III SA/Po 213/13

Dnia 5 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania na badanie lekarskie oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 12 grudnia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) oraz art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 27 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie K. G. w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Organy administracyjne orzekały w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. Prokurator Rejonowy, działając na podstawie art. 182 Kpa i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wniósł o cofnięcie uprawnień K. G. do kierowania pojazdami silnikowymi z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w toku postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie o sygn. akt [...] uzyskano opinię sądową psychiatryczno - psychologiczną, z której wynika, że u K. G. występuje zespół uzależnienia od alkoholu i wymaga on specjalistycznego leczenia odwykowego. Postanowieniem z dnia 29.10.2010 r. Sąd Rejonowy w T. uznał K. G. za uzależnionego od alkoholu. Orzeczenie to uprawomocniło się 20.11.2010 r. W związku z powyższym, wskazując na art. 91 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Prokurator stwierdził, że u K. G. istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. Pismem z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania K. G. na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Decyzją z dnia 26 stycznia 2012 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, skierował K. G., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. B, C na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Na skutek odwołania K. G. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 marca 2012 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta decyzją z dnia 27 lipca 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie skierowania K. G. na badanie lekarskie. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że za uznaniem, iż w stosunku do K. G. nasuwają się zastrzeżenia co do stanu zdrowia przemawiała załączona przez Prokuratora opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna oraz postanowienie Sądu Rejonowego, na podstawie którego K. G. został uznany za osobę uzależnioną od alkoholu i zastosowano wobec niego leczenie odwykowe w systemie niestacjonarnym. Jednak organ zwrócił uwagę, że opinia została wydana w dniu 14 września 2010 r., a postanowienie w dniu 29 października 2010 r., a zatem od tych dat upłynął znaczny okres czasu. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. K. G. podtrzymał swoje wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu odwołania od poprzedniej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, tzn. wskazał, że postępowanie sądowe zostało zakończone w 2010 r., od tego czasu pozostaje on pod stałym nadzorem kuratora. Ponadto w dniu 6 grudnia 2011 r. został poddany implantacji Disulfiramu i systematycznie uczęszcza na spotkania w punkcie konsultacyjnym klubu AA w W. lub wyjeżdża na zorganizowane mityngi. Zeznania złożone przez K. G. są spójne z informacjami wynikającymi z innych dokumentów, tj. z zaświadczenia o implantacji disulfiramu z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz zaświadczenia z dnia 16 kwietnia 2012 r. wystawionego przez Przewodniczącą GKRPA przy Urzędzie Gminy w W. Ponadto z pisma kuratora nadzorującego leczenie wynika, że od grudnia 2011 r. K. G. utrzymuje stałą abstynencję i systematycznie uczęszcza do psychologa. Z pisma tego wynika też, że K. G. współpracuje z psychologiem oraz kuratorami sądowymi, zmienił postępowanie i wyraził skruchę, deklaruje chęć utrzymania trzeźwości, nie stwarza żadnych trudności a proces resocjalizacji przebiega bez zakłóceń. Ponadto K. G. przeszedł badanie psychologiczne w związku z ubieganiem się o prawo jazdy kategorii C i stosownie do orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia 5 kwietnia 2012 r. stwierdzono u K. G. brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie organu okoliczności te przemawiają za uznaniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia K. G. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte w oparciu o przekonanie organu, że istnieją przesłanki do skierowania K. G. na badania lekarskie. W tej sytuacji, ponieważ przesłanki te nie zachodziły, brak jest podstaw do dalszego jego prowadzenia, w związku z czym postępowanie umorzono jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty wniósł Prokurator Rejonowy, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, podnosząc między innymi, że ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego wynika z dużą dozą prawdopodobieństwa, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym. Zdaniem Prokuratora organ administracji nie jest uprawniony do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, ponieważ tylko osoby dysponujące wiadomościami specjalnymi z zakresu medycyny są w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne w konkretnym przypadku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania podzieliło dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną. Kolegium wyjaśniło, że kwestia badań lekarskich przeprowadzanych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem została uregulowana w art. 122 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia (ust. 1 pkt 4). Stosownie natomiast do § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Kolegium podkreśliło, że organ administracji publicznej nie może korzystać z uprawnień jakie mu daje powołana regulacja prawna w sposób dowolny, ponieważ uprawnienie do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Nie wystarczą przy tym wątpliwości, że kierujący ze względu na stan zdrowia, nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Na organie, który zamierza skierować kierowcę na badania lekarskie, ciąży obowiązek wykazania dużej dozy prawdopodobieństwa, że zachodzą okoliczności upoważniające do ingerencji w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a więc gdy nasuną się zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdami. Uzależnienie od alkoholu lub innego podobnie działającego środka jest stanem patologicznym, powstałym w wyniku bardziej lub mniej długotrwałego, nałogowego używania alkoholu. Lekarze potwierdzają, że raz nabyte uzależnienie, np. od alkoholu, pozostaje do końca życia, nawet jeśli osoba, której dotyczy, nie spożywa już tego środka. Jest to forma bierna uzależnienia (W. Kotowski, Komentarz do art. 91 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie z art. 91 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym prawo jazdy nie może być wydane osobie, u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika jednak, że ze względu na podjęte leczenie oraz jego rezultaty - utrzymanie abstynencji od roku, nie można stwierdzić, że istnieją konkretne i istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia K. G., które wskazują na możliwość istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ponadto w dniu 20 listopada 2012 r. upłynął dwuletni okres przymusowego leczenia odwykowego zastosowanego wobec K. G. (informacja kuratora zawodowego z dnia 12 grudnia 2012 r.). w związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Prokurator Rejonowy wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 91 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, a także naruszenie art. 76 § 1 Kpa i art. 84 § 1 Kpa poprzez kwestionowanie przez organ administracyjny stwierdzenia zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 października 2010 r. w sprawie [...], że K. G. jest uzależniony od alkoholu, pomimo tego, że do ustalenia istnienia bądź braku aktywnej formy uzależnienia od alkoholu wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych, a organ postępowania administracyjnego nie uzyskał w tym zakresie opinii biegłego. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że dla oceny możliwości posiadania prawa jazdy ze względu na stan zdrowia należy wziąć pod uwagę art. 91 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie, u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie od alkoholu. Uzależnienie od alkoholu jest bowiem niewątpliwie jedną z cech "stanu zdrowia". Zdaniem Prokuratora, ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego wynika z dużą dozą prawdopodobieństwa, że w stosunku do K. G. mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym. W opinii sądowej psychiatryczno - psychologicznej z dnia 14.09.2010 r. biegli wyraźnie bowiem wskazali na występujący u wymienionego zespół zależności od alkoholu. Natomiast organ administracji nie jest uprawniony do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Tylko osoby dysponujące wiadomościami specjalnymi z zakresu medycyny są w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne, aby K. G. kierował pojazdami silnikowymi na drogach publicznych. Znajdujące się w aktach niniejszego postępowania odpisy dokumentów w postaci opinii sądowej psychiatryczno - psychologicznej z dnia 14.09.2010 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...] są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Nawet jeśli upłynął dwuletni okres obowiązku poddania się przymusowemu leczeniu odwykowemu, nie oznacza to, że ustąpiła występująca u K. G., a potwierdzona w tych dokumentach, aktywna forma uzależnienia od alkoholu. Organ administracji nie posiada wiadomości specjalnych, uprawniających go do orzekania o istnieniu lub braku po stronie uczestnika postępowania występowania aktywnej formy uzależnienia od alkoholu. W przypadku, gdy organ administracji chciałby zaprzeczyć stwierdzeniom zawartym w dokumentach urzędowych w celu odmowy skierowania kierowcy – K. G. na badania lekarskie, powinien zasięgnąć - w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami - opinii właściwych biegłych, którymi w świetle ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230) są lekarz psychiatra i psycholog. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania K. G. na badania lekarskie z uwagi na brak przesłanki do takiego skierowania na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z powołanym art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Z powyższego przepisu wynika, że skierowanie na badania lekarskie jest dopuszczalne wyłącznie, gdy nasuną się wątpliwości co do stanu zdrowia kierującego pojazdami. Oznacza to zatem, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący może być w takim stanie i tym samym nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15 ze zm.), zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W tym kontekście należy wskazać, że organy administracji nie są wyłączone od dodatkowego badania, czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich wątpliwości (zob. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1074/08, Lex nr 552270). W niniejszej sprawie Starosta zawiadomieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie skierowania K. G. na badanie lekarskie na podstawie powołanego art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym z powodu powzięcia przez Starostę zastrzeżeń co do stanu zdrowia K. G. na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego z dnia 29 grudnia 2011 r. oraz załączonej do niego opinii sądowej psychiatryczno - psychologicznej z dnia 14 września 2010 r., w której rozpoznano u K. G. zespół uzależnienia od alkoholu oraz postanowienia Sądu Rejonowego, Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt [...], w którym uznano, że K. G. jest uzależniony od alkoholu i zastosowano wobec niego leczenie odwykowe w systemie niestacjonarnym. W świetle powyższego należy przyznać, że czynna choroba alkoholowa stwierdzona przez właściwych biegłych, jest niewątpliwie okolicznością stanowiącą przeszkodę do posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie bowiem z art. 91 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym prawo jazdy nie może być wydane osobie, u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Tym samym więc istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co stanu zdrowia z powodu czynnej choroby alkoholowej świadczy o zaistnieniu przesłanki do skierowania kierującego pojazdami na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wykazane w niniejszej sprawie przez Prokuratora za pomocą prawomocnego postanowienia sądowego oraz specjalistycznej opinii sądowej właściwych biegłych i będące podstawą wszczęcia postępowania w sprawie skierowania K. G. na badania lekarskie wątpliwości co do stanu jego zdrowia z powodu czynnej choroby alkoholowej podlegały jednak weryfikacji w toku dalszego postępowania administracyjnego. Na podstawie zgromadzonego materiału sprawy organy ustaliły natomiast, że na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w T. w sprawie uzależnienia K. G. od alkoholu i zastosowania wobec niego leczenia odwykowego w systemie niestacjonarnym K. G. poddał się przymusowemu leczeniu odwykowemu polegającemu m.in. na implantacji esperalu (disulfiramu). Ponadto uczęszcza systematycznie na spotkania w punkcie konsultacyjnym klubu AA lub wyjeżdża na zorganizowane mityngi, co zostało potwierdzone zaświadczeniem z dnia 6 grudnia 2011 r. o implantacji disulfiramu oraz zaświadczeniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. wystawionym przez Przewodniczącą Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przy Urzędzie Gminy w W. Również kurator nadzorujący leczenie K. G. w piśmie z dnia 14 maja 2012 r. potwierdził, że K. G. od grudnia 2011 r. utrzymuje stałą abstynencję i systematycznie uczęszcza do psychologa i współpracuje z psychologami i kuratorami sądowymi, zmienił swoje postępowanie, a proces resocjalizacji przebiega bez zakłóceń. Ponadto K. G. przeszedł badanie psychologiczne w związku z ubieganiem się o prawo jazdy kategorii C i stosownie do orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia 5 kwietnia 2012 r. wystawionego przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu stwierdzono u K. G. brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, które nie były kwestionowane przez Prokuratora zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowego, Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły brak podstaw do skierowania K. G. na badanie lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ujawnione przez Prokuratora w szczególności za pomocą specjalistycznej opinii sądowej biegłych i postanowienia sądowego zastrzeżenia co do stanu zdrowia K. G. nie zostały bowiem potwierdzone w toku dalszego postępowania administracyjnego. Od chwili wszczęcia postępowania do momentu wydania decyzji administracyjnej przez organ I instancji upłynął okres ponad 2 lat. W tym okresie zmieniły się okoliczności dotyczące stanu zdrowia K. G. związane z jego uzależnieniem alkoholowym na skutek podjętego i kontynuowanego specjalistycznego leczenia, które przynosi pozytywne rezultaty. Od grudnia 2011 r. K. G. utrzymuje bowiem stałą abstynencję. Co istotne, w chwili orzekania przez organy administracji istniało orzeczenie z dnia 5 kwietnia 2012 r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania przez K. G. pracy na stanowisku kierowcy, wydane przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu. Powyższe pozwala przyjąć, że w chwili wydania tego orzeczenia K. G. nie znajdował się w czynnej fazie uzależnienia alkoholowego, a tylko ta okoliczność – jak wykazano powyżej, stanowi przeszkodę do uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami w świetle art. 91 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i tym samym - w okolicznościach niniejszej sprawy - budziłaby zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdami w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wypełniając określoną w tym przepisie przesłankę skierowania na badanie lekarskie. W tej sytuacji bezpodstawne było twierdzenie Prokuratora, że o istnieniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia K. G. świadczy powołane postanowienie sądowe z dnia 29 października 2010 r. oraz opinia sądowa psychologiczno – psychiatryczne z dnia 14 września 2010 r., ponieważ z uwagi na wspomniany upływ czasu dokumenty te w chwili orzekania przez organy administracji nie były wystarczające do stwierdzenia zastrzeżeń co do stanu zdrowia K. G. jako przesłanki do skierowania go na badania lekarskie. Wbrew zarzutom Prokuratora organy nie kwestionowały powyższych dokumentów, lecz uznały – prawidłowo, że były one istotne jedynie dla powzięcia wątpliwości co do stanu zdrowia K. G. Jednakże z uwagi na upływ czasu i zmianę istotnych okoliczności co stanu zdrowia K. G. związanego z uzależnieniem od alkoholu, kwestia ta podlegała dalszej weryfikacji za pomocą pozostałego materiału dowodowego, z którego - jak wykazano powyżej - wynika, że w chwili podejmowania rozstrzygnięć przez organy u K. G. nie można stwierdzić czynnej choroby alkoholowej. W szczególności miarodajne w tym zakresie były wyniki leczenia odwykowego potwierdzone przez uprawnione organy, w tym kuratora nadzorującego leczenie oraz powołane orzeczenie psychologiczne z dnia 5 kwietnia 2012 r., stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania przez K. G. zawodu kierowcy. W związku z powyższym zbędne byłoby wnioskowane przez Prokuratora powoływanie przez organy biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii w celu zweryfikowania wątpliwości do stanu zdrowia K. G. jako kierującego pojazdami, skoro wątpliwości te zostały dostatecznie usunięte za pomocą zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w tym powyższego orzeczenia psychologicznego. Powyższe oznacza, że nie doszło do zarzucanego przez Prokuratora naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego i to w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skoro wyniki prawidłowo przeprowadzonego postępowania nie dały w świetle art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym podstaw do skierowania K. G. na badanie lekarskie, organy administracji słusznie stwierdziły w ocenie Sądu, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, wobec czego zasadne było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze, jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.