III SA/Po 210/11

Dnia 18 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 stycznia 2011 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę Decyzją z dnia 18 czerwca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu w stosunku do D z siedzibą we F oraz do Sp. z o.o. w W określił ww. podmiotom podatek akcyzowy od towaru w postaci 220.000 sztuk papierosów, od którego powstał dług celny stwierdzony w decyzji w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego i orzekł w tym zakresie we wskazany sposób, określając kwotę podatku akcyzowego na 66.000,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia 18 czerwca 2010 r. określił datę powstania długu celnego oraz wysokość należności celnych dla towaru – papierosów ujętego w fakturze ... z dnia 1 maja 2009 r. oraz objętego notą tranzytową z dnia 15 maja 2009 r. Powołują się na treść art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) organ stwierdził, że obowiązek podatkowy odnośnie powyższego towaru powstał w dniu powstania długu celnego z chwilą usunięcie towaru spod dozoru celnego tj. 19 maja 2009 r. Po rozpoznaniu odwołania Sp. z o.o., Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia 19 stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 pkt 12, art. 10 ust. 2 pkt 2, art. 13 ust. 2, art. 40 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 42 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Organy celne obu instancji przyjęły następujące ustalenia faktyczne. W dniu 12.06.2009 r. funkcjonariusze celni Oddziału Celnego Port Lotniczy P przeprowadzili kontrolę towarów niewspólnotowych znajdujących się w sklepie A prowadzonym na terenie składu wolnocłowego portu lotniczego w P. W toku kontroli przeanalizowano wydruki stanów magazynowych towarów o statusie niewspólnotowym i przeprowadzono rewizję tych towarów. Następnie dokonano porównania stwierdzonego stanu faktycznego z wydrukiem z ewidencji magazynowej oraz z fakturą proforma numer [...] z dnia 01.05.2009 r., która była załączona do Noty Tranzytowej numer ... z dnia 15.05.2009 r. Do protokołu z przeprowadzonej kontroli dołączono pismo S A, pracownika spółki A, w którym zawarła ona wyjaśnienia co do okoliczności towarzyszących dostawie towarów o statusie niewspólnotowym, stwierdzonym w sklepie. Jak wyjaśniła w dniu 19.05.2009 r. ok. godziny 10 zgłosiła telefonicznie dyżurnemu funkcjonariuszowi celnemu dostawę papierosów. Następnie przyszedł funkcjonariusz, który przy wejściu do składu wolnocłowego przyjął kopertę z dokumentami przyjmowanych towarów. Towary te były umieszczone na trzech paletach i zabezpieczone firmowymi plombami. Na każdej palecie znajdowały się towary innego rodzaju, tj. papierosy, słodycze oraz perfumy. Po przekazaniu zebranej dokumentacji do Urzędu Celnego, postanowieniem z dnia 26.06.2009 r. wszczęto wobec D we F postępowanie celne w sprawie towaru, objętego procedurą tranzytu zgodnie z dokumentem T1 numer MRN [...] z dnia 15.05.2009 r. W toku postępowania spółka A nadesłała, pismem z dnia 17.08.2009 r. wyjaśnienia, iż towar ujęty na Nocie Tranzytowej numer [...] nie został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej. Potwierdzeniem tego był załączony dokument tranzytowy potwierdzający przewóz przedmiotowych papierosów z Belgii do Francji. W dalszym toku postępowania pismem z dnia 31.08.2009 r. spółka A. poinformowała organ, iż dostała wyjaśnienia belgijskiej firmy z A (wraz z tłumaczeniem) potwierdzające niewspólnotowy status przedmiotowych papierosów wraz z potwierdzeniem tej okoliczności przez belgijskich funkcjonariuszy celnych. W następnym piśmie z dnia 05.11.2009 r. spółka wskazała, iż zgłaszała stopniowo sporne papierosy do procedury powrotnego wywozu w związku ze sprzedażą ich pasażerom odlatującym do krajów trzecich, czego potwierdzeniem jest załączone do tego pisma rozliczenie sprzedaży. Mając na uwadze dotychczasowy przebieg postępowania celnego organ I instancji doręczył postanowienie o wszczęciu postępowania również A Sp. z o.o. jako osobie odbierającej towar usunięty spod dozoru celnego. Następnie postanowieniem z dnia 20.04.2010 r. organ połączył postępowanie celne prowadzone wobec D i A Sp. z o.o. w celu łącznego rozpoznania. Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto, że w toku postępowania odwoławczego zwrócono się do Oddziału Celnego Port Lotniczy o nadesłanie pisemnych wyjaśnień w zakresie okoliczności ustalenia braku zgłoszenia organowi przywozu towarów objętych procedurą tranzytu oraz w zakresie odpowiedzi, jaki status celny posiadały pozostałe towary przywiezione do składu wolnocłowego wraz z przedmiotowymi papierosami. W odpowiedzi z dnia 30.11.2010 r. Kierownik tego Oddziału Celnego wyjaśnił, że spółka A nie zgłosiła towaru objętego notą tranzytową numer MRN , [...] stąd w Oddziale ustalono brak tego zgłoszenia po otrzymaniu noty poszukiwawczej od francuskich służb celnych, wskutek czego w dniu 12.06.2009 r. przeprowadzono kontrolę towarów niewspólnotowych znajdujących się w sklepie A na terenie składu wolnocłowego. W przedmiocie ewentualnego zgłoszenia towarów niewspólnotowych rozpytano funkcjonariuszy pełniących służbę w dniu wprowadzenia tychże towarów (19.05.2009 r.) do składu wolnocłowego, jednakże żaden z nich nie potwierdził zamiaru strony zgłoszenia towarów o takim statusie. Natomiast z późniejszych rozmów z pracownikiem firmy wywnioskowano, iż nie miał on świadomości istnienia obowiązku nadania przeznaczenia towarom przywożonym spoza obszaru Unii. W zakresie natomiast dwóch pozostałych palet przywiezionych w dniu 19.05.2009 r. do sklepu spółki A w składzie wolnocłowym, to znajdujące się na nich perfumy i słodycze przemieszczane były jedynie wewnątrzwspólnotowo i ich odbiorca nie miał obowiązku przedstawiania tych towarów organom celnym w związku z wprowadzeniem ich do składu wolnocłowego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut odwołującej spółki, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nieprawidłowo zastosowano przepisy podatkowe w zakresie sytuacji prawnej spornych towarów, przyjmując, iż pod względem podatkowym towar był zwolniony od akcyzy ze względu na swoje przeznaczenie. Zdaniem organu słusznie strona podniosła, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy dotyczące instytucji zawieszenia poboru akcyzy. Przedmiotowe towary były bowiem przemieszczane z Francji do Polski jako objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, czyli procedurą celną zawieszającą powstanie obowiązku uiszczenia należności celnych przywozowych. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, w świetle art. 2 pkt 12, art. 10 ust. 2 pkt 2 i art. 40 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o podatku akcyzowym sporne towary znajdowały się w sytuacji, gdy zawieszeniu podlegał również obowiązek poboru akcyzy z tytułu ich importu. Organ uznał jednak, że powyższe uchybienie organu pierwszej instancji nie ma wpływu na zmianę ustaleń w zakresie meritum sporu. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje z dniem naruszenia innych niż określone w pkt 3 i 4 warunków procedury zawieszenia poboru akcyzy, a gdy nie można ustalić dnia ich naruszenia – z dniem stwierdzenia takiego naruszenia przez uprawniony organ. Natomiast w ust. 2 pkt 1 powołanego art. 42 wskazano, że w przypadku, gdy w stosunku do przemieszczanych przez terytorium Wspólnoty Europejskiej wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy zostaną naruszone na terytorium kraju warunki tej procedury, co spowoduje jej zakończenie, właściwy naczelnik urzędu celnego pobiera akcyzę obliczaną z zastosowaniem stawek akcyzy obowiązujących w dniu, w którym doszło do tego naruszenia. Według ustaleń organu odwoławczego odwołująca spółka nie dopełniła wskazanych w art. 92 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego warunków zamknięcia procedury tranzytu zewnętrznego (zwieszającej procedury celnej). Organ zwrócił uwagę, że strona nie dysponuje żadnymi dowodami, iż przedstawiła towar i dokumenty tranzytowe w celu zamknięcia procedury tranzytu, jednocześnie funkcjonariusze celni pełniący wówczas dyżur w Oddziale Celnym kategorycznie negują zaistnienie takiego zdarzenia. W konsekwencji organ stwierdził, że to spółka jako podmiot przejmujący odpowiedzialność za otrzymany towar nie wywiązała się z obowiązku przedstawienie go w prawidłowy sposób organowi celnemu, wskutek czego koniecznym stało się przeprowadzenie postępowania poszukiwawczego przez tranzytowy urząd wyjścia z Francji i kontroli przez polski urząd w należącym do strony sklepie w składzie wolnocłowym. Organ zauważył, że w przypadku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, prawodawca wspólnotowy w art. 204 ust. 1 a) Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewidział powstanie długu celnego w przywozie. W związku z tym ustaleniem Dyrektor Izby Celnej w decyzji nr [...] uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji w zakresie powstania obowiązku uiszczenia długu celnego przez spółkę A, pomimo że zgodził się ze stroną co do nieuprawnionego stanowiska organu I instancji o usunięciu towaru spod dozoru celnego. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzone zaniedbanie obowiązku wynikającego ze stosowanej procedury celnej przyczyniło się również do braku wiedzy funkcjonariuszy celnych, iż w stosunku do wprowadzonego do składu wolnocłowego towaru istnieje obowiązek podatkowy z tytułu importu. W tej sytuacji organ przyjął, powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, że spółka A stała się podatnikiem w zakresie podatku akcyzowego. Za nieuprawnione Dyrektor Izby Celnej uznał natomiast stanowisko strony, że procedura zawszenia poboru akcyzy wygasła w sprawie dopiero w związku z objęciem przedmiotowych papierosów procedurą celną powrotnego wywozu. Organ odwoławczy zauważył, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, iż z powodu naruszenia warunków stosowania procedury podatkowej uległa ona zakończeniu już na etapie wprowadzania tego towaru do składu wolnocłowego, wskutek czego powstało zobowiązanie podatkowe. Za prawidłowe organ drugiej instancji uznał w tym zakresie ustalenia Naczelnika Urzędu Celnego, który uznał, że zdarzenie to nastąpiło w dniu 19 maja 2009 r., gdy nie przedstawiono we właściwy sposób towaru objętego celną procedurą zawieszającą i powstał również dług celny. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał również elementy kalkulacyjne ustalone przez organ pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 40 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11) poprzez określenie zobowiązania podatkowego w akcyzie w związku z rzekomym niewykonaniem jednego z obowiązków stosowania procedury tranzytu zewnętrznego, skutkującym powstaniem długu celnego w przywozie; - art. 40 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy akcyzowej, poprzez określenie zobowiązania podatkowego w akcyzie mimo, iż sporne wyroby objęte były procedurą zawieszenia poboru akcyzy poprzez wprowadzenie ich do składu wolnocłowego na terytorium kraju; 2. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia przepisów postępowania podatkowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak ich zastosowania, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że zaskarżona decyzja pozostaje w ścisłym związku z zaskarżoną przez nią decyzją Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 11 stycznia 2010 r. nr [...] dotyczącą określenia długu celnego z tytułu niedopełnienia jednego z obowiązków stosowania procedury tranzytu zewnętrznego. Stron powołała argumenty, które w jej ocenie świadczą, że procedura tranzytu została przeprowadzona prawidłowo. Tym samym, brak jest podstaw do określenia jej długu celnego z tego tytułu. W konsekwencji, zdaniem spółki, brak jest także podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w akcyzie, bowiem w sprawie nie zaszły okoliczności, które mogłyby skutkować zakończeniem procedury zwieszenia poboru akcyzy względem importowanych papierosów. Skarżącą zauważyła ponadto, że dostawa spornych papierosów do składu wolnocłowego była w dotychczasowej jej działalności pierwszym przypadkiem odbioru towarów niewspólnotowych w procedurze tranzytu zewnętrznego. Powołując się na art. 40 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy o podatku akcyzowym strona podniosła, że w momencie, gdy sporne papierosy dotarły do miejsc przeznaczenia i zostały wprowadzone do składu wolnocłowego, pobór akcyzy w odniesieniu do nich uległ zawieszeniu. Następnie obowiązek podatkowy w akcyzie nie przekształcił się w zobowiązanie podatkowe, ale wygasł w związku z objęciem spornych papierosów procedurą powrotnego wywozu poza obszar celny wspólnoty. Za niezasadny spółka uznała twierdzenie organu odwoławczego o naruszeniu przez nią art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, gdyż faktycznie nie doszło do żadnych okoliczności, które powodowałyby naruszenie warunków procedury zawieszenia poboru akcyzy, czy przerywały jej ciągłość. Strona zarzuciła dodatkowo organowi odwoławczemu naruszenie zasady zaufania poprzez przerzucenie na nią odpowiedzialności za niewykonanie obowiązków związanych z zakończeniem procedury tranzytu zewnętrznego. Podniosła, że skoro to funkcjonariusz celny (jak stwierdził Dyrektor Izby Celnej) nie dopełnił swoich obowiązków , spółka nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji jego zaniedbań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli legalności w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w P z dnia z dnia 19 stycznia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia 18 czerwca 2006 r., którą określono skarżącej spółce A Sp. z o.o. w W podatek akcyzowy od towaru, od którego powstał dług celny stwierdzony w decyzji nr [...]. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona zgodna z prawem materialnym i procesowym. Według ustaleń organów celnych, towar niewspólnotowy w postaci papierosów w ilości 220.000 sztuk (faktura nr [...] z 01.05.2009 r.) przemieszczający się na obszarze celnym Wspólnoty z zastosowaniem procedury tranzytu zewnętrznego wg dokumentu [...] z 15.05.2009 r. z urzędu celnego wyjścia - V miał zostać dostarczony wraz z towarzyszącymi mu dokumentami do urzędu celnego przeznaczenia Port Lotniczy P do dnia 22.05.2009 r. Towar ten został jednak dostarczony w dniu 19.05.2009 r. bezpośrednio do odbiorcy – A Sp. z o.o. w W. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11) – w dalszej części u.p.a. - obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei stosownie do ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu obowiązek podatkowy z tytułu importu wyrobów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Omawiana ustawa przewiduje jednak sytuacje, w których ma zastosowanie procedura zawieszenia poboru akcyzy. W art. 40 ust. 3 pkt 1 lit. a wskazano, że pobór akcyzy od wyrobów akcyzowych zawiesza się jeżeli wyroby te są objęte zawieszającą procedurą celną w rozumieniu przepisów prawa celnego. Natomiast w pkt 2 lit. a powołanego przepisu przewidziano, że pobór akcyzy od wyrobów akcyzowych zawiesza się w przypadku wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego na terytorium kraju wyrobów importowanych. Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy u.p.a. w art. 42 wskazuje przypadki zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy, m.in. następuje to z dniem naruszenia innych niż określone w pkt 3 i 4 warunków procedury zawieszenia poboru akcyzy, a gdy nie można ustalić dnia ich naruszeni – z dniem stwierdzenia takiego naruszenia przez uprawniony organ (art. 42 ust. 1 pkt 5 u.p.a). Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy, za bezsporne należy uznać, że w przedmiotowym postępowaniu procedura zawieszenia poboru akcyzy mogła nastąpiła ze względu na objęcie spornego towaru zawieszającą procedurą celną w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 42 ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.a.). W art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L. 1992.302.1) – w dalszej części WKC – stwierdzono bowiem, że określenie "procedura zawieszająca" odnosi się, w przypadku towarów niewspólnotowych, m.in. do tranzytu zewnętrznego. Istota sporu między stronami sprowadza się natomiast do tego, czy skarżąca spółka naruszyła warunki procedury zawieszenia poboru akcyzy, co skutkowało zakończeniem tej procedury i określeniem jej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Z powyżej przytoczonych regulacji prawnych wynika, że naruszenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje na skutek naruszenia zawieszającej procedury celnej, a w rozpatrywanej sprawie procedury tranzytu zewnętrznego, którą objęty był sporny towar. Niewykonanie natomiast jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą objęty był towar, powoduje – zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. a WKC – powstanie długu celnego w przywozie. Z kolei, stosownie do powołanego powyżej art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę miał na uwadze fakt, że kwestia zasadności powstania długu celnego od spornego towaru w postaci papierosów (na skutek niezakończenia przez spółkę procedury tranzytu zewnętrznego), stwierdzonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia 18 czerwca 2006 r., nr [...] utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 11 stycznia 2011 r., nr[...], była już przedmiotem oceny legalności dokonanej przez tutejszy Sąd. Wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Po 209/11 Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 11 stycznia 2011 r. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 24 maja 2012 r. W powołanym wyroku za słuszne Sąd uznał stwierdzenie organu odwoławczego, że nie można przyjąć dokonanego przez spółkę w dniu 19.05.2009 r. przedstawienia spornych towarów i wymaganych dokumentów za wykonanie obowiązku przewidzianego w przepisach regulujących zachowanie odbiorcy towaru w procedurze tranzytu zewnętrznego. To co w swoich twierdzeniach strona ocenia jako wypełnienie obowiązku przedstawienia towaru i dokumentu było niewątpliwie pod względem przepisów celnych zrealizowaniem zupełnie innego obowiązku tj. umożliwieniem przeprowadzenia kontroli towarów i dotyczących ich dokumentów w związku z wprowadzeniem ich do składu wolnocłowego. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Celnej przyjął, że brak wykonania przez odbiorcę towaru obowiązku nałożonego na niego w art. 96 ust. 2 WKC (obowiązku związanego z zamknięciem procedury tranzytu zewnętrznego) wpłynął na nieprawidłowy przebieg procedury, a tym samym w chwili wprowadzenia przedmiotowych papierosów do składu wolnocłowego, gdy nie przedstawiono ich organowi jako towarów o statusie niewspólnotowym objętych procedurą tranzytu, powstał – zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. WKC, dług celny w przywozie. Powyżej przytoczona prawomocna ocena Sądu, potwierdza słuszność ustaleń organu odwoławczego, że naruszenie procedury tranzytu zewnętrznego poprzez jej niezamknięcie, spowodowało zakończenie procedury zwieszenie poboru akcyzy (art. 42 ust. 1 pkt 5 u.p.a.) Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 40 ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.a. poprzez określenie zobowiązania podatkowego w akcyzie w związku z rzekomym niewykonaniem jednego z obowiązków stosowania procedury tranzytu zewnętrznego, skutkującym powstaniem długu celnego w przywozie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, bezzasadny jest również zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 40 ust. 3 pkt 2 lit. a u.p.a. poprzez określenie zobowiązania podatkowego w akcyzie mimo, że sporne wyroby objęte były procedurą zwieszenia poboru akcyzy poprzez wprowadzenie ich do składu wolnocłowego na terytorium kraju. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że towar w postaci papierosów był przemieszczany na obszarze celnym wspólnoty z zastosowaniem procedury tranzytu zewnętrznego. Z urzędu celnego wyjścia – Francja miały zostać dostarczony wraz z towarzyszącymi mu dokumentami do urzędu celnego przeznaczenia Port Lotniczy P. Towar ten został jednak dostarczony bezpośrednio do odbiorcy – składu wolnocłowego skarżącej spółki. Fakt dostarczenia towaru do miejsca przeznaczenia rodził po stronie spółki obowiązek zakończenia procedury tranzytu zewnętrznego (art. 96 ust. 1 i ust. 2 WKC). Jak ocenił Sąd w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 7 marca 2012 r., strona nie wykonała obowiązków wynikających z art. 92 ust. 1 WKC - nie przedstawiła spornych towarów i właściwych dokumentów w urzędzie celnym przeznaczenia, tym samym nie dokonał zamknięcia procedury tranzytu zewnętrznego. Bez zamknięcia tej procedury, towar nie mógł zostać formalnie wprowadzony do składu wolnocłowego ze skutkiem powodującym zawieszenie poboru akcyzy, o którym mowa w art. 40 ust. 3 pkt 2 lit. a WKC. Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucenie na spółkę odpowiedzialności za niedokonanie czynności warunkujących zamknięcie procedury tranzytu zewnętrznego. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy stwierdził, że strona przedstawiając w dniu 19.05.2009 r. przy wejściu do składu celnego (zamiast w urzędzie celnym przeznaczenia) otrzymany w procedurze tranzytu towar razem z pozostałymi towarami posiadającymi status wspólnotowy, wprowadziła funkcjonariusza celnego w błąd, co do jednolitej sytuacji prawnej wszystkich okazanych mu towarów, jako posiadających status wspólnotowy. Skoro, co przyznała sama skarżąca, sporny przywóz był pierwszą dostawą do jej sklepu (składu wolnocłowego) towarów o statusie niewspólnotowym, to funkcjonariusz celny miał podstawy sądzić, iż jest to kolejna dostawa towarów o statucie wspólnotowym do sklepu znajdującego się w składzie wolnocłowym, nie różniąca się niczym od wcześniejszych dostaw. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy powyższe zachowanie funkcjonariusza celnego uzasadnia okoliczności, iż paleta z przedmiotowymi papierosami nie miała założonych plomb celnych, co sugerowałoby sprawowanie dozoru celnego w stosunku do tego towaru, lecz jedynie plomby firmowe, tak jak pozostałe dwie palety z towarami wspólnotowymi. Odnośnie z kolei zarzutu strony dotyczącego nieprzejrzenia przez funkcjonariusza celnego dokumentów przedłożonych mu w dniu 19.05.2009 r. przez pracownika spółki, wymaga zaznaczyć za organem, iż towary o statusie wspólnotowym nie podlegają dozorowi celnemu w czasie przemieszczania po wspólnotowym obszarze celnym, stąd dopiero wprowadzania ich do składu wolnocłowego może być przyczyną ich skontrolowania i to tylko w sytuacji, jeżeli funkcjonariusz celny uzna to za konieczne – art. 168 ust. 1, ust. 4 i art. 170 ust. 1, ust. 2 WKC. W powyżej przedstawionych okolicznościach za racjonalne należało uznać zachowanie funkcjonariusza celnego, który bynajmniej w dniu 19.05.2009 r. nie odstąpił od kontroli dokumentu tranzytowego, gdyż odstąpił on jedynie od kontroli dokumentów przewozowych dotyczących towarów wspólnotowych wprowadzonych do składu. Wobec powyższego zasadne jest rozstrzygnięcie organów celnych określające skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na skutek naruszenia warunków procedury zawieszenia poboru akcyzy. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpni 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270), oddalił skargę.