III SA/Po 21/16

Dnia 27 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. W., G. W. na czynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie wykreślenia z księgi wieczystej hipoteki przymusowej, postanawia: utrzymać w mocy zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. W. i G. W. na czynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie wykreślenia z księgi wieczystej hipoteki przymusowej, wskazując na brak właściwości sądów administracyjnych do jej rozpoznania. W terminie do złożenia skargi kasacyjnej J. W. oraz G. W. wystąpili o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jako że wnioski skarżących w powyższym zakresie nie zostały złożone na urzędowych formularzach PPF, w pismach z dnia 1 marca 2016 r. - skierowanych do poszczególnych skarżących - tut. Sąd poinformował o konieczności złożenia żądania o przyznanie prawa pomocy na urzędowych formularzach PPF, wzywając do uzupełnienia wynikłego stąd braku formalnego w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Jednocześnie skarżącym zostały przesłane urzędowe formularze PPF. Wezwania te zostały odebrane przez skarżących dnia 3 marca 2016 r., jednakże pozostały one bez odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił bez rozpoznania wniosek G. W. o przyznanie prawa pomocy. Kolejnym zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił bez rozpoznania także wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że J. W. nie wykonał, mimo wezwania tut. Sądu, obowiązku złożenia tego wniosku w prawem przewidzianej formie. J. W. złożył sprzeciw od wskazanego ostatnio zarządzenia – o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku – podając, że w odpowiedzi na pismo tut. Sądu z dnia 3 marca 2016 r. złożył prośbę o przydzielenie obrońcy z urzędu celem zaskarżenia postanowienia tut. Sądu o odrzuceniu skargi. Jednocześnie skarżący ponownie powołał się na swoją ciężką sytuację osobistą i majątkową z prośbą o przychylne rozpatrzenie jego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; tekst jedn. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). Jako że skarga w niniejszej sprawie złożona została po tej dacie, zastosowanie znajdzie art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z tym przepisem rozpatrując sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a. (w tym od zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w wydanym na podstawie art. 256 P.p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.), które zgodnie z § 1 pkt. 1 ustala - w załączniku nr 1 - wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Wniosek o przyznanie prawa pomocy J. W., zawarty w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2016 r., powyższego wymogu formalnego nie spełniał, wobec czego pismem tut. Sądu z dnia 1 marca 2016 r. skarżący został wezwany do złożenia ów wniosku na przesłanym jednocześnie urzędowym formularzu PPF – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu dnia 3 marca 2016 r., jednakże w zakreślonym terminie (to jest do dnia 10 marca 2016 r.) skarżący się do niego nie zastosował, zwłaszcza nie odesłał do tut. Sądu uzupełnionego przez siebie urzędowego formularza PPF, przesłanego wraz z wezwaniem tut. Sądu z dnia 1 marca 2016 r. Nie znajduje przy tym potwierdzenia w aktach sądowych twierdzenie skarżącego, zawarte w rozpoznawanym obecnie sprzeciwie, jakoby po 3 marca 2016 r. skarżący miał występować z kolejną prośbą o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Podkreślić zwłaszcza należy, że po dniu 3 marca 2016 r. skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Z powyższych względów uznać trzeba, że referendarz sądowy tut. Sądu prawidłowo, działając zgodnie z art. 257 P.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez J. W. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Niniejsze orzeczenie jest ostateczne. Sąd orzeka bowiem jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).