III SA/Po 196/14

Dnia 01 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 01 października 2014 roku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne; postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 15 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania, zaskarżonej do tego Sądu, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 maja 2014 roku. P. O., adwokat z urzędu, nie wniósł zażalenia. Pismem z dnia 9 lipca 2014 roku, złożone w biurze podawczym Sądu w dniu 16 lipca 2014 roku, skarżący osobiście wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia zażalenie oraz złożył zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Skarżący wskazał, że nie otrzymał wydanego postanowienia i nie miał możliwości skorzystania z prawa do wniesienia zażalenia. Skarżący nie otrzymał zawiadomienia o posiedzeniu Sądu, na którym zostało wydane postanowienie, a pełnomocnik nie powiadomił go o wydanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu – art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu – art. 87 §1 p.p.s.a. Skarżący utrzymuje, że nie miał możliwości skorzystania z prawa do wniesienia zażalenia, gdyż nie otrzymał korespondencji zawierającej postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględnić jednak należy, że kwestionowane postanowienie zostało doręczone ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Doręczenie wywołało skutki w postaci otwarcia biegu terminu na wniesienie zażalenia ze skutkiem dla reprezentowanej strony. Stąd termin na złożenie zażalenia upłynął z dniem 29 maja 2014 roku. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby strona uchybiła terminowi określonemu w art. 87 §1 p.p.s.a. Wniosek podlega merytorycznej ocenie. Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Wskazywanie na postępowanie pełnomocnika określone, jako brak zainteresowania stroną skarżącą, brak formułowania wniosków dowodowych, istnienie rozbieżności pomiędzy stroną a jej pełnomocnikiem, co do konieczności podejmowania określonych czynności procesowych, czy też brak powiadomienia strony przez pełnomocnika o wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie stanowi realizacji przesłanki z art. 86 §1 p.p.s.a. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które posiadają umocowanie do dokonania czynności procesowej ze skutkiem dla strony postępowania. Okolicznością wskazującą na brak winy osoby posiadającej interes prawny w przywróceniu terminu (okolicznością, która wskazuje na brak winy strony) jest w szczególności przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W okolicznościach niniejszej sprawy żadna ze wskazanych, czy nawet podobnych, przeszkód nie wystąpiła ani w odniesieniu do pełnomocnika, ani w odniesieniu do strony postępowania. Różnica zdań pomiędzy pełnomocnikiem z urzędu a reprezentowaną stroną, co do konieczności podejmowania określonych czynności procesowych, a w konsekwencji niezadowolenie strony z wyniku sprawy, nie może być kwalifikowane jako przeszkoda, której nie da się usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podnoszone przez skarżącego rozbieżności pomiędzy nim a pełnomocnikiem jednoznacznie wskazują, że powodem braku wniesienia zażalenia była ocena adwokata o nietrafności podejmowania takiej czynności procesowej. Stanowisko skarżącego, że brak wniesienia zażalenia stanowi zaniedbanie w wykonywaniu obowiązków przez pełnomocnika z urzędu nie przesądza o braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, czy to strony postępowania, czy też pełnomocnika, który działał w postępowaniu ze skutkiem dla strony postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.