III SA/Po 21/10

Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2009r. Nr [...], Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług; postanawia: ustanowić dla Skarżącego radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...]. /-/ S. Michalski Skarżący R. B. na etapie skargi kasacyjnej złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na mocy orzeczenia referendarza sadowego z dnia 31 marca 2010 roku w sprawie zarejestrowanie pod sygn. akt III SA/Po 844/09 uzyskał prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Uzasadniając to obniżeniem kosztów postępowania, Wnioskodawca wniósł o wyznaczenie na pełnomocnika w niniejszej sprawie tej samej osoby. Na podstawie oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym ustalono, że Wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma synami (13 i 14 lat). Zamieszkują w lokalu o pow. 46m² należącym do teściowej. Dochód rodziny wnioskodawcy wynosi 3097zł brutto miesięcznie (638zł - wynagrodzenia Skarżącego za pracę na ½ etatu oraz 2.459zł - wynagrodzenie za pracę jego żony). Wnioskodawca wyjaśnił, że posiada ogródek działkowy. Poza tym nie ma innych nieruchomości, ruchomości o wartości przekraczającej 3000 euro oraz oszczędności. Sytuacja majątkowa i rodzinna Wnioskodawcy usprawiedliwia twierdzenie, iż nie jest on w stanie wygospodarować środków na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru. Dochód rodziny Skarżącego, wedle zasad doświadczenia życiowego, nie przewyższa środków niezbędnych na pokrycie kosztów miesięcznego utrzymania czteroosobowej rodziny. Wysokość dochodu w przeliczeniu na jedną osobę (około 775zł brutto miesięcznie) uzasadnia także ocenę, że Wnioskodawca nie ma realnych możliwości wsparcia się pożyczką lub kredytem w celu pokrycia kosztów postępowania sądowego. W tych okolicznościach odmowa przyznania prawa pomocy spowodowałby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7, art. 245 §1 i §3 oraz art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ S. Michalski