III SA/Po 20/25

Dnia 9 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu wypłaconej dotacji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr [...]; II. uchyla akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 maja 2024 r. nr [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 255,- (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z 20 sierpnia 2024 r. ([...]) Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: K.p.a.), art. 15zze(4) ust. 14a ustawy o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm., dalej jako ustawa COVID-19), w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późn.zm., dalej jako u.f.p.), po rozpatrzeniu wniosku W. B. odmówił umorzenia zadłużenia w kwocie 6361,82 zł (należność główna 5.000,00 zł, odsetki do dnia 20 sierpnia 2024 r. w kwocie 1381,82 zł), z tytułu zwrotu dotacji wypłaconej w dniu 7 maja 2021 r. na podstawie umowy nr [...] ([...]) otrzymanej na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy. W odwołaniu W. B. (dalej także jako strona, skarżący) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem i prawidłowo udokumentowana. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w umowie były określone warunki umorzenia dotacji tj.: 1) obniżenie przychodów o 40%, 2) działalność nie mogła być zawieszona, 3) prowadzenie działalności przez kolejne 3 miesiące, 4) posiadanie właściwego kodu PKD. Skarżący wskazał, że spełnił wszystkie warunki. Decyzją z 18 listopada 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że w dniu 3 maja 2021 r. skarżący złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w L. wniosek o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie). Na podstawie umowy w dniu 7 maja 2021 r. skarżący otrzymał środki w kwocie 5 000 zł. Dnia 2 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej w zakresie wydatkowania dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Skarżący dostarczył organowi dokumenty dotyczące wydatkowania dotacji m.in. kserokopie paragonów, faktur, potwierdzeń transakcji itd. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół w dniu 14 marca 2024 r., z którego wynika, że stwierdzono liczne nieprawidłowości w zakresie wydatkowania udzielonej dotacji. Pismem z 6 maja 2024 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...], wezwał skarżącego do zwrotu dotacji w kwocie 5.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi. W dniu 14 maja 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie dotacji. W związku ze złożonym wnioskiem o umorzenie dotacji Prezydent Miasta [...] wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej. Następnie organ I instancji wydał w dniu 20 sierpnia 2024 r. decyzję o odmowie umorzenia dotacji. Uzasadniając utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji SKO zacytowało postanowienia umowy o przyznanie dotacji i znajdujące zastosowanie w sprawie podstawy prawne. SKO zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że wskazane przez skarżącego warunki, tj. obniżenie przychodów o co najmniej 40%, działalność nie mogła być zawieszona, posiadanie właściwego kodu PKD, prowadzenie działalności przez kolejne trzy miesiące, nie są warunkami umorzenia dotacji. Organ wskazał, że zarówno w umowie dotacji jak też w art. 15zze4 ustawy COVID-19 oraz w przepisach Rozporządzenia brak przepisów dotyczących umorzenia dotacji. Natomiast w § 3 umowy o przyznaniu dotacji zawarto przesłanki zwrotu dotacji, które swoje oparcie mają w art. 15zze(4) ww. ustawy i § 7 oraz § 7a Rozporządzenia. Przesłankami zwrotu dotacji są: niewykonywanie działalności przez okres 3 miesięcy od jej udzielenia, wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem, złożenie niezgodnie ze stanem faktycznym przynajmniej jednego oświadczenia na etapie przyznawania dotacji, niespełnienie innych niż określone w pkt 2 warunków udzielenia dotacji, niepoddanie się kontroli, o której mowa w § 2 pkt 3 umowy. W rozpatrywanej sprawie żądanie zwrotu dotacji wynika z przesłanki wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem. Dotacja została udzielona na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z umową wykorzystanie (wydatkowanie) winno nastąpić na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej i powinno być właściwie dokumentowane. SKO wskazało, że zasadnie organ I instancji uznał, że każdy wydatek dla celów dowodowych potwierdzający wydatkowanie dotacji powinien być prawidłowo udokumentowany, a dokument potwierdzający wydatkowanie dotacji winien zawierać informacje pozwalające ustalić, że dotacja została wydatkowana zgodnie z przeznaczeniem, tj. na pokrycie bieżących kosztów prowadzonej działalności. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że skarżący nie udokumentował wydatkowania zgodnie z przeznaczeniem całości otrzymanej dotacji, a tylko jej część. Dlatego też zgodnie z § 3 ust. 7 pkt 1 ww. umowy, zobowiązany jest do zwrotu całości otrzymanej dotacji wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia udzielenia dotacji na rachunek powiatowego urzędu pracy, który udzielił dotacji. Kolegium stwierdziło, że rację ma organ I instancji wskazując, że przepisy nie przewidują zwrotu dotacji w części. Kolegium podkreśliło, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa umorzenia dotacji, a nie sprawa zwrotu dotacji. W aktach sprawy znajduje się wniosek o umorzenie dotacji w całości. Wskazany przez skarżącego przepis określa przypadki, w których starosta (tu Prezydent Miasta [...] - miasta na prawach powiatu, działający w postępowaniach administracyjnych jako starosta) z urzędu albo na wniosek mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy może umorzyć w całości albo w części należność z tytułu zwrotu dotacji; odroczyć terminy spłaty należności z tytułu zwrotu dotacji; rozłożyć na raty spłatę należności z tytułu zwrotu dotacji. Mając na uwadze brak innych przepisów regulujących umorzenie należności przedmiotowej dotacji, organ I instancji zasadnie uwzględnił ww. przepis art. 15zze4 ust. 14a ustawy COVID-19, rozstrzygając wniosek skarżącego o umorzenie w całości otrzymanej dotacji. Z przepisu art. 15zze4 ust. 14c ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 wynika, że do spraw m.in. umorzenia należności z tytułu zwrotu dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem, stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 u.f.p. Decyzje wydawane na podstawie art. 64 ust. 1 u.f.p. mają charakter decyzji uznaniowych, a przesłankami warunkującymi dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym są: przesłanka ważnego interesu podatnika oraz przesłanka interesu publicznego. Rozpatrując wniosek o umorzenie należności organ działa w ramach uznania administracyjnego. Wobec powyższego Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji czy w przedmiotowej sprawie występują przesłanki wskazane w art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Wymagało to ustalenia przez organ I instancji sytuacji finansowej zobowiązanego, czemu miało służyć złożenie przez skarżącego oświadczenia majątkowego, do czego został on wezwany przez organ. Zasadnie organ I instancji wskazał na obowiązek dokładnego ustalenia i zbadania okoliczności faktycznych, a następnie dokonania wyczerpującej oceny materiału dowodowego i przeprowadzenia analizy stanu faktycznego w kontekście wystąpienia przesłanek do umorzenia. Dopiero stwierdzenie, iż zaistniała jedna z nich może stanowić podstawę do rozważenia w ramach uznania administracyjnego zasadności i celowości zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Ustalenie z kolei, że nie zaistniała żadna z przesłanek, wyklucza stosowanie uznania administracyjnego i uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie przedłożył oświadczenia majątkowego jak również innych dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową, zatem organ I instancji nie miał możliwości zbadania, czy wystąpiła przesłanka do umorzenia. W konsekwencji powyższego brak jest podstaw prawnych do umorzenia należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. B. wniósł o uchylenie decyzji i o umorzenie otrzymanej dotacji. Skarżący stwierdził, że dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem i właściwie udokumentowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej (...). W myśl § 2 art. 1 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Podstawę prawną przyznania dotacji stanowił art. 15 zze4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie tj. Dz. U. 2024.340 – przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie od dnia zawarcia umowy nie uległy zmianie, dalej: ustawa COVID - 19) oraz na podstawie § 7 i §7a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19, na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy. Bezsporne jest, że skarżący spełnił warunki do otrzymania dotacji i została ona wypłacona. Zgodnie z art. 15 zze4 ust. 6 ustawy Covid – 19 oraz § 2 pkt 3 umowy organ dnia 2 stycznia 2024r. zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej. W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie organu, w oparciu o dokumenty złożone przez skarżącego organ uznał, że zgodnie z przeznaczeniem została wydatkowana tylko część otrzymanej kwoty. Skarżący pismem złożył zastrzeżenia co do uznania części dotacji za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem. Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 6 maja 2025r. wezwał skarżącego do zwrotu całej dotacji wraz z odsetkami z uwagi na fakt, że została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. W wezwaniu do zwrotu wskazano- jako podstawę - § 3 ust. 6 umowy oraz art. 15 zze4 ust. 11 pkt 1 ustawy COVID – 19, zgodnie z którym dotacja podlega zwrotowi przez mikroprzedsiębiorcę albo małego przedsiębiorcę w całości, wraz z odsetkami liczonymi od dnia udzielenia dotacji, na rachunek bankowy powiatowego urzędu pracy, z którego otrzymał dotację, jeżeli wydatkował ją niezgodnie z przeznaczeniem. W wezwaniu poinformowano skarżącego o treści art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy COVID – 19. Wnioskiem z dnia 14 maja 2024r. skarżący wniósł o umorzenie w całości pobranej dotacji. W jego ocenie dotacje zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. Zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o przepis art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy COVID – 19 w związku z art. 67 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy COVID 19 w przypadkach, o których mowa w ust. 8 lub 11, starosta, z urzędu albo na wniosek mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, może: 1) umorzyć w całości albo w części należność z tytułu zwrotu dotacji; 2) odroczyć terminy spłaty należności z tytułu zwrotu dotacji; 3) rozłożyć na raty spłatę należności z tytułu zwrotu dotacji. Zgodnie z art. 15 zze4 ust. 14 c ustawy do spraw, o których mowa w ust. 14a, stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 64 ustawy o finansach publicznych należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może: 1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4; 2) na wniosek zobowiązanego: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. Na mocy art. 15 zze4 ust. 14 e i 14 d ustawy COVID - 19 do dokonywania czynności, o których mowa w ust. 14a. Starosta może upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy a organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze. W przedmiotowej sprawie właściwość organów w przedmiocie umorzenia dotacji została zachowana. Jednakże organy wydając decyzje naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonych decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.), gdyż przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie została uzyskana pozytywna opinia właściwego wojewody. Zgodnie z art. 15 zze4 ust. 14 b ustawy COVID - 19 w przypadku gdy wysokość kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest równa lub wyższa niż 1500 zł, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 14a, po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego wojewody. Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Organ I instancji wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a następnie wydał decyzję odmowną. W ocenie Sądu, wydanie przedmiotowych decyzji było przedwczesne. Organ bez wnikliwej oceny uznał, że skarżący wnosi o umorzenie dotacji w trybie art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy COVID - 19 i wydał decyzje odmowne wskazując na brak możliwości oceny czy zachodzą przesłanki do umorzenia kwoty do której zwrotu został skarżący zobowiązany albowiem skarżący nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym. Tymczasem z korespondencji skarżącego kierowanej zarówno do organów, jak i do sądu jednoznacznie wynika, że skarżący konsekwentnie kwestionuje obowiązek zwrotu dotacji. Błędne jest więc uznanie organów, że wniosek obejmuje wyłącznie umorzenie należności z uwagi na trudną sytuację materialną skarżącego. Podkreślić należy, że we wniosku z dnia 14 maja 2023r. skarżący wniósł o umorzenie dotacji, ale z treści tego pisma wynikało, że w jego ocenie dotacja została wydana zgodnie z przeznaczeniem. Skarżący kwestionował ustalenia organu o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem również w uzasadnieniu skargi kierowanej do tutejszego Sądu. W pismach procesowych skarżący wnioskując o umorzenie wskazywał na przesłanki, których spełnienie wymagane było do otrzymania dotacji. Okoliczność ta wskazuje na niezrozumienie instytucji umorzenia dotacji, którą skarżący utożsamiał z brakiem podstaw do jej zwrotu. Zauważyć należy, że organ w wezwaniu do zwrotu dotacji poinformował skarżącego o możliwości złożenia wniosku o umorzenie dotacji w myśl art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy COVID - 19. Z uwagi na brak jakiegokolwiek pouczenia w zakresie możliwości zaskarżenia obowiązku zwrotu dotacji skarżący składając wniosek skorzystał z udzielonego pouczenia o treści art. 15 zze4 ust. 14 a ustawy, choć jak wyraźnie wynikało z treści pism intencją skarżącego było zakwestionowanie rozliczenia dotacji przez organ i związany z tym obowiązek zwrotu. Organy rozpoznając wniosek skarżącego jako wniosek o umorzenie w trybie w/w przepisu, choć szeroko opisały przebieg postępowania i sposób rozliczenia dotacji rozstrzygnięcie oparły jedynie na braku możliwości zbadania przesłanek umorzenia. A skarżący odmawiając złożenia oświadczenia o stanie majątku wyjaśnił, że robi się to uznając dług, w jego zaś ocenie wykorzystał dotację zgodnie z przeznaczeniem i nie ma podstaw do zwrotu dotacji. W ocenie Sądu instytucja umorzenia nie służy do merytorycznego rozpatrywania nałożonego obowiązku i ma charakter następczy wobec rozstrzygnięcia dotyczącego tego obowiązku. Pozbawienie skarżącego możliwości zaskarżenia wezwania do zwrotu z dnia 6 maja 2024r. uniemożliwiło stronie kontrolę zasadności stanowiska organu, co było niedopuszczalne. Wezwanie do zwrotu zostało skierowanie do skarżącego po rozważeniu przez organ czy złożone dokumenty i wyjaśnienia wskazują na prawidłowe rozliczenie dotacji. Działanie organu na podstawie art. 15 zze4 ustawy COVID - 19 jest działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych (tak: w wyroku WSA we Wrocławiu z 5 kwietnia 2024r., III SA/Wr 57/23 i powołanym w tym wyroku orzecznictwie). W rozstrzygnięciu o zwrocie dotacji należy dopatrywać się władczego charakteru działania organu administracji publicznej. Skoro w wezwaniu do zwrotu z dnia 6 maja 2024r. jednoznacznie zobowiązano skarżącego do zwrotu określonej kwoty na rachunek organu wraz z odsetkami, to uznać należy że mamy do czynienia z identyfikacją obowiązku, który jest w tej sprawie sporny. Mamy zatem do czynienia ze sporem o prawo (por. postanowienie NSA z 15 marca 2024r., sygn. IGSK 286/24) Przepis art. 15 zze4 ustawy o COVID - 19 nie wskazuje w jakiej formie ma nastąpić zobowiązanie do zwrotu dotacji po zajściu przesłanek z art. 15 zze4 ust. 11 pkt 1 ustawy. Wezwanie do zwrotu nie jest decyzją administracyjną. Decyzja administracyjna nie jest jednak jedyną prawną formą działania współczesnej administracji. Wskazany akt nie stanowi też postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, czy postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.). Wobec powyższego należało uznać, że stanowi akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu, o czym organ skarżącego nie pouczył a bezpodstawnie uznał, że skarżący wnosił o umorzenie postępowania na podstawie art. 15zze4 ust. 14 a ustawy Covid - 19. Do tego typu skarg zastosowanie znajdzie art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Uwzględniając powyższe Sad uznał, że z uwagi na brak umożliwienia skarżącemu rozpoznania skargi na akt Prezydenta Miasta [...] działającego przez upoważnionego Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 6 maja 2024r. znak: [...], nieprawidłowe pouczenie i ocenę przedmiotu żądania skarżącego obie zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a o czym orzeczono w pkt I wyroku. Jednocześnie Sąd uchylił akt Prezydenta miasta [...] z dnia 6 maja 2024 r. nr [...], albowiem został on wydany z naruszeniem przepisów o charakterze formalnym. Organ nie uzasadnił w jakikolwiek sposób swojego stanowiska o konieczności dokonania zwrotu wypłaconej dotacji. Wskazał jedynie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Nie wyjaśnił jednak w jakikolwiek sposób swojego stanowiska w tym zakresie. Tym samym pozbawił stronę poznania argumentacji organu. O kosztach Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 255 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona prawidłowego rozstrzygnięcia o obowiązku zwrotu dotacji, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko. Wezwie następnie skarżącego do sprecyzowania czy podtrzymuje wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na sytuację materialną, jeżeli tak, uwzględni wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.