III SA/Po 227/14

Dnia 05 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od czerwca 2005 roku do grudnia 2006 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 12.241,- (dwanaście tysięcy dwieście czterdzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 04 stycznia 2012 roku, sygn. akt III SA/Po 131/11, uchylił decyzję Dyrektor Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2010 roku, którą została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] w przedmiocie określenia A. M. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od czerwca 2005 roku do grudnia 2006 roku w następujący sposób: za czerwiec 2005 roku w wysokości 3.647.799 zł, za lipiec 2005 roku w wysokości 4.805.121 zł, za sierpień 2005 roku w wysokości 3.468.431 zł, za wrzesień 2005 roku w wysokości 2.838.377 zł, za październik 2005 roku w wysokości 1.560.277 zł, za listopad 2005 roku w wysokości 2.037.589 zł, za grudzień 2005 roku w wysokości 2.469.192 zł, za styczeń 2006 roku w wysokości 2.174.911 zł, za luty 2006 roku w wysokości 613.297 zł, za marzec 2006 roku w wysokości 2.603.864 zł, za kwiecień 2006 roku w wysokości 2.657.327 zł, za maj 2006 roku w wysokości 1.285.687 zł, za czerwiec 2006 roku w wysokości 2.139.251 zł, za lipiec 2006 roku w wysokości 1.561.510 zł, za sierpień 2006 roku w wysokości 1.261.912 zł, za wrzesień 2006 roku w wysokości 24 zł, za październik 2006 roku w wysokości 268.832 zł, za listopad 2006 roku w wysokości 316.358 zł, za grudzień 2006 roku w wysokości 255.252 zł. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] października 2012 roku nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 roku w części określenia wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące październik i listopad 2006 roku i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za ww. miesiące w następującej wysokości: - październik 2006 roku - 170.000zł - listopad 2006 roku - 254.208zł., w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. A. M. ponownie skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 03 kwietnia 2012 roku, sygn. akt III SA/Po 1172/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w [...], decyzją z dnia [...] września 2013 roku, nr [...] określił A. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od czerwca 2005 roku do grudnia 2006 roku w następujący sposób: za czerwiec 2005 roku w wysokości 3.647.799 zł, za lipiec 2005 roku w wysokości 4.760.196 zł, za sierpień 2005 roku w wysokości 3.468.431 zł, za wrzesień 2005 roku w wysokości 2.838.377 zł, za październik 2005 roku w wysokości 1.560.277 zł, za listopad 2005 roku w wysokości 2.012.341 zł, za grudzień 2005 roku w wysokości 2.469.192 zł, za styczeń 2006 roku w wysokości 2.174.911 zł, za luty 2006 roku w wysokości 613.297 zł, za marzec 2006 roku w wysokości 2.603.864 zł, za kwiecień 2006 roku w wysokości 2.657.327 zł, za maj 2006 roku w wysokości 1.285.687 zł, za czerwiec 2006 roku w wysokości 2.139.251 zł, za lipiec 2006 roku w wysokości 1.561.510 zł, za sierpień 2006 roku w wysokości 1.261.912 zł, za wrzesień 2006 roku w wysokości 24 zł, za październik 2006 roku w wysokości 40.000 zł, za listopad 2006 roku w wysokości 2.000 zł, za grudzień 2006 roku w wysokości 120.440 zł. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i przy uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2013 roku sygn. akt III SA/Po 1172/12, Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2013 roku nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2013 roku nr [...] w części określenia wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące październik i grudzień 2006 roku i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za ww. miesiące w następującej wysokości: - październik 2006 roku - 40.000 zł, - grudzień 2006 roku - 120.440 zł, w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. A. M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, ponownie skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2013 roku. W ocenie Skarżącego kwestionowane decyzje naruszają: - przepisy art. 121, art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - przepisy art. 4 ust. 2 pkt 3 i ust.2 pkt 10 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, iż braki formalne w oświadczeniu akcyzowym składanym przez nabywcę powodują powstanie u sprzedawcy obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży oleju opałowego, od którego akcyza została zadeklarowana w prawidłowej wysokości dla oleju opałowego, - przepisy art. 65 ustawy o podatku akcyzowym oraz §3 ust. 3 i §4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że braki formalne oświadczenia złożonego przez nabywcę oleju opałowego sa przesłanką do uznania, że sprzedawca dokonał zbycia oleju na cele nieopałowe. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w świetle treści przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego nie jest dopuszczalne obciążenie podatnika sankcyjną stawką podatku akcyzowego, gdy oświadczenie składane przez nabywcę oleju opałowego jest kompletne pod względem formalnym i to nawet wówczas, gdy nabywca zeznał, że nie dokonał zakupu. Niedopuszczalne jest także stosowanie sankcyjnej stawki podatku akcyzowego w przypadku nieistotnego braku formalnego oświadczenia nabywcy oleju opałowego. Skarżący uznaje, że w takich sytuacjach kluczowe jest zidentyfikowanie nabywcy, a nie potwierdzenie przez niego zakupu oleju opałowego. Zdaniem strony dla zastosowania obniżonej stawki podatkowej wystarczające jest, gdy na podstawie oświadczenia możliwe jest zidentyfikowanie faktycznego nabywcy oleju. W ocenie strony istotne dla sprawy jest to, że ze względu na znaczny upływ czasu mało prawdopodobne jest, aby nabywcy pamiętali okoliczności transakcji i wielkość dokonanych zakupów. Organom nie powinno umykać, że osoby fizyczne często z chęci uniknięcia "kontaktu" z organami skarbowymi z natury zaprzeczają faktowi dokonania zakupu mimo, że zakup taki został faktycznie dokonany. Skarżący podniósł także, że żaden przepis ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym nie daje podstawy do wyciągania konsekwencji w przypadku, gdy nabywca potwierdza zakup oleju opałowego, ale w innej wysokości niż wskazana w oświadczeniu o przeznaczeniu oleju opałowego. Stąd w ocenie strony jeśli nabywca potwierdza fakt zakupu w innej wysokości niż wynikająca z oświadczenia, ale oświadczenie jest prawidłowe pod względem formalnym, to organ powinien odstąpić od wymierzenia akcyzy. Podobnie w sytuacji, gdy nabywca potwierdza fakt zakupu w innej wysokości niż wynikająca z oświadczenia, ale oświadczenie zawiera nieistotny brak formalny (brak NIP), to organ powinien odstąpić od stosowania sankcyjnej stawki podatkowej. Zdaniem strony nieuprawnione są twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że nawet minimalne braki w odbieranych oświadczeniach skutkują powstaniem u sprzedawcy obowiązku zapłaty podatku akcyzowego i to pomimo faktu, że nabywcę wyrobu akcyzowego można zidentyfikować i potwierdza on fakt nabycia tegoż wyrobu. Strona uznaje także, ze organy naruszyły zasadę jednofazowości opodatkowania podatkiem akcyzowym. Skarżący dokonywał sprzedaży oleju opałowego. Oświadczenie nabywcy o przeznaczeniu oleju na cele opałowego nie jest tożsame z faktycznym sposobem zużycia oleju. Oświadczenie poświadcza jedynie wolę nabywcy. W ocenie Skarżącego na tym etapie zasadność zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego oceniana jest jedynie na podstawie woli czy intencji kupującego olej opałowy. Jeśli zatem kupujący w momencie zakupu oleju opałowego oświadczy, że nabywa olej opałowy na cele opałowe, to należy uznać, że sprzedawca dokonał zbycia na cele opałowe, a więc od tej sprzedaży, zgodnie z zasada jednofazowości, nie powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może znaleźć zastosowania przepis art. 4 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku, gdyż warunkiem stosowania tego przepisu jest użycie wyrobów akcyzowych niezgodnie z ich przeznaczeniem, a obowiązek ciąży na podmiocie, który zużył wyrób akcyzowy niezgodnie z przeznaczeniem. Skoro skarżący nie dokonywał zużycia, lecz sprzedaży to w okolicznościach niniejszej sprawy przepis nie może być stosowany. Zużycia oleju opałowego dokonał jego nabywca. Zdaniem strony podstawowa stawka podatku od sprzedaży oleju opałowego wynosi 233 zł. Podatek w tej wysokości został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu wyrobem akcyzowym. Organy w sposób nieuprawniony przyjmują, że podstawowa stawka podatku od sprzedaży oleju opałowego wynosi 2.000 zł, gdyż ta podwyższona stawka znajduje zastosowanie jedynie w określonych prawem przypadkach. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem, że sankcyjna stawka podatku jest właściwa dla tej części sprzedaży oleju opałowego, w której nie zostały odebrane w pełni kompletne i rzetelne oświadczenia nabywców oleju. Zdaniem podatnika logiczne jest, że w każdym przypadku sprzedaży oleju, w którym niespełnione zostały wymogi stosowania obniżonej stawki akcyzy może być stosowana tylko stawka ustawowa 233 zł za 1000 litrów oleju. Stawka sankcyjna w wysokości 2000 zł za 1000 litrów gotowego wyrobu mogła być stosowana w trzech przypadkach: - gdy olej nie spełniał odpowiednich warunków, zwłaszcza w zakresie znakowania i barwienia (olej spełniał te wymagania), - gdy olej został użyty niezgodnie z przeznaczeniem (ta przesłanka dotyczy finalnego nabywcy, a nie sprzedawcy - Skarżącego), - gdy sprzedaży oleju dokonano z pomocą odmierzacza paliw ciekłych. Opierając się na językowym znaczeniu słów "użycie" i "sprzedaż" nie sposób przyjąć, że są to słowa bliskoznaczne lub nawet synonimy. Językowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku oraz ustalony stan faktyczny czyni bezspornym, że skarżący nie używała oleju, a jedynie dokonywała jego sprzedaży. Także wyrażenie "olej przeznaczony na cele opałowe" jest mylnie interpretowane przez organy podatkowe, jako tożsame z wyrażeniem "olej użyty na cele opałowe". Tymczasem czym innym jest przeznaczenie danej rzeczy, a czym innym jej faktyczne wykorzystanie. Stąd zdaniem strony nie ma podstaw do utożsamiania sprzedaży oleju opałowego udokumentowanej oświadczeniami posiadającymi błędy formalne z użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 65 ust. 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym. Rozróżnienie "sprzedaży" od "zużycia" wyrobu akcyzowego znajduje normatywne odzwierciedlenie także w art. 4 ust. 1 powołanej ustawy. Skarżący podniósł także, że nawet w przypadku, gdyby dla części oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cel grzewczy uznać, że nie spełniają one warunków dotyczących tych oświadczeń, to i tak określając wysokość zobowiązania podatkowego należy dokonać potrącenia podatku zapłaconego na wcześniejszym etapie obrotu wyrobem akcyzowym przez dostawcę, od którego Skarżący nabył wyroby akcyzowe. Podsumowując Skarżący wskazał, że organy podatkowe dokonały wykładni przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego z naruszeniem zasady in dubio pro tributario, co wyraża się poprzez przyjęcie zasady domniemania nieprawidłowości rozliczenia podatkowego, dowolnej ocenie dowodów, rozstrzygania wątpliwości prawnych i faktycznych na niekorzyść podatnika. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 23 czerwca 2014 roku Skarżący uzupełniła zarzuty skargi o kwestie dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 roku o sygn. akt I FPS 8/13 strona podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 roku (sygn. akt III SA/Po 1172/12) wyraził ocenę prawną dotycząca przedawnienia zobowiązań podatkowych sprzeczną z późniejszą uchwałą NSA I FPS 8/13. Strona wskazała, że co do zasady WSA jest związany swoim wcześniejszym wyrokiem w zakresie wydanego rozstrzygnięcia. Jednak ogólnie wiążąca moc uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Powstałą w niniejszej sprawie kolizję należy rozwiązać poprzez prymat mocy ogólnie wiążącej uchwały NSA na co wskazano w uchwale NSA z dnia 30 czerwca 2008 roku wydanej pod sygn. akt I FPS 1/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 §1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Zgodnie z wcześniej prezentowaną w niniejszej sprawie i wiążącą na obecnym etapie oceną prawną wyrażoną w wyrokach sądów administracyjnych, skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że uzyskanie i posiadanie przez sprzedawcę oleju opałowego dokumentu w postaci oświadczenia nabywcy o nabyciu oleju opałowego na celne opałowe nie jest wypełnieniem błahej formalności, lecz dopełnieniem materialnoprawnego warunku uprawniającego do zastosowania stawki podatkowej w wysokości 232 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu akcyzowego. Sąd nie podziela argumentacji skargi dotyczącej wykładni art. 65 ust. 1 i ust. 1a ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) w związku z §4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Skarżący w sposób całkowicie nieuprawniony utożsamia opodatkowanie podatkiem akcyzowym "oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe" z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym "oleju opałowego". Stawka ustawowa podatku w wysokości 233 zł od 1000 litrów nie dotyczy opodatkowania "oleju opałowego", lecz "oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe". Zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, nie tylko obniżać stawki akcyzy określone w ust. 1, ale także różnicować te stawki w zależności od rodzaju wyrobu, a także określać warunki stosowania stawek podatkowych, uwzględniając przy tym 1) przebieg realizacji budżetu; 2) sytuację gospodarczą państwa oraz poszczególnych grup podatników; 3) potrzebę ochrony środowiska naturalnego, a także udział w tych wyrobach komponentów wytwarzanych z surowców odnawialnych. W ocenie Sądu, bez naruszenia ustawowego upoważnienia, Minister Finansów skorzystał z przyznanych mu kompetencji prawodawczych i wskazał, że stawka podatkowa na "oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe" wynosi 232 zł od 1000 litrów. Natomiast podatnik sprzedający wyroby wymienione w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia jest obowiązany w przypadku ich sprzedaży: 1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT; 2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Analiza powołanych regulacji prowadzi do wniosku, że zastosowanie stawki 233/232 zł od 1000 litrów dotyczy sytuacji sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe, czyli sytuacji dokonania sprzedaży oleju opałowego z zachowaniem warunków stosowania tej stawki podatkowej. Sprzedaż oleju opałowego bez zachowania powyższych warunków nie jest już sprzedażą oleju opałowego na cele opałowe, a tym samym do takiej sprzedaży nie znajduje zastosowania stawka określona w art. 65 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Stwierdzenie, że warunki określone dla obrotu olejem opałowym przeznaczonym na cele opałowe zostały przerwane jest równoznaczne ze stwierdzeniem użycia wyrobu akcyzowego niezgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 65 ust. 1a ustawy o podatku akcyzowym, co z kolei aktualizuje i uzasadnia konieczność zastosowania do takiej sprzedaży stawki podatkowej dla oleju opałowego, a ta wynosiła 2000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu – art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym. Zastosowanie obniżonej stawki podatkowej dla oleju opałowego, czyli stawki dla oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe, zostało uzależnione od posiadania przez sprzedawcę oświadczeń nabywców, które muszą być prawidłowe tak pod względem formalnym, jak i materialnym. Organy podatkowe są uprawnione do oceny kompletności tych oświadczeń (badania czy zawierają one wszystkie wymagana dane) oraz do badania rzetelności tych oświadczeń, a w szczególności do tego czy potwierdzają one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a więc zawierają dane rzeczywistych nabywców oraz czy posiadane przez sprzedawcę dokumenty potwierdzają rzeczywiście złożone oświadczenia. Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dowody zgromadzone w aktach pozwalają uznać, że ustalenia organów podatkowych o braku lub wadliwości oświadczeń nabywców oleju opałowego na cele opałowe na dzień powstania obowiązku podatkowego są prawidłowe. Zatem bezpodstawne są twierdzenia Skarżącego o naruszeniu art. 122, art. 187 lub 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.u. 2012, poz. 749 ze zm.). Organy podatkowe, po uwzględnieniu wcześniejszych ocen wyrażonych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, dokonały oceny materiału zgromadzonego w sprawie i przyjęły stanowisko najkorzystniejsze dla strony. W konsekwencji w sytuacji, gdy dowody w sprawie konkretnych transakcji sprzedaży w postaci dokumentów oświadczeń i zeznań świadków stały w sprzeczności ze sobą, to organ zawsze priorytetowe znaczenie nadawał dowodowi świadczącemu na korzyść Skarżącego. Opodatkowanie sprzedaży według stawki 2000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu organy przyjmowały dopiero wówczas, gdy kumulatywnie wystąpiły zarówno negatywna weryfikacja prawidłowości dokumentu oświadczenia, jak i brak potwierdzenia zakupu przez rzekomych nabywców. Z powyższych względów Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia stanowiska, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego, czy też przyjął ustalenia faktyczne z naruszeniem zasady in dubio pro tributario. Niemniej uchylenie zaskarżonej decyzji stało się konieczne po uwzględnieniu wykładni przepisów określonej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 roku o sygn. akt I FPS 8/13. Sąd w niniejszej sprawie związany jest stanowiskiem, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2012, poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2013 roku, sygn. akt III SA/Po 35/11 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji adresowanej do Skarżącego, a określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od czerwca do listopada 2005 roku oraz uchylające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2005 roku i okres od czerwca do grudnia 2006 roku. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia podstaw do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 03 kwietnia 2014 roku, a dotyczącej przedawnienia zobowiązania podatkowego, konieczne okazało się uchylenie decyzji organu drugiej instancji i zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej do przeanalizowania sprawy w aspekcie nakazu wyrażonego w art. 208 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Dokonując oceny w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby Celnej będzie miał na uwadze, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie. Z kolei przez zapłatę, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, powodująca wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, organ będzie rozumiał zarówno dobrowolną wpłatę podatku, jak i przymusowe ściągnięcie zaległości podatkowej w trybie egzekucji administracyjnej. Niemniej okoliczność przekazania poborcy skarbowemu przez zobowiązanego części lub całości należności pieniężnej, będącej przedmiotem egzekucji, nie zmienia faktu, że przekazanie to następuje w ramach czynności egzekucyjnych, polegających na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z pieniędzy, i nie jest dobrowolną zapłatą zobowiązania podatkowego. Po uwzględnieniu powyższej oceny prawnej organ przeanalizuje ponownie sprawę odnośnie konieczności umorzenia postępowania przyjmując, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności wyrokiem z dnia 13 lipca 2013 roku, sygn. akt III SA/Po 35/11 spowodowało unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.) Mając powyższe na uwadze, Sąd na podsatwie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu decyzji organu odwoławczego. O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy– Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461), zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarzonej decyzji postanowiono na podsatwie art. 152 cyt. tu ustawy.