III SA/Po 206/17

Dnia 9 października 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia radcy prawnemu w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek; postanawia przyznać radcy prawnemu M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt 00/100) oraz podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 złotych (czterdzieści jeden 40/100) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W sprawie dotyczącej skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek, W. S. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego (k. 16 akt sądowych). Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. na pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem drugiej instancji wyznaczyła radcę prawnego M. J. (k. 99 akt sądowych). Wskazany na pełnomocnika sporządził i wniósł skargę kasacyjną, jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie (k.105-106 akt sądowych). Pismem z dnia 1 października 2018 roku radca prawny zażądał przyznania wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu i oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części (k. 135 - 136 akt sądowych). Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1715 ze zm.). Sprawa zainicjowana skargą obejmowała ocenę legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. Przedmiotem skargi kasacyjnej nie była więc należność pieniężna. Wynagrodzenie radcy prawnego z urzędu w niniejszej sprawie winno zostać określone według stawki wskazanej w §21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku. Stawka wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej radcy prawnemu z urzędu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% powyżej wskazanej opłaty, jednak nie mniej niż 120 zł (§21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku). Opłata w wysokości 180 zł odpowiada nakładowi pracy radcy prawnego M. J.. Obliczoną w powyższy sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z §4 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.