III SA/Po 210/13

Dnia 14 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska ( spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w P., decyzją z dnia [...] października 2012r., nr [...], działając na podstawie m.in. art. 2 pkt 1 i pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 76 ust. 1, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust.1 pkt 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 z późn. zm., dalej: ustawa o podatku akcyzowym) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), określił Z. G. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "X" z siedzibą w J. D., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz VITO w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wspomnianego samochodu osobowego. W toku postępowania ustalono, że dnia 14 sierpnia 2007 r. Z. G. zakupił na terenie Niemiec samochód marki Mercedes-Benz VITO (nr VIN [...], rok produkcji [...], pojemność silnika 2148 cm3), jednak nie złożył w Urzędzie Celnym w P. deklaracji uproszczonej AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samochodu oraz nie uiścił należnej z tego tytułu akcyzy. Na wezwanie organu podatnik wskazał, że pojazd ten został wprowadzony na teren kraju w dniu 28 sierpnia 2007 r. Strona nie przedstawiła stanu technicznego pojazdu według stanu na dzień sprowadzenia do kraju. Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. organ podatkowy zwrócił się do "Mercedes-Benz Polska sp.z o.o." w W. o przesłanie informacji dotyczących wskazanego samochodu, w tym m.in. dotyczących zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. W dniu 21 września 2012 r. przeprowadzono dowód w postaci oględzin samochodu, w toku których ustalono, że pojazd ten posiada: nadwozie jednobryłowe; dwa rzędy siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa), a w części tylnej punkty mocowania trzeciego rzędu siedzeń wraz z punktami mocowania pasów (które są elementami fabrycznymi); tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli pojazdu; cztery przeszkolone drzwi; wyposażenie całego wnętrza pojazdu charakterystyczne dla przewozu osób – fotele z zagłówkami i podłokietnikami, uchwyty dla pasażerów i kierowcy, dwie poduszki powietrzne, drzwi od wewnątrz pokryte tapicerką z tworzywa sztucznego, podłoga i podsufitka pokryte wykładziną, popielniczka, szyby przednie boczne regulowane elektrycznie, oświetlenie całego wnętrza pojazdu, klimatyzacja, radio z systemem nagłaśniającym. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu wskazują, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób – winien być więc klasyfikowany do kodu 8703 zgodnie z regułą 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zmiany dokonywane w samochodzie polegały na dostosowaniu pojazdu do potrzeb kolejnych użytkowników – polegały na montażu i wymontowywaniu siedzeń. Zmiany te nie zmieniły przeznaczenia pojazdu, ale na przykład umożliwiały wykorzystywanie pojazdu, przeznaczonego do przewozu osób, do przewozu bagażu lub towarów. Zmiany nie naruszyły konstrukcji pojazdu – z oświadczenia aktualnego właściciela pojazdu wynika, że po nabyciu pojazdu dokonał zmian polegających na montażu lub demontażu trzeciego rzędu siedzeń dla trzech osób, w zależności od potrzeb użytkownika. Organ podkreślił, że przedmiotowy samochód został zarejestrowany jako samochód ciężarowy posiadających dziewięć miejsc siedzących, jednak określenie rodzaju pojazdu na gruncie homologacji oraz rejestracji odbywa się na innych zasadach – w szczególności w oparciu o inne przepisy, aniżeli klasyfikacja towarowa, owe zapisy nie mogą więc automatycznie skutkować przyjęciem, że przedmiotowy samochód jest pojazdem przeznaczonym do przewozu towarów. W ocenie organu, niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 28 sierpnia 2007 r., tj. w dniu, w którym został wprowadzony na teren kraju. Podstawą opodatkowania była kwota, jaką nabywca był obowiązany zapłacić. Stawka podatku wyniosła 13,6 %. Termin płatności podatku akcyzowego upłynął z dniem 3 września 2007 r. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie: przepisów prawa materialnego – poprzez przyjęcie, że w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu stanowił on towar akcyzowy klasyfikowany do kodu CN 8703, oraz istotnych przepisów postępowania – poprzez pominięcie przy orzekaniu dokumentów potwierdzających warunki wewnątrzwspólnotowej dostawy, jak i wyjaśnień strony, a także przyjęcie nieuzasadnionego domniemania na podstawie oględzin pojazdu, że w momencie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia służył on do przewozu osób. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa), Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo przyjął, że przedmiotowy pojazd powinien zostać sklasyfikowany jako pojazd osobowy objęty pozycją CN 8703, przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, inny niż objęty pozycją 8702. Według organu drugiej instancji, cechy tej nie przekreśla fakt, że nabyty pojazd posiada wyodrębnioną przestrzeń ładunkową. Co więcej, jego osobowy charakter został potwierdzony przez autoryzowanego dealera tej marki samochodów. Na uwagę zasługuje również fakt, że co prawda przedmiotowy pojazd jest furgonem, jednak nie jest to furgon o typie zabudowy do przewozu ładunku (tj. bez okien tylnej części pojazdu), lecz furgon o typie zabudowy osobowo-towarowej (z uwagi na umieszczenie okna w części bagażowej – z boku oraz z tyłu pojazdu). Nie można zatem uznać, że pojazd ten jest samochodem ciężarowym, jak to sugeruje strona. W ocenie organu odwoławczego, informacje zawarte w niemieckim dowodzie rejestracyjnym oraz wynikające z przeprowadzonych w Polsce badań technicznych – nie mają znaczenia dla sposobu kwalifikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN, bowiem przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Skarżący zarzucił decyzji odwoławczej naruszenie: po pierwsze: naruszenie art. 80 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z pkt. nr 59 załącznika do tej ustawy – poprzez przyjęcie, że w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki Mercedes Vito zakupionego przez stronę stanowił on towar akcyzowy klasyfikowany w kodzie CN 8703; po drugie: art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej – poprzez pominięcie przy orzekaniu dokumentów potwierdzających warunki wewnątrzwspólnotowej dostawy, tj. dokumentów potwierdzających zakup pojazdu marki Mercedes Vito przez podatnika, oraz poprzez pominięcie przy orzekaniu wyjaśnień Z. G.; art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez przyjęcie prawnie nieuzasadnionego domniemania, że na podstawie stanu pojazdu z dnia oględzin przyjąć należy, iż służy on do przewozu osób w rozumieniu kodu CN 8073. W uzasadnieniu skarżący stanął na stanowisku, że stan pojazdu oceniany jest przez jego importera w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia, a nie po kilku latach. Organ przyjął nieprawidłowo ustalony stan pojazdu w zakresie decydującym o obowiązku objęcia podatkiem akcyzowym, bowiem jak wynika z wyjaśnień skarżącego, przedmiotowy pojazd został sprowadzony do Polski w dniu 28 sierpnia 2007 r. Organ podatkowy wyższego rzędu nie uwzględnił wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie stanu i przeznaczenia samochodu w chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz ustalenia zmian w wyposażeniu oraz stanie technicznym, jakie nastąpiły między momentem właściwym do oceny przeznaczenia pojazdu a momentem oględzin. W ocenie strony, dowód z oględzin dokonanych dnia 21 września 2012 r. nie pozwalał na określenie stanu technicznego badanego pojazdu na moment jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wskazał na bezzasadność przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów. Podczas rozprawy w dniu 24 listopada 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że dany pojazd jako osobowy dyskwalifikują takie cechy, jak brak siedzeń, pasów bezpieczeństwa, klimatyzacji oddzielnej dla tylnej części, tapicerki i oświetlenia tylnej części. Według strony, pojazd w stanie, w jakim był nabyty wewnątrzwspólnotowo również sprzedawany jest w salonach jako ciężarowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem wymogów procedury podatkowej. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w ustawie o podatku akcyzowym ustawodawca zamieścił definicję legalną "samochodu osobowego". Definicja ta wiąże na gruncie tego aktu normatywnego i aktów wykonawczych do tej ustawy. Definicja tego samego pojęcia zawarta w innych ustawach, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa nie ma wpływu na wyjaśnianie pojęcia zdefiniowanego w danym akcie prawnym. Zatem definicje "samochodu osobowego" zamieszczone w innych ustawach podatkowych oraz w przepisach dotyczących prawa o ruchu drogowym nie wpływają na wyjaśnienie pojęcia "samochód osobowy" użytego w ustawie o podatku akcyzowym. Ustawa ta posługuje się bowiem własną definicją, zamieszczoną w pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi oraz samochodami wyścigowymi. Skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym, to wyłącznie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powołana definicja "samochodu osobowego" odwołuje się do podanej pozycji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi oraz samochodami wyścigowymi. Zauważyć trzeba, że szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej i oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). Z kolei Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 11, poz. 62). Stroną konwencji jest Unia Europejska, w wyniku czego Nomenklatura Scalona CN jest w stosunku do sześciu cyfr (podpozycje) w pełni zgodna z systemem HS, który jest przyjęty na świecie przez większość państw uprzemysłowionych. Przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, ustanowionymi w rozporządzeniu Rady nr 2658/87. W klasyfikacji towarów pomocne są też noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1 oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256 z 7.9.1987, s. 1—675). Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do not wyjaśniających Systemu Zharmonizowanego, ale ich nie zastępują i powinny być uważane za ich dopełnienie. Ponadto Komisja Europejska publikuje rozporządzenia klasyfikacyjne dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, które są wykładnią klasyfikacji specyficznych towarów. Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu do przewozu osób. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" w odniesieniu do pojazdów, którymi zawsze można przewieźć osoby, natomiast towary w zależności od ich rozmiaru i wagi, oznacza, że chodzi o ich funkcję dominującą, przeważającą. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. W sytuacji, gdy konstrukcja i wyposażenie pojazdu wskazują, że dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi jego uboczną funkcję, wtedy należy go zaklasyfikować do samochodów osobowych CN 8703, podlegających akcyzie. Jednak jeżeli głównym przeznaczeniem danego pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi tylko uzupełnienie jego funkcjonalności, wtedy pojazd należy klasyfikować do samochodów ciężarowych CN 8704, niepodlegających opodatkowaniu akcyzą. Zaznaczyć trzeba, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób, ale może on być także wykorzystywany do przewożenia towarów - do tej pozycji zakwalifikowane są bowiem także samochody osobowo-towarowe. W tym miejscu należy przywołać, jak uczynił to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C -486 BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat, w którym stwierdzono, że zasadnicze przeznaczenie określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów. Trybunał wskazał, że cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób jest obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy, jak również obecność silnika benzynowego, automatycznej skrzyni biegów, układu hamulcowego ABS, napędu na cztery koła, luksusowego wyposażenia oraz luksusowych sportowych felg. W tym kontekście w orzecznictwie NSA wskazuje się, że wyposażenie oraz wykończenie wnętrza jest jednym z elementów, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego. Inne bowiem może być wykończenie wnętrza w samochodzie przeznaczonym do przewozu osób, a inne w samochodzie zasadniczo towarowym (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, w wyniku oględzin samochodu, przeprowadzonych w dniu 21 września 2012 r. stwierdzono, że pojazd ten posiada: nadwozie jednobryłowe; dwa rzędy siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa), a w części tylnej punkty mocowania trzeciego rzędu siedzeń wraz z punktami mocowania pasów (które są elementami fabrycznymi); tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli pojazdu; cztery przeszkolone drzwi; wyposażenie całego wnętrza pojazdu charakterystyczne dla przewozu osób – fotele z zagłówkami i podłokietnikami, uchwyty dla pasażerów i kierowcy, dwie poduszki powietrzne, drzwi od wewnątrz pokryte tapicerką z tworzywa sztucznego, podłoga i podsufitka pokryte wykładziną, popielniczka, szyby przednie boczne regulowane elektrycznie, oświetlenie całego wnętrza pojazdu, klimatyzacja, radio z systemem nagłaśniającym. Powyższe cechy projektowe oraz wyposażenie, mające zapewnić wysoki komfort jazdy – również pasażerom w tylnej części pojazdu – dowodzą w sposób niebudzący wątpliwości, że nabyty przez spółkę samochód w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób i mógł zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Wprawdzie skarżący podniósł, że organy podatkowe ustaliły stan spornego samochodu na dzień dokonania oględzin, a nie na moment wewnątrzwspólnotowego nabycia, to jednak nic nie wskazuje na to, aby w badanym pojeździe nastąpiły jakiekolwiek zmiany, istotne dla klasyfikacji samochodu. Zmiany takiej nie stanowił montaż przez kolejnego użytkownika pojazdu trzeciego rzędu siedzeń dla trzech osób. Jak wskazano, w toku oględzin organ ustalił, że element fabrycznym pojazdu stanowiły m.in. punkty mocowania trzeciego rzędu siedzeń wraz z punktami mocowania pasów bezpieczeństwa. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy, poprzez przyjęcie, że w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki Mercedes Vito, zakupionego przez stronę, stanowił on towar akcyzowy klasyfikowany w kodzie CN 8703. Organy podatkowe zasadnie ustaliły, na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że sporny samochód zasadniczo przeznaczony jest do przewozu osób i może zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Oceny powyższej nie mogą zmienić: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, jak również świadectwo homologacji typu samochodu, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy. Badanie techniczne samochodu ma na celu stwierdzenie, czy spełnia on warunki techniczne przewidziane w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.; dalej: P.r.d.) i jest wymagane zgodnie z przepisami Działu III rozdział 3 tej ustawy. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 Prawa o. ruchu drogowym Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji (art. 68 P.r.d.). Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego zamieszczone w przepisach Prawa o ruchu drogowym (art. 2 pkt 40 P.r.d. - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu) i samochodu ciężarowego (art. 2 pkt 42 P.r.d. - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od czterech do dziewięciu łącznie z kierowcą), które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dowód rejestracyjny, zaświadczenie o badaniu technicznym i świadectwo homologacji nie są wobec tego wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym. Dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią bowiem wyłącznie przepisy podatkowe, zawarte w ustawie o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych jako wyrobów akcyzowych (por. m.in. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaniechania przez organ odwoławczy przeprowadzenia dowodu na okoliczność stanu i przeznaczenia samochodu w chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz ustalenia zmian w wyposażeniu oraz stanie technicznym, jakie nastąpiły między momentem właściwym do oceny przeznaczenia pojazdu a momentem oględzin – należy zauważyć, że z punktu widzenia kryteriów klasyfikacji do poszczególnych pozycji CN kluczowe znaczenie mają: ogólny wygląd oraz ogół cech pojazdu. Również fabryczne przeznaczenie pojazdu wyznaczone jest przez ogólny jego wygląd i ogół cech tego pojazdu, nadane przez producenta. W rozpatrywanej sprawie przeznaczenie pojazdu zostało ustalone przez organy podatkowe właśnie na podstawie cech nadanych przez producenta. Należy podkreślić, że organy podatkowe uprawnione są do samodzielnej klasyfikacji wyrobów dla celów ich opodatkowania. Ponadto ustawa o podatku akcyzowym w wykazie wyrobów akcyzowych w pozycji 59 załącznika nr 1 odwołuje się nie tylko do klasyfikacji statystycznej, ale powołuje też nazwę wyrobu (grupy wyrobów) w kolumnie 5 wykazu wyrobów akcyzowych, wskazującą na podleganie akcyzie również przez samochody osobowo-towarowe. Nie można zgodzić się z argumentacją strony, że do rozpoznania sprawy przyjęty został wyłącznie stan faktyczny zastany na dzień dokonania oględzin, a nie z momentu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Niewątpliwie oględziny samochodu zostały przeprowadzone kilka lat po dacie jego nabycia. Niemniej wypada powtórzyć, że od momentu nabycia do daty oględzin samochód nie został poddany żadnym zmianom, które wpłynęłyby na jego kwalifikację do kodu CN 8703. Organy prawidłowo uznały, w oparciu o całokształt danych wynikających z dokumentów zebranych w toku postępowania, że zmiana ta nie zmieniła przeznaczenia badanego pojazdu. W tym stanie rzeczy za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, tzn. art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i 2 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).