozwolić na zbudowanie relacji uczestnika/- czki projektu z mentorem. Przy tym oceniający uzasadnił, że mentoring polega na partnerskiej relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem/-czką projektu, skierowaną na odkrywanie i rozwijanie potencjału uczestnika/-czki projektu. Skarżący nie zgodził się z tak dokonaną oceną eksperta, polemizując z nią w ten sposób, że organ błędne przyjął, iż liczba godzin mentoringu, zaproponowana we wniosku, przypadająca na osobę jest niewystarczająca. Nadto wskazał, że ani regulamin wyboru projektów, ani wytyczne ministra nie przewidują definicji mentoringu, nie precyzują czasu jego trwania, a wymiar czasowy mentoringu zaproponowany przez skarżącego jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu. Zdaniem skarżącego, organ nie wziął pod uwagę, że założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie przez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie dokonanej przez eksperta ww. oceny merytorycznej projektu, podtrzymanej jako prawidłowej przez KO, Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi ocenie tej nie można postawić zarzutu niezgodności z zasadą przejrzystości i rzetelności. Faktycznie, zgodnie z twierdzeniami skargi, regulamin wyboru projektów nie zawiera definicji mentoringu, nie mniej jednak mentoring jest pojęciem powszechnie znanym w społeczeństwie. W ocenie merytorycznej wniosku dokonano w myśl zasad doświadczenia życiowego i dostępnej ekspertowi wiedzy na temat mentoringu wyjaśnienia tego pojęcia, które to wyjaśnienie nie odbiega od powszechnie znanej definicji tego pojęcia. Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego, (dostępnej na stronie internetowej https://wsjp.pl/haslo/podglad/107460/mentoring) mentoring to "wzajemna i oparta na współpracy relacja między osobą o mniejszym doświadczeniu a jej doradcą i opiekunem, który wspiera ją w rozwoju osobistym lub zawodowym". Z założenia zatem mentoring zakłada długotrwałość i indywidualny charakter udzielonego wsparcia. Również strona skarżąca przyznała, zgodnie z ww. definicją, że mentoring stanowi końcowy etap wielomiesięcznej ścieżki uczestników projektu. W uzasadnieniu skargi powołała się na potrzebę nawiązania relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu, jednakże zaprzeczając, w dalszej części uzasadnienia, ogólne idei mentoringu wskazując, że nie wszyscy uczestnicy projektu będą potrzebowali takiego wsparcia. Ekspert w uzasadnieniu oceny wniosku zasadnie zauważył, że zgodnie z powszechnie znaną definicją mentoringu, dane wsparcie powinno odbywać się poprzez regularne spotkania, gdzie uczestnik/- czka projektu będzie zdobywał/-ła wiedzę, poznawał/-ła siebie, czy też rozwijał/-ła zawodową samoświadomość. Wyżej wymienionych założeń, na co zasadnie wskazał ekspert, nie można zrealizować w trakcie czterech godzin wsparcia w ciągu dwóch spotkań. Jedocześnie wskazano, że taka forma wsparcia, we wskazanym zakresie godzinowym wydaje się niezasadna, ze względu na brak zrozumienia przez wnioskodawcę założeń zaplanowanego wsparcia. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął skarżącej w tym zakresie 2 pkt. Zgodnie bowiem z powszechną wiedzą na temat mentoringu, mentor ma na celu rozwijanie umiejętności danej osoby, w danym przypadku umiejętności zawodowych osoby wykluczonej z rynku pracy oraz nauczenie nowych zachowań niezbędnych do powrotu na rynek pracy. Zgodnie z ww. założeniami mentor powinien zatem poznać przyczyny osobiste, społeczne, rodzinne wykluczenia zawodowego danej osoby, co niewątpliwie wymaga regularnych spotkań, w trakcie których nastąpi poznanie uczestnika i wypracowanie w nim motywacji do działania na rynku pracy. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy ekspert, a za nim KO stwierdzili, że cel mentoringu nie jest możliwy do osiągnięcia w trakcie przewidzianych we wniosku czterech godzin. Ocena, że cztery godziny mentoringu nie gwarantują wparcia mentora osobie długotrwale przebywającej poza rynkiem pracy, nieposiadającej doświadczenia zawodowego, czy osobie niepełnosprawnej, jest przy tym logiczna, rzetelna i spójna z powszechnie przyjętą definicją pojęcia mentoringu i doświadczeniem życiowym. Organ logicznie wykazał, że w czasie czterech godzin nie można bowiem co do zasady zbudować relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu. Zarzut zatem nr 2 skargi także nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż ocena dokonana przez eksperta w omówionym powyżej zakresie - wbrew zarzutom skargi - nie jest nierzetelna i nieprzejrzysta. Odnośnie zarzutu skargi co do kryterium nr 1, zad. Nr 8, to wskazać należy, że we wniosku, w treści tego zadania 8 podano, że wnioskodawca, po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda zaświadczenie o odbyciu stażu. Zdaniem organu takie twierdzenie jest błędne z tego względu, że zaświadczenie o odbyciu stażu powinien wystawić podmiot organizujący staż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 20 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawą z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oceniający z tego względu odjął skarżącemu 1 pkt. Skarżący zarzucił w tym zakresie naruszenie zapisu pkt 7.1. lit. e Regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214 t.j.) poprzez błędną ich wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach projektu pracodawca miałby być osobą umocowaną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży. To bowiem skarżący – jego zdaniem - powinien być uprawniony do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży analogicznie do starosty, który kieruje na staż i nadzoruje jego przebieg. Zarzucono naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ocenę wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na uznaniu, że zaświadczenie wydane przez pracodawcę ma większą wiarygodność aniżeli zaświadczenie wydane przez podmiot inicjujący staż. Przy ocenie niniejszego zarzutu należy dostrzec na wstępie, że zgodnie z pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów, jeśli w projektach zakresu włączenia społecznego stosowane są instrumenty i usługi rynku pracy analogiczne jak wskazane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to są one realizowane w sposób i na zasadach określonych w tej ustawie i odpowiednich aktach wykonawczych do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 4 zd. 1 ww. ustawy staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. W myśl natomiast art. 53 ust. 5 ustawy nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Szczegółowe warunki odbywania stażu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz.U. z 2009 r. nr 142 poz. 1160 t.j.). W szczególności z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że organizatorem stażu jest pracodawca, który zgodnie z §1 rozporządzenia składa do starosty wniosek o zawarcie umowy o zorganizowanie stażu. W myśl § 6 pkt 9 rozporządzenia organizator stażu wydaje bezrobotnemu opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w tracie stażu. Zgodnie natomiast z § 10 ust. 2 rozporządzenia starosta po zapoznaniu się treścią sprawozdania z przebiegu stażu i wydaniu zaświadczenia o odbyciu stażu zwraca bezrobotnemu opinię oraz sprawozdanie wraz z kopią programu stażu. Z powyższych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawczego wynika, że pracodawca wydaje opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu, a starosta wydaje zaświadczenie o odbyciu stażu. Prawidłowo zatem, zgodnie z przepisami pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów oraz przepisami ustawy w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych i rozporządzenia wykonawczego do ww. ustawy, ekspert w ocenie merytorycznej wniosku, a KO w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, oceniły, że pracodawca nie powinien wystawiać zaświadczenia o odbyciu stażu. Przepisy ww. ustawy i rozporządzenia nie znajdują wprost zastosowania do sytuacji wnioskodawcy bowiem starosta nie sprawuje wówczas nadzoru nad odbywaniem stażu. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania organ ocenił, że to pracodawca jako podmiot organizujący staż i zarazem wydający opinię o odbyciu stażu będzie podmiotem właściwym do wydawania również zaświadczenia o odbyciu stażu. Jest to bowiem istotny w swej treści dokument, który potwierdza, że dana osoba odbyła staż u określonego pracodawcy. Zaświadczenie to może wskazywać na takie informacje jak miejsce i czas odbywania stażu, rodzaj wykonywanych obowiązków, czy też informacje dotyczące tego jakie umiejętności zostały nabyte w trakcie odbywania stażu. Niewątpliwie ww. informacje może potwierdzić jedynie pracodawca, u którego staż był odbywany, wnioskodawca nie ma bowiem wiedzy na ten temat. Także to pracodawca, a nie wnioskodawca posiada wiedzę o tym czy dana osoba rzeczywiście odbyła taki staż, czy też np. przerwała odbywanie stażu, w związku z czym nie ma możliwości wystawienia zaświadczenia o odbyciu stażu. Dlatego też prawidłowo i zgodnie z zasadami logicznego rozumowania organ stwierdził, że to pracodawca, a nie wnioskodawca jest najbardziej kompetentny do wystawienia takiego zaświadczenia. Mając na względzie powyższe, Sąd ponownie stwierdził, że ocena w ww. zakresie nie była nierzetelna i nieprzejrzysta, nie była przy tym również sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego cytowanymi powyżej, ani też z zapisami regulaminu wyboru projektów. Końcowo odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących tego, że w innym konkursie, bądź nawet w tej samej procedurze konkursowej, organ dokonał odmiennej oceny poszczególnych wniosków z niekorzyścią dla strony skarżącej, Sąd zauważa, że w niniejszym postępowaniu nie mógł dokonać oceny projektów innych wnioskodawców w ramach tego samego działania, do którego zgłoszono wniosek skarżącej. Sąd dokonuje bowiem jedynie kontroli uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego skarżącej i nie ma kompetencji do analiz krzyżowych wniosków (i ich ocen). Mając powyższe na uwadze, w szczególności rozważania odnośnie zarzutu Nr 1 w ramach kryterium "adekwatność doboru celów projektu" dla zadania Nr 2 Sąd uznał, że orzeczenie wydane zostało z naruszeniem art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. W ocenie sądu Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej FEW rozpatrzyła protest naruszając przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej, dlatego w oparciu o przepis art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej orzeczono jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu IZ przeprowadzi ocenę kryterium nr 1, zad. Nr 2 uwzględniając uwagi sformułowane wyżej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a.