III SA/Po 199/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędzia WSA Barbara Koś as.sąd. Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi W. i A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazania uzupełnienia dokumentacji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] października 2004r., znak [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących W. i A. K. kwotę 300,- (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/Sz. Widłak /-/T.M. Geremek /-/B. Koś Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. – sygn. [...] powołując się na treść art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 103a ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] października 2004r. znak: [...] nakazującą uzupełnienie "Dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wody podziemnej otworem podstawowym w utworach górnokredowych z ustaleniem zasobów eksploatacyjnych w miejscowości M., gmina D., powiat t., województwo w." W uzasadnieniu wskazał, iż Starosta T. decyzją z dnia [...] października 2004 r. o sygn. [...] zażądał, w oparciu o postanowienie art. 45 ust. la. ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U Nr 27, poz. 96 z późniejszymi zmianami) uzupełnienia "Dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wody podziemnej otworem podstawowym w utworach górnokredowych z ustaleniem zasobów eksploatacyjnych w miejscowości M., gmina D., powiat t., województwo w.". Odnosząc się do zarzutów W. i A. K. zawartych w odwołaniu organ stwierdził, iż niesłuszny jest argument strony, iż w istniejącej sytuacji hydrogeologicznej przy dokumentowaniu studni głębinowej nie można było prowadzić żadnych obserwacji naturalnego lustra wody w obszarze zasilania ujęcia. Zdaniem organu sposób obliczenia żądanych przez organ parametrów jest podany w dostępnych podręcznikach dotyczących hydrologii. Nadto dostępne są także mapy hydrologiczne, na podstawie których można obliczyć m.in. np. spadek hydrauliczny czy określić kierunek spływu wód podziemnych do ujęcia. Odpowiadając na zarzut strony dot. braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu I-szej inst. do przedłożonej dokumentacji pod względem merytorycznym, Wojewoda wyraził pogląd, iż zarzut ten nie jest uzasadniony z uwagi na fakt, iż Starosta nie wniósł do zakresu opracowania żadnych zastrzeżeń, a wydana decyzja wskazuje jedynie na braki które strona musi uzupełnić. Zdaniem Wojewody nie słuszny jest także trzeci z postawionych zarzutów, tj. iż przedłożona dokumentacja hydrogeologiczna może ale nie musi zawierać (w zależności od potrzeb) "odniesienia" do wszystkich punktów § 8 pkt. 1. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno - inżynierskie (Dz. U. Nr 153, poz. 1779). Zdaniem Wojewody działanie organu I- szej instancji znajduje w pełni uzasadnienie w powołanych przepisach prawnych i nie wychodzi poza ich ramy. W skardze na powyższą decyzję W. i A. K. podnieśli, iż autor opracowania dostosował się maksymalnie wnikliwie do aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Określanie kierunków przepływu wód podziemnych, prędkości przepływu wody, spadku hydraulicznego, wododziałów podziemnych, czy obszarów spływu wody, to praca czysto naukowa, poznawcza na określony czas: miesiąc i rok. Wody podziemne bowiem ulegają ciągłym ruchom pionowym i poziomym, czyli zmianom lustra statycznego i dynamice. Na wymienione parametry wpływ ma szereg czynników. W przypadku rejonu Miłkowic dodatkowym czynnikiem dynamiki wód podziemnych, ciągłych zmian lustra statycznego jest zbiornik wód powierzchniowych "A", w którym poziom wody w zbiorniku ulega ciągłym wahaniom w zależności od sytuacji meteorologicznej i wielkości opadów atmosferycznych w dolinie W. W dalszej części skargi skarżący zawarł opis stanu hydrogeologicznego terenu na którym zlokalizowana jest przedmiotowa studnia, jak też polemizował z opinią organu co do potrzeby oznaczania jakościowego wody albowiem jego zdaniem nie ma przepisu wykonawczego, który zmuszałby inwestora "małego ujęcia" dla potrzeb gospodarstwa domowego do oznaczenia cech fizycznych, chemicznych i mikrobiologicznych wody i porównania wyników z aktualnie obowiązującymi normami jakościowymi. W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Cel sporządzania dokumentacji hydrogeologicznej oraz jej forma określone zostały w Rozdziale 2 Ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze z 04 lutego 1994 r. w brzmieniu ustalonym Dz.U. nr 173 poz. 1808 z 2004r., oraz wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 50 tejże ustawy Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001r. "W sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno inżynierskie" (Dz.U. nr 153 poz. 1779). Jak wynika z decyzji organu I - szej instancji podstawą żądania uzupełniania przedłożonej przez stronę dokumentacji był § 8 cyt. Rozporządzenia Ministra Środowiska. W tym akcie prawnym ustawodawca wymienia co winna zawierać dokumentacja hydrogeologiczna w zależności od potrzeb. Nie ulega wątpliwości, iż zwrot "w zależności od potrzeb" wskazuje na konieczność ich określenia przez organ w każdym, poszczególnym wypadku i następnie skonkretyzowania w decyzji wydawanej na podstawie art. 45 pkt 1a Ustawy Prawo Geologiczne i Górnicze. Decyzja administracyjna jest aktem, który składa się z osnowy i uzasadnienia. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, co oznacza, że żadna z tych części oddzielnie nie może istnieć w obrocie prawnym. Wymogi decyzji administracyjnej zostały precyzyjnie określone w art. 107 k.p.a. Zgodnie z § 3 tego przepisu, uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi obowiązkowy składnik każdej decyzji administracyjnej, a braki w tym zakresie stanowią o wadliwości tego aktu. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Wyjaśnienie powodów zastosowania przez organ określonego przepisu prawa podlega kontroli w drodze administracyjnej bądź sądowej pod kątem jego prawidłowości (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2004. sygn. I SA 1128/03 LEX nr 164719). Uzasadnienie zatem służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, podania jego podstaw i przedstawieniu stanowiska zajętego przez organ na tle określonego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organ I-szej instancji ograniczył się do przytoczenia w uzasadnieniu treści przepisu § 8 Rozporządzenia Ministra Środowiska, w najmniejszym nawet stopniu nie wyjaśniając jakimi przesłankami kierował się wysuwając żądanie uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Tymczasem z treści cytowanego przepisu wynika, iż organ winien dokonać analizy przedstawionej dokumentacji i w zależności od potrzeb, określić zakres jej uzupełnienia. Niewątpliwie tym bardziej proces ten winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W podobny sposób należy ocenić decyzje Wojewody z dnia [...] grudnia 2004r., albowiem ponownie nie określa ona jakimi przesłankami kierował się organ wysuwając żądanie uzupełnienia dokumentacji, przedstawiając jedynie podstawę prawną dla żądania uzasadnienia potrzeby ustanowienia strefy ochronnej oraz ustalenia jakości wody. Organ nie doniósł się faktycznie do zarzutu zawartych w odwołaniu dotyczących braku potrzeby dla zawarcia w dokumentacji wszystkich wyszczególnionych w decyzji organu I - szej instancji elementów. Decyzje takie nie poddają się w tej sytuacji kontroli sądowej, naruszając przy tym treść art. 107 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, co przesądza o ich wadliwości. Bez wątpienia przy tym tego typu naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na jego wynik. Opisane wyżej uchybienia organów prowadzą do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270). /-/Sz. Widłak /-/T.M. Geremek /-/B. Koś