III SA/Po 218/16

PostanowienieWSA w Poznaniu2017-01-26

Skład orzekający: Mirella Ławniczak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, po prawomocnej odmowie jego przyznania i nieuiszczeniu opłaty sądowej, przerywa bieg terminu do uiszczenia tej opłaty i zapobiega odrzuceniu skargi?
Ratio decidendi
Sąd odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie uiścił należnej opłaty sądowej pomimo wezwania. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, po prawomocnej odmowie jego przyznania i nieuzupełnieniu wymaganych dokumentów, nie przerwało biegu terminu do uiszczenia opłaty i nie stanowiło podstawy do wstrzymania postępowania ani do ponownego uruchomienia procedury przyznawania prawa pomocy. Zgłoszenie takiego wniosku w opisanych okolicznościach nosi znamiona nadużycia prawa.
Stan faktyczny
Skarżący R. P. złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. odmawiającą przyznania pomocy finansowej. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie opłaty sądowej, skarżący został wezwany do jej uiszczenia pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący zażądał uchylenia decyzji, przyznania prawa pomocy oraz wyłączenia referendarza. Skarżący nie uiścił opłaty sądowej.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 26 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2016 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009; postanawia odrzucić skargę. Skarżący, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty sądowej od skargi, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 12 grudnia 2016 roku (k. 83 akt sądowych), pismem z dnia 13 grudnia 2016 roku, został zobowiązany do wykonania prawomocnego zarządzenia o wysokości ustalenia wpisu od skargi poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 86 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 27 grudnia 2016 roku (k. 87 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 03 stycznia 2017 roku zatytułowanym "Sprzeciw" (k. 88 akt sądowych), Skarżący zażądał: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącego niezadowolenie skarżącego, - przyznania prawa pomocy w całości, - wyłączenia referendarza sądowego, autora skarżonego orzeczenia, ponieważ zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do jego bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 220 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu - art. 220 §3 P.p.s.a. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 03 stycznia 2017 roku (wtorek). Skarżący nie uiścił wpisu sądowego i ponownie zażądał przyznania prawa pomocy. Sąd uznaje, że zgłoszenie ponownego wniosku o prawo pomocy nie przerwało terminu na uiszczenie wpisu od skargi. W tym zakresie wyjaśnić należy, że prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2016 roku (k. 61-63 akt sądowych) odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że oświadczenie Wnioskodawcy zwierało ogólnikowe i nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej, które budziły wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i nie pozwalały wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Skarżący uchylił się od wykonania wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego. Wystąpienie z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy w kontekście prawomocnego orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy oraz nadal niezrealizowanego wezwania do uzupełnienie oświadczenia majątkowego, nosi znamiona nadużycia prawa w postaci obejścia przepisów o obowiązku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i rodzinnym. W konsekwencji ponowione żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizowało obowiązku sądu w zakresie przesłania skarżącemu formularza wniosku o prawo pomocy, a w konsekwencji ponownego uruchamiania trybu z art. 255 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie znalazł podstaw do zmiany postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy na podstawie art. 165 P.p.s.a. Okoliczności wskazane w treści pisma z dnia 03 stycznia 2017 roku podnoszone były już w toku postępowania zakończonego postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy (k.31-35 akt sądowych, formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy). Z powyższych względów, na podstawie art. 220 §3 oraz art. 58 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała odrzuceniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło