III SA/Po 227/11

Dnia 4 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Marzenna Kosewska ( spr.) WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi H. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z dnia 20 października 2010 r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 26 lutego 2010 r. wpłynął do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. wniosek H. W. o umorzenie zaległości z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego. Wniosek był motywowany trudną sytuacją życiową – chorobą nowotworową, która przyczyniła się do zawieszenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty płynności finansowej. Decyzją z dnia 20 października 2010 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych – działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 i ust. 3a i 3b oraz art. 32 ustawy z dnia 13m października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. Dz 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) – po rozpatrzeniu wniosku H. W. odmówił umorzenia należności z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego na: 1) ubezpieczenia społeczne za okres 08/2002 – 03/2003 w kwocie 2 455,14 zł.; 2) ubezpieczenie zdrowotne za okres 08/2002 – 01/2003 w kwocie 527,90 zł.; 3) fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 09/2002-01/2003 w kwocie 129,04 zł. 4) odmówił umorzenia odsetek naliczonych na dzień wpływu wniosku do tut. Oddziału, tj. na dzień 26.02.2010 r. w łącznej kwocie 2 907,00 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany ponownie wskazał na swoją trudną sytuację życiową, oświadczając, iż nie jest w stanie spłacić pozostałych rat, gdyż nie posiada żadnych dochodów, a od 26 czerwca 2009 r. zachorował na chorobę nowotworową, na dowód czego przedłożył dokumenty dotyczące leczenia szpitalnego. Podniósł ponadto, że Zakład ustalając stan faktyczny sprawy nie uwzględnił jego aktualnego stanu zadłużenia. Decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych – działając na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy systemie dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 20 października 2010 r. Zakład w całości podzielił ustalenia faktyczne dokonane w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału ustalił, iż na dzień złożenia przedmiotowego wniosku ubezpieczony prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego taksówek. Wskazał, iż w miesiącach czerwcu i sierpniu 2009 r. oraz styczniu 2010 r. wnioskodawca przeszedł zabiegi operacyjne w związku z chorobą nowotworową – guz krtani. W lipcu 2010r. poddał się tracheotomii. Ponadto z licznej dokumentacji medycznej przedstawionej przez zobowiązanego wynika, iż choruje na nadciśnienie tętnicze. Jak ustalił organ gospodarstwo domowe wnioskodawca prowadzi wraz z żoną, która podlega zatrudnieniu od 10/2010 z miesięcznym wynagrodzeniem1.900,00zł. brutto. W mieszkaniu państwa W. mieszka syn z konkubiną i małoletnią córką, którzy prowadzą odrębne gospodarstwo domowe. Działalność ubezpieczonego transport osobowy taksówek -nie została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Zobowiązany do dnia 18 marca 2010 r. był zatrudniony w firmie R. na czas określony z wynagrodzeniem 1.276,00 zł. na miesiąc. Obecnie nie posiada dochodów z działalności gospodarczej, jak również nie podlega zatrudnieniu. Posiada zadłużenie wobec Spółdzielni Mieszkaniowej, które na dzień 17 listopada 2010 r. wynosiło 5.620,09 zł. Dłużnik zalega również ze spłatą dwóch zobowiązań kredytowych wobec [...] - stan na listopad 2010 r. wynosił 1.776,54 zł. Zobowiązanie przejęte przez firmę windykacyjną [...]. Dodatkowym zobowiązaniem finansowym wnioskodawcy są karty kredytowe, których łączna kwota zadłużenia na luty 2010 r. wynosiła 9.516,63 zł. Ubezpieczony nie korzysta z pomocy opieki społecznej. Rozważając, w świetle art. 28 ust. 1-3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, istnienie przesłanek umorzenia należności z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego organ rentowy stwierdził, że w przypadku wnioskodawcy nie ma zastosowanie niniejszy przepis. Zdaniem Zakładu z przyczyn oczywistych nie zachodzi przesłanka występująca w pkt 1 w/w przepisu, jak również przesłanki wymienione w punkcie 2, ponieważ zobowiązany nie zgłaszał wniosku o ogłoszenie upadłości. W odniesieniu do pkt 4 organ wskazał, że w stosunku do firmy wnioskodawcy nie było prowadzone postępowanie likwidacyjne, a wysokość zadłużenia znacznie przekracza kwoty kosztów upomnienia (pkt 4a). Wobec zobowiązanego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, które nie zostało zakończone, a żaden z organów egzekucyjnych nie stwierdził w stosunku do niego całkowitej nieściągalności. Z powyższych względów nie została spełniona przesłanka zawarta w pkt 3 i 5 art. 28. W odniesieniu do kwestii zawartej w pkt 6 powołanego przepisu jest oczywistym, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym istnieje możliwość uzyskania kwoty wyższej od wysokości wydatków egzekucyjnych. Zakład zbadał również, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki umorzenia sformułowane w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365) wydanego na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ wskazał, iż we wniosku o umorzenie zobowiązany powołuje się na trudną sytuacje majątkową oraz zdrowotną. W ocenie Zakładu mimo twierdzeń o trudnej sytuacji, państwo W. nie korzystają ani nie korzystali z pomocy społecznej, która ma na celu zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Pomoc ta należy się każdemu, kto spełnia wymagania ustawowe. Natomiast wnioskodawca oraz jego rodzina nie korzystają z tego typu pomocy. Jak zauważył organ działalność jest nadal prowadzona, w związku z tym nie ma zastosowania pkt. 2 rozporządzenia. W odniesieniu do pkt 3 rozporządzenia Zakład nie podważył powagi choroby zobowiązanego oraz związanych z nią obecnych problemów finansowych. Zwrócił jednak uwagę na fakt, że choroba nie pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskania dochodów, gdyż działalność jest nadal prowadzona. Wobec powyższego organ rentowy nie znalazł przesłanek przemawiających za zastosowaniem przepisów określonych zarówno w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również w powołanym rozporządzeniu Ministra. W końcowej części uzasadnienia Zakład podkreślił uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia należności z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. W. zarzucił, iż Zakład poczynił błędne ustalenia odnośnie jego sytuacji finansowej. Skarżący za błędne uznał twierdzenia organu, iż jego żona pracuje od października 2010 r. za 1900 zł. Podniósł, że była ona na zasiłku dla bezrobotnych i dopiero od 1 lutego 2011 r. podpisała na okres próbny 4 miesięcy umowę o pracę za 1200 zł. miesięcznie. Zobowiązany oświadczył, że jego działalność gospodarcza jest zawieszona od 26 czerwca 2009 r., do chwili obecnej nie jest wyrejestrowana, gdyż ZUS wprowadził go w błąd twierdząc, iż musi płacić składkę zdrowotną. Wskazał ponadto, że odmówiono mu przyznania pomocy społecznej z powodu zarejestrowanej przez niego działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że jego przewlekła ciężka choroba jest na tyle poważna, iż w obecnej chwili jest inwalidą niezdolnym do pracy, nie mówi. Podniósł również, że ZUS przyznał mu zasiłek rehabilitacyjny od dnia 21.12.2009 r. do dnia 21.12.2010 r., jednak nie wspomniał o tym, iż nie wypłaca go od 23 czerwca 2010 r. Z powyższych powodów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i rozpatrzenie jego wniosku przez Sąd. W piśmie z dnia 18 maja 2011 r. skierowanym do Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. zobowiązany oświadczył, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, iż w chwili obecnej nie jest zdolny do pracy i wymaga pomocy drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego bezsporne jest, iż w jego sprawie zachodzi przesłanka przewlekłej choroby zobowiązanego i niemożliwości uzyskania dochodu. Do powyższego pisma ubezpieczony załączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 kwietnia 2011 r. wydane przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. W piśmie z dnia 24 października 2011 r. skarżący ponownie zwrócił uwagę na swój ciężki stan zdrowia i w wydane w stosunku do niego orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 kwietnia 2011 r. Podniósł ponadto, że Zakład odebrał mu bezprawnie zasiłek rehabilitacyjny i zobowiązał do jego zwrotu. Zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż nadal prowadzi działalność gospodarczą, podczas gdy aktualnie działalność została już wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej, na dowód czego załączył decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2011 r. Zdaniem ubezpieczonego powyższe świadczy, iż w stosunku do niego zachodzi przesłanka braku możliwości uzyskania dochodu z powodu przewlekłej choroby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze z m.) sądy administracyjne jedynie kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie były decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podjęte w przedmiocie umorzenia należności z tytułu pozostałych do spłaty rat układu ratalnego. Zgodnie ze wskazanym w zaskarżonej decyzji art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2007r Nr 11, poz. 74 z późn. zm.) należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Według ust. 2 należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi zaś wtedy, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Analizując powołane powyżej poszczególne przesłanki umorzenia, zasadnie organ odwoławczy uznał, że w przypadku wnioskodawcy nie ma zastosowania niniejszy przepis. Zdaniem Zakładu z przyczyn oczywistych nie zachodzi przesłanka występująca w pkt 1 powołanego przepisu, jak również przesłanki wymienione w punkcie 2, ponieważ zobowiązany nie zgłaszał wniosku o ogłoszenie upadłości. W odniesieniu do pkt 4 organ wskazał, że w stosunku do firmy wnioskodawcy nie było prowadzone postępowanie likwidacyjne, a wysokość zadłużenia znacznie przekracza kwoty kosztów upomnienia (pkt 4a). Wobec zobowiązanego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, które nie zostało zakończone, a żaden z organów egzekucyjnych nie stwierdził w stosunku do niego całkowitej nieściągalności. Z powyższych względów prawidłowo Zakład ocenił, iż nie została spełniona przesłanka zawarta w pkt 3 i 5 art. 28. W odniesieniu do kwestii zawartej w pkt 6 powołanego przepisu organ miał podstawy sądzić, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym istnieje możliwość uzyskania kwoty wyższej od wysokości wydatków. Cytowany powyżej przepis art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w ust. 3a przewiduje ponadto możliwość umorzenia należności z tytułu składek w razie stwierdzenia istnienia uzasadnionego przypadku – innego niż całkowita nieściągalność. Zgodnie z powołanym przepisem należności z tytułu składek na ubezpieczenia ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o ten przepis określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). W § 3 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy dokonując oceny wniosku w oparciu o art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. wskazał, iż we wniosku o umorzenie zobowiązany powołuje się na trudną sytuacje majątkową oraz zdrowotną. W ocenie Zakładu mimo twierdzeń o trudnej sytuacji, państwo W. nie korzystają ani nie korzystali z pomocy społecznej, która ma na celu zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Pomoc ta należy się każdemu, kto spełnia wymagania ustawowe. Natomiast wnioskodawca oraz jego rodzina nie korzystają z tego typu pomocy. Jak zauważył organ działalność jest nadal prowadzona, w związku z tym nie ma zastosowania pkt. 2 rozporządzenia. W odniesieniu do pkt 3 rozporządzenia Zakład nie podważył powagi choroby zobowiązanego oraz związanych z nią obecnych problemów finansowych. Zwrócił jednak uwagę na fakt, że choroba nie pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskania dochodów, gdyż działalność jest nadal prowadzona. Dokonując w przedmiotowej sprawie oceny legalności działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podkreślić należy, iż decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek podejmowane przez Zakład na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. oparte są na uznaniu administracyjnym. W takiej sytuacji organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, przy czym zaznaczyć trzeba, iż wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Uznanie administracyjne nie powinno oznaczać dowolności, czemu służą określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Rozstrzyganie podjęte w ramach uznania wymaga więc od organu poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), przy podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), a także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Z kolei, ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył przepisy procesowe - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, gdyż nie uwzględnił i nie ocenił prawidłowo wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, czym przekroczył granice uznania administracyjnego. Zakład nieprawidłowo ocenił okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego – nowotworem raka krtani, stwierdzając, że choroba nie pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskania dochodów, gdyż działalność jest nadal prowadzona. Powyższe twierdzenie organu świadczy niewątpliwie o nieprawidłowej analizie przedłożonej przez ubezpieczonego dokumentacji związanej z jego chorobą i leczeniem. Stanowisko Zakładu, że skarżący z nowotworem raka krtani ma możliwość uzyskania dochodu, tylko z tej racji, iż nie wyrejestrował on swojej działalności z ewidencji działalności gospodarczej, jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i tym samym granic uznania administracyjnego. Rację ma zatem strona skarżąca, iż organ rentowy winien w niniejszej sprawie w szczególności zbadać, czy nie zachodzi przesłanka umorzenia wskazana w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia tj. przewlekła choroba zobowiązanego pozbawiająca go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Konkludując należy stwierdzić, że Zakład nie uwzględnił i nie ocenił należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś wskazane uchybienia, jako naruszające granice uznania administracyjnego, w ocenie Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organ rentowy zobowiązany jest uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi. W szczególności ustalając, czy istnieją w sprawie okoliczności świadczące o wystąpieniu uzasadnionego przypadku pozwalającego na umorzenie pozostałych do spłaty rat układu ratalnego z tytułu zaległych składek, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne Zakład winien przede wszystkim mieć na uwadze wydane w stosunku do skarżącego przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 kwietnia 2011 r., w którym stwierdzono niezdolność zobowiązanego do pracy. Dodatkowo ustalając na nowo stan faktyczny sprawy organ obowiązany jest uwzględnić decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2011 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej od dnia 29 czerwca 2011 r. działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.