III SA/Po 223/14

Dnia 20 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia ... grudnia 2013 r., nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia ... marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w X., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 63 § 1 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej Op.), art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105 ust. 1 pkt 1, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm., zwanej dalej U.p.a.) określił skarżącemu M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "...." z siedzibą w P., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki C. ..., nr VIN .... rok produkcji 2004, pojemność 2776 cm3 w wysokości ... zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dnia 8 lipca 2009 r. skarżący nabył przedmiotowy samochód na terenie W., a następnie pojazd został zarejestrowany przez Prezydenta Miasta P. w dniu ... lipca 2009 r. Na podstawie analizy dokumentów organ ustalił, iż skarżący nie złożył deklaracji uproszczonej AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu oraz nie uiścił z tego tytułu należnej akcyzy. W związku z powyższym, po wezwaniu podatnika do złożenia deklaracji, organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. W toku postępowania organ zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Zielonej Górze o dokonanie oględzin pojazdu u aktualnego właściciela, z których został sporządzony protokół z dokumentacją fotograficzną z dnia 26 lutego 2013 r. Ponadto generalny importer marki C. Y. Auto Poland S.A., w odpowiedzi na zapytania organu, powiadomił w dniu ....października 2012 r., iż przedmiotowy pojazd został wyprodukowany w wersji osobowej, nieposiadający przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną i został wyposażony w tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, w 4 drzwi (2 wahadłowych oraz w 2 przesuwnych po bokach pojazdu), a także całe wnętrze zostało wyposażony w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Skarżący, po uprzednim wezwaniu, w piśmie z dnia ... stycznia 2012 r. oświadczył, że samochód został wprowadzony na terytorium kraju w dniu... lipca 2009 r. Organ stwierdził, iż wprawdzie pojazd, jak wynika z włoskiego dowodu rejestracyjnego, był zarejestrowany jako samochód ciężarowy, a nadto zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia ... lipca 2009 r. wskazuje, iż był to samochód ciężarowy, van z 5 miejscami do siedzenia włącznie z siedzeniem kierowcy, to jednak nie zmienia to oceny o jego głównym przeznaczeniu do przewozu osób i klasyfikacji do pozycji CN 8703 w Nomenklaturze Scalonej. W trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono bowiem, iż samochód nie posiadał oddzielnej przestrzeni dla kierowcy i pasażerów innej niż przestrzeń przeznaczona wyłącznie do transportu towarów, posiadał tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, przesuwne drzwi boczne z oknami, nie posiadał stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów, posiadał przyciemniane szyby w drugim i trzecim rzędzie. Ponadto samochód stanowił jednolitą przeszkloną kabinę z m.in. trzema rzędami siedzeń z jednolitą tapicerką skórzaną, 7 miejsc siedzących z zagłówkami i 5 pasami bezpieczeństwa, przy czym wszystkie siedzenia zamocowane były w fabrycznych punktach kotwiących. W pojeździe znajdowały się także głośniki audio dla każdego rzędu siedzeń, także w części bagażowej, oświetlenie sufitowe nad każdym rzędem siedzeń, a wszystkie drzwi były otwierane i zamykane automatycznie za pomocą pilota. Zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób potwierdziła także wycena z programu EurotaxGlass’s i informacje uzyskane od generalnego importera marki. Organ ustalił wysokość należnego podatku na podstawie kwoty z umowy kupna, kursu euro na dzień kupna i przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju oraz stawki podatku dla samochodu osobowego o pojemności silnika powyżej 2000 cm3. i wezwał skarżącego do wpłaty zaległości wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 8 sierpnia 2009 r. do dnia zapłaty. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o odrzucenie ustaleń organu I instancji oraz umorzenie postępowania. Podniósł, że zakupiony przez niego pojazd posiadał stalową stałą przegrodę oddzielającą przestrzeń osobową od towarowej i został zarejestrowany jako pojazd ciężarowy. Zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu towarów potwierdzają również dokumenty pojazdu, z którymi samochód został skarżącemu sprzedany oraz przegląd techniczny dokonany na terytorium kraju. W ocenie strony stan pojazdu od momentu wyprodukowania, sprowadzenia na teren UE, aż do kolejnych sprzedaży mógł się wielokrotnie zmienić w sposób mający wpływ na klasyfikację CN. Odwołujący odniósł się do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazując m.in. ładowność pojazdu czy relację długości przestrzeni pasażerskiej i towarowej. W ocenie strony rzetelna analiza dokumentów pozwoliłaby stwierdzić, że w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd miał 5 miejsc siedzących, trwałą przegrodę oddzielającą część pasażerską od osobowej oraz płaską podłogę przystosowaną do przewozu towarów. Zarzucił, że organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, z którego wynika, iż samochód w momencie przemieszczenia do Polski był pojazdem ciężarowym. Zarzucił również naruszenie art. 120-122 Op. Decyzją z dnia... grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) w związku art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 9, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 101 ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. nr 108 z 2011r., poz. 626 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w X. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił zasadę autonomii prawa podatkowego, a w konsekwencji, że dla grupowania i klasyfikowania pojazdów oraz nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące przepisy o ruchu drogowym oraz w sprawie warunków technicznych, które pojazdy samochodowe powinny spełniać. Podatkowo-prawne konsekwencje wiązać bowiem należy, w świetle ustawy o podatku akcyzowym, wyłącznie z klasyfikacją taryfową. Organ wskazał również, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadnicze przeznaczenie pojazdu ustala się na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Istotne jest przy tym m.in. przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu odpowiadającą jego przeznaczeniu, natomiast użytkownicy mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, co zasadniczo nie zmienia konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. W ocenie organu odwoławczego samochód nabyty przez podatnika spełniał cechy wskazane w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, takie jak m.in. przeznaczenie przez producenta jako samochód osobowy, 5 (a później nawet 7) miejsc siedzących, stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym i stałe punkty kotwiące, wyposażenie w dywaniki, oświetlenie, popielniczki, jednakowa wykładzina podłogowa w całym wnętrzu pojazdu, pojedyncza zamknięta przestrzeń dla kierowcy i pasażerów wspólna z przestrzenią wyłącznie do transportu towarów, tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli, brak stałej przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną. W związku z niezgodnością ilości miejsc w pojeździe w dowodzie rejestracyjnym oraz podczas oględzin - organ wystąpił do obecnego właściciela pojazdu o wskazanie momentu tej zmiany oraz powodu niedokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym i nadesłania dokumentów potwierdzających dokonanie zmiany ilości miejsc, jednak adresat nie odebrał korespondencji. Organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, z dokumentacji wynika, iż pojazd nie posiadał trwałej przegrody oddzielającej przestrzeń ładunkową od pasażerskiej. Ponadto przeszklenie pojazdu oraz obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa znajdujących się za siedzeniem kierowcy potwierdzają przeznaczenie pojazdu zasadniczo do przewozu osób. Organ podkreślił ponownie, iż dokumenty, na które powoływał się skarżący zostały wydane w oparciu o inne przepisy niż podatkowe, zatem organ nie był związany ustalonym w dowodzie rejestracyjnym typem pojazdu. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ew. o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nadto o zwrot kosztów postępowania w wysokości ... zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 U.p.a., a nadto naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 120 Op. W uzasadnieniu skargi podniósł ponownie, iż zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu towarów potwierdzają dokumenty pojazdu, z którymi został on sprzedany oraz przegląd techniczny. Stan pojazdu w dacie nabycie wewnątrzwspólnotowe nie skutkował powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu podatku akcyzowego. W ocenie skarżącego podatek akcyzowy wygasa po pierwszej rejestracji w kraju, bowiem tylko stan pojazdu pomiędzy nabyciem wewnątrzwspólntowym a pierwszą rejestracją w kraju mógłby determinować powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Skarżący odniósł się również do definicji samochodu ciężarowego z ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ładowności i relacji długości przestrzeni pasażerskiej i towarowej. Podatnik podkreślił, że pojazd posiadał trwałą przegrodę i są dokumenty potwierdzające jej obecność aż do momentu przebudowy, która jednak miała miejsce po wygaśnięciu obowiązku podatkowego. Zarzucił, że organ nierzetelnie przeprowadził postępowanie. Skarżący nie zgadzał się również z zaklasyfikowaniem pojazdu jako osobowego ze względu na ilość rzędów siedzeń lub wyposażenie w udogodnienia. W ocenie strony organ nierzetelnie zweryfikował dokumenty, które jednoznacznie wskazują, że w momencie przemieszczania do Polski pojazd był ciężarowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym oraz Nomenklatury Scalonej i Not Wyjaśniających oraz Wspólnej Taryfy Celnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w X. z dnia ... grudnia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w X. z dnia ...marca 2013r. którą organ celny określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki C. ..., rok produkcji 2004 o numerze nadwozia ..., o pojemności silnika 2776 cm3. W ocenie Sądu powyższe decyzje nie naruszają przepisów postępowania albo przepisów prawa materialnego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej. W ocenie skarżącego nabyty przez niego wewnątrzwspólnotowo pojazd jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go podatkiem akcyzowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). W stanie prawnym obowiązującym na dzień powstania obowiązku podatkowego tj. w dniu 8 lipca 2009r. obowiązywała Nomenklatura CN wprowadzona w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz.U. UE 291 z dnia 31 października 2008r. ze zm.) . Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest natomiast przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 9 u.p.a.). Zgodnie zaś z art. 100 ust. 4 u.p.a., samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Z wyżej przywołanych przepisów wynika, że dla uznania danego pojazdu za samochód osobowy podlegający akcyzie konieczna jest jego klasyfikacja do pozycji CN 8703. Głównym kryterium klasyfikacji pojazdu do tego kodu jest przeznaczenie samochodu zasadniczo do przewozu osób. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" oznacza, że chodzi o funkcję dominującą, przeważającą pojazdu. Klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów z pozycji CN 8703 musi być zatem poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą na to wskazywać cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. Zasadę tę potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu - zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów są Wyjaśnienia do Taryfy celnej – Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiące załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd. Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo – towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Dopiero spełnienie powyższej przesłanki, a mianowicie ustalenie, że pojazd samochodowy jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób uprawnia organy podatkowe do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji pojazdu w oparciu o Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich – w wersji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 133 z dnia 30 maja 2008 r., na które powołał się skarżący. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być przy tym poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy stosownie do postanowień art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Ustalenia te – w okolicznościach niniejszej sprawy – winny przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W myśl bowiem art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1). Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy prawidłowo wzięły pod uwagę dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. Wprawdzie – jak zauważył skarżący – oględziny były dokonane nie tylko po nabyciu samochodu przez skarżącego, ale i po jego sprzedaży kolejnemu nabywcy w Polsce, jednakże zważywszy że do momentu nabycia samochodu przez skarżącego i przemieszczenia go na terytorium kraju w pojeździe nie były dokonywane żadne zmiany konstrukcyjne, a więc pojazd zasadniczo przeznaczony był do przewozu osób, nie może budzić wątpliwości, że także po jego nabyciu przez kolejnego nabywcę nie było konieczności dokonywania kolejnych zmian konstrukcyjnych, przywracających pierwotne przeznaczenie pojazdu do przewozu osób. Rzekome zmiany polegać mogły jedynie na demontażu przegrody pomiędzy przednią a tylną przestrzenią pojazdu, która wobec powyższego nie była stałą przegrodą ani stałym panelem oraz zamocowaniu w istniejących punktach kotwicach dodatkowych siedzeń w tylnej części pojazdu. Skarżący nie tylko nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych, ale nawet nie uprawdopodobnił odmiennego stanu rzeczy. Jak słusznie wskazały organy, pomocniczy w ustaleniu zasadniczego przeznaczenia danego pojazdu jest licencjonowany program komputerowy zwany Systemem Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass's. Dla standardowej wersji samochodu C. ... pojazd wyposażony został m. in. nadwozie typu van, 5 drzwi, 7 miejsc siedzących, klimatyzację automatyczną dwustrefową, przystosowanie do montażu fotelika dziecięcego, system nagłośnienia i 10 głośników, zdalnie otwieraną pokrywę bagażnika. W trakcie oględzin samochodu stwierdzono, że jest wyposażony : - 7 miejsc siedzących; - tę samą, pojedynczą, zamkniętą przestrzeń dla kierowcy i pasażerów, co przestrzeń przeznaczoną wyłącznie do transportu towarów, - stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym i stałe punkty kotwiące; - tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli; - przesuwne, wahadłowe lub podnoszone drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; - brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; - wyposażenie całego wnętrza pojazdu w dywaniki, oświetlenie, popielniczki, jednakową wykładzinę podłogową w całym wnętrzu pojazdu, plastikową wykładzinę boczną w części przeznaczonej do przewozu towarów; - samochód stanowi jednolitą przeszkloną kabinę, posiada trzy rzędy siedzeń z jednakową skórzaną tapicerką, łącznie 7 miejsc siedzących z zagłówkami i pięcioma pasami bezpieczeństwa, w trzecim rzędzie odcięte końcówki dwóch skrajnych pasów bezpieczeństwa, szyby w drugim i trzecim rzędzie przyciemniane, głośniki audio dla każdego rzędu siedzeń, także w części bagażowej, oświetlenie sufitowe nad każdym rzędem siedzeń, wszystkie drzwi otwierane i zamykane automatycznie przy pomocy pilota, wszystkie siedzenia zamocowane w fabrycznych punktach kotwiących, podłokietniki i miejsca na napoje na bocznych panelach dla pasażerów trzeciego rzędu siedzeń. Brak jakichkolwiek elementów wyposażenia samochodów pomocy drogowej. Wskazane w trakcie oględzin cechy pojazdu jednoznacznie wskazują, że mamy do czynienia z samochodem przeznaczonym głównie do przewozu osób, a przewóz bagażu stanowi jego funkcję dodatkową. Trafnie zatem, zdaniem Sądu, organy celne przyjęły, że powyższe cechy prezentowanego pojazdu świadczą, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy i wyprowadziły z niego wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie, a tym samym nie stanowi naruszenia art. 120-122 Op. Wbrew zarzutom skargi powoływane przez skarżącego dokumenty rejestracji pojazdu i badania technicznego również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak uwzględniając pozostałe dowody, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu (istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące, tym bardziej że zostały one dokonane na podstawie innych kryteriów, istotnych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego oraz warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego wyniki przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonując ustaleń dotyczących zasadniczego przeznaczenia samochodu wskazał na cechy samochodu, które przesądzają, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób w rozumieniu poz. 8703 Nomenklatury Scalonej . Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu, że organy nie dokonały oceny zasadniczego przeznaczenia samochodu w odniesieniu do kryterium jego ładowności Sąd zauważa, że kryterium ładowności jest przydatne w przypadku klasyfikacji pojazdów, które maja wyodrębnioną na stałe przestrzeń ładunkową. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód typu VAN – posiadający wspólną przestrzeń pasażerską i towarową – co jest bezsporne. Mając na uwadze powyższe, jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę