III SA/Po 228/25

Dnia 14 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2025 roku sprawy ze skargi Fundacji [...] w [...] na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia 5 marca 2025r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem z 5 marca 2025 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] tj. Zarząd Województwa, po rozpatrzeniu protestu Fundacji [...] w [...] (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]!", dokonanej przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...], działając na podstawie art. 69 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U.2022 poz. 1079, dalej: "ustawa wdrożeniowa"), orzekła o nieuwzględnieniu protestu. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wojewódzki Urząd Pracy, jako Instytucja Pośrednicząca (dalej: "WUP") ogłosił nabór nr [...], w ramach Programu Regionalnego Fundusze Europejskie dla [...] – Działanie 06.10. "[...]". W ramach ww. naboru skarżący złożył w dniu 11 lipca 2024 r. wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]" (dalej: "projekt"). Informacją przesłaną 22 grudnia 2024 r. WUP zawiadomił skarżącego o negatywnym wyniku oceny merytorycznej projektu. Wniosek skarżącego uzyskał 83 pkt, przy minimum 70 pkt jako należało uzyskać. Wniosek skarżącego nie osiągnął jednak minimum 70% wymaganych w zakresie spełnienia każdego z kryteriów merytorycznych. Ocenę przyznanej punktacji za poszczególne kryteria dostępu zawarto w karcie oceny merytorycznej wniosku przesłaną wnioskodawcy wraz z ww. informacją. W proteście od oceny merytorycznej wniosku skarżący zakwestionował ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych: - kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu", - kryterium nr 2 "Adekwatność doboru wskaźników realizacji projektu", - - kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)", - kryterium nr 6 "Prawidłowość sporządzenia budżetu". Wnoszący protest domagał się zwiększenia liczby punktów przyznawanych za ww. kryteria i zatwierdzenie wniosku ze zwiększoną liczbą punktów. Zdaniem wnioskodawcy przyznana ocena była nieuzasadniona, niesprawiedliwa i krzywdząca dla skarżącego. W jej wyniku doszło do rażącego naruszenia podstawowych zasad oceny wniosków, w tym zasad przejrzystości, bezstronności, rzetelności i równego tratowania wnioskodawców. Protest został rozpatrzony przez Komisję Odwoławczą Instytucji Zarządzającej orzeczeniem z 5 marca 2025 r. o nieuwzględnieniu protestu. KO ponownie sprawdziła wniosek w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów, z oceną których nie zgodził się wnioskodawca w proteście. Wskazano, że wniosek skarżącego nie uzyskał minimum 70% punktów w ramach kryterium nr 1 i kryterium nr 4, w związku z czym protest nie mógł zostać uwzględniony. Przyznano natomiast po jednym dodatkowym punkcie w zakresie kwestionowanych w proteście kryteriów nr 2 i nr 6. W uzasadnieniu orzeczenia KO dokonała oceny pozostałych kryteriów zakwestionowanych w proteście tj. kryterium nr 1 i kryterium nr 4 to KO. KO dokonał analizy w zakresie oceny kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" odnośnie zarzutów nr 1- 4 protestu. Odnosząc się do zarzutu nr 1 protestu wyjaśniono, że w karcie oceny merytorycznej (KOM) oceniający wskazał, że "w pkt 3.5 w ramach zadania 2 wskazano, że uczestnicy/-czki projektu będą mogli wybrać 3 z 4 tematów w ramach Treningów Kompetencji Społecznych na podstawie IŚR. Natomiast nie wskazano potrzeby wyboru 3 z 4 tematów. Przy czym brak odpowiedzi na pytanie dlaczego uczestnicy/-czki projektu nie mogą brak udziału we wszystkich 4 panelach tematycznych tj. Komunikacja interpersonalna, Autoprezentacja, Asertywność, Radzenie sobie ze stresem. Należy wskazać szczegółowe uzasadnienie założonego wsparcia lub zaplanować wszystkie 4 panele tematyczne dla wszystkich uczestników/-czek projektu – odjęto 2 pkt". Wnioskodawca w proteście nie zgodził się z otrzymaną oceną, gdyż jego zdaniem założony wybór 3 z 4 tematów jest zgodny z zasadami indywidualizacji wsparcia, regulaminem naboru, wynika z logiki organizacyjnej i praktyki realizacji projektów, zwiększa efektywność i adekwatność działań wobec potrzeb grupy docelowej, nie ogranicza elastyczności wsparcia, a wręcz ją zwiększa. KO dokonując oceny wskazał, że zapisy wniosku: "Każdy UP weźmie udział w 3 z 4 GRUPOWYCH TRENINGÓW KOMPETENCJI SPOŁECZNYCH (wybór 3 tematów z 4 na podstawie IŚR") jednoznacznie określają, iż każdy z uczestników projektu weźmie udział w 3 grupowych treningach kompetencji społecznych na podstawie diagnozy, wynikającej z Indywidualnej Ścieżki Reintegracji. Wnioskodawca z góry założył, że żadna z osób uczestniczących w projekcie nie będzie potrzebowała wszystkich 4 tematów oferowanych treningów kompetencji społecznych. Tymczasem, w ocenie KO, jest możliwe, że wystąpi taka potrzeba. Zgodnie z definicją kryterium nr 1 Wnioskodawca powinien zweryfikować uzasadnienie potrzeby realizacji poszczególnych zadań zaplanowanych we wniosku i ich powiązania z przedstawionym problemem. Jest to element adekwatności doboru celów projektu. To indywidualne potrzeby osób uczestniczących w projekcie oraz zdiagnozowane bariery powinny stanowić punkt wyjścia do planowania wsparcia w projekcie. Dlatego wszyscy uczestnicy powinni mieć możliwość skorzystania z wszystkich oferowanych w projekcie treningów kompetencji społecznych. Należy również zaznaczyć, że we wniosku o dofinansowanie brakuje uzasadnienia dlaczego wszyscy uczestnicy mają wziąć udział w 3 treningach kompetencji społecznych. W związku z powyższym KO podtrzymało stanowisko oceniającego wyrażone w KOM. Odnośnie zarzutu nr 2 protestu KO podał, że oceniający w KOM wskazał, iż – "w ramach zadania 10 zaplanowano indywidualne wsparcie mentora w wymiarze 4 godzin na osobę. Zgodnie z ideą mentoringu jest to forma wsparcia, gdzie czas wsparcia jest wydłużony i polega na stałym wsparciu uczestnika/-czki projektu przez mentora. Sam Wnioskodawca w opisie zadania wskazuje, źe ww. forma wsparcia ma pozwolić na zbudowanie relacji uczestnika/-czki projektu z mentorem. Przy tym należy pamiętać, iż mentoring polega na partnerskiej relacji między mentorem a uczestnikiem/-czkq projektu skierowaną na odkrywanie i rozwijanie potencjału uczestnika/-czki projektu. Dane wsparcie powinno odbywać się poprzez regularne spotkania, gdzie uczestnik/ czka projektu będzie zdobywał/-ła wiedzę, poznawał/-ła siebie, czy też rozwijał/-ła zawodową samoświadomość. Wyżej wymienionych założeń nie sposób zrealizować w trakcie 4 godzin wsparcia w ciągu dwóch spotkań. Wobec powyższego niniejsza forma wsparcia we wskazanym zakresie godzinowym wydaje się niezasadna ze względu na brak zrozumienia przez Wnioskodawcę założeń zaplanowanego wsparcia -odjęto 2 pkt." Odnosząc się do ww. oceny, w proteście zarzucono, że przyjęcie przez oceniającego założenia, że mentoring musi spełniać określone ramy czasowe, być długotrwały i obejmować wielomiesięczne regularne spotkania, nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących regulacjach. Analizując protest KO odniósł się do zapisów wniosku. Wyjaśnił, że podano w nim, iż: "Mentoring to specyficzna forma pomocy i wspierania w trudnych sytuacjach zawodowych i życiowych, zw. głównie z problemami adaptacyjnymi, która może się okazać szczególnie ważna w nowym miejscu zatrudnienia, dla osób z GD, powracających bądź wchodzących na rynek pracy. Mentoring będzie polegał na indywidualnych spotkaniach i zbudowaniu relacji UP z mentorem..." KO wskazał, że sam wnioskodawca we wniosku zwrócił uwagę na szczególny charakter procesu mentoringu oraz na potrzebę nawiązania relacji między mentorem a osobą mającą problemy adaptacyjne w nowym miejscu pracy. Założenie wnioskodawcy, że osoby, które pomimo kompleksowego i długotrwałego wsparcia uzyskanego w projekcie, nadal będą miały trudności w utrzymaniu zatrudnienia, które może pomóc rozwiązać specjalista ds. HR/osoba z doświadczeniem w zarządzaniu zasobami ludzkimi, świadczy o specyficznej i trudnej sytuacji grupy docelowej projektu. Dlatego KO przychyliło się do oceny osoby oceniającej wniosek. Następnie KO odniosło się do zarzutu nr 3 protestu wskazując, że w KOM podano, iż "wnioskodawca po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda UP zaświadczenie o odbyciu stażu" dane działanie jest błędne ponieważ opinię oraz zaświadczenie powinien wystawiać podmiot, u którego uczestnik/-czka projektu odbywa staż, gdyż jest to podmiot organizujący staż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20.08.2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawą z dnia 20 kwietna 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – odjęto 1 pkt." W proteście podniesiono, że w kontekście ww. ustawy to wnioskodawca pełni rolę analogiczną do starosty oraz że analogiczne zapisy jak w przedmiotowym wniosku były akceptowane w naborach w poprzedniej perspektywie finansowej. Odnosząc się do ww. zarzutu z powołaniem na przepisy art. 53 ust. 5 ustawy z 20 kwietnia 2024 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ora na § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych KO stwierdziło, że przepisów tych nie można bezpośrednio przełożyć na sytuację wnioskodawcy, gdyż to nie starosta sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu, lecz pracodawca powinien wydawać dokument o odbyciu stażu. Jednocześnie KO wskazało, że przedmiotem procedury odwoławczej jest wyłącznie ocena przedmiotowego wniosku, tym samym KO nie może odnosić się do informacji dotyczących innych naborów. W tym nie mogą mieć wpływu na jego rozstrzygnięcie oceny projektów innych wnioskodawców w innych postępowaniach. W związku z powyższym KO zgodziło się w tym zakresie z oceną dokonaną przez pracownika instytucji pośredniczącej. Odnośnie zarzutu nr 4 protestu KO przychyliło się do oceny dokonanej w KOM iż "W opisie każdego z zadań, do którego realizacji zatrudniony zostanie specjalista Wnioskodawca musi jednoznacznie określić wymagane wykształcenie (nie może być zapisu certyfikaty/zaświadczenia) – odjęto 1 pkt". W proteście zarzucono, iż w naborze nie wyszczególniono wymogów wobec kadry, a minimalne kwalifikacje i doświadczenie wymagane przez wnioskodawcę od kadry projektu odpowiadają standardom wymaganym w realizacji projektów EFS. Wnioskodawca wskazał także, że w trakcie innych naborów omawiane zagadnienie było traktowane inaczej. Po analizie zapisów dotyczących ww. zarzutu KO przyznało, że nie ma jednoznacznych informacji pozwalających ocenić kwalifikacje specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie. Wniosek natomiast jest oceniany pod kątem jakości, zgodności z celami naboru oraz efektywności wydatkowania środków, a informacje przedstawione we wniosku muszą być precyzyjne i wyczerpujące. KO wskazała, że we wniosku jedynie w przypadku niektórych zadań bardziej szczegółowo opisano niektóre kwalifikacje np. jobcoachingu. Jednocześnie wskazano, że przedmiotem niniejszej procedury jest ocena przedmiotowego wniosku, KO nie oceniało w orzeczeniu innych wniosków. W zakresie kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy) i zarzutu nr 5 protestu KO wskazało na ocenę wniosku, z której wynika, że ""W opisie sposobu zarządzania projektem, w tym potencjał finansowy, kadrowy i techniczny wskazano: "KLUCZOWE OSOBY DO ZADAŃ MERYTORYCZNYCH: Partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in." Użycie zwrotu "między innymi" jasno określa, że Projektodawca nie ma pewności, czy wykazane osoby rzeczywiście będą realizowały wsparcie w projekcie. Ponadto w budżecie większość osób wskazanych jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenie. Przy tym należy zauważyć, że w Regulaminie Wyboru Projektów jednoznacznie wskazano: "Należy wskazać w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza - na podstawie umowy o współpracy, a nie tych które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie)". Wobec powyższego nie można przyznać punktów za potencjał merytoryczny, w przypadku, gdy nie ma pewności, czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie - odjęto 5 pkt". W proteście wskazano, że oceniający nie przyznał żadnego punktu za potencjał kadrowy merytoryczny, gdy tymczasem nie wniósł żadnych zastrzeżeń do kadry zaangażowanej do zadań rozliczanych za pomocą kosztów pośrednich. Zdaniem wnioskodawcy oceniający nie zrozumiał znaczenia wyrażenia "m.in.", który oznacza, że wymienione elementy są częścią większego zbioru. Zastosowanie natomiast umów zlecenia nie oznacza, że wymieniona osoby nie mogą stanowić stałego potencjału kadrowego wnioskodawcy. Wnioskodawca przywołał także przykłady innych wniosków, które w jego ocenie zostały odmienne ocenione w porównaniu z przedmiotowym wnioskiem. W ocenie KO zapis wniosku o kluczowych osobach do zadań merytorycznych, partnerach, stale współpracujących z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in. "I. K. – pośrednik pracy, M. M.- psycholog, R. K. – trener, C. N. – trener kompetencji cyfrowych", nie daje gwarancji kontynuacji tej współpracy w ramach projektu. Jak wyjaśniła Ko stała współpraca nie jest równoznaczna z jej nieprzerwaną kontynuacją. Nadto wskazano, że treść wniosku musi być jednoznaczna dla osoby oceniającej i nie może zawierać sformułowań, które mogą być interpretowane na różne sposoby. Jednocześnie wyjaśniono, że przedmiotem niniejszej procedury jest ocena przedmiotowego wniosku, dlatego KO nie odnosiło się do innych wniosków. Nadto KO odniosło się do zarzutu proceduralnego zawartego w proteście dotyczącego naruszenia przepisów art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej tj. przeprowadzenia oceny wniosku z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności oraz równego traktowania wnioskodawców poprzez różną ocenę tych samych aspektów we wnioskach różnych wnioskodawców, uznając ten zarzut za bezzasadny. KO wyjaśniło, że przedmiotowy wniosek został oceniony w oparciu o kryteria wyboru w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy wdrożeniowej, ujęte w pkt 4.1. Regulaminu wyboru projektów przygotowany zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz zgodnie z Wytycznymi dotyczącymi wyboru projektów na lata 2021-2027. Zarówno kryteria, jak i procedury dla naboru zostały podane do publicznej wiadomości, a zatem znane były wnioskodawcy. Oceniający wniosek dokonuje jego oceny zgodnie z własnym doświadczeniem, posiadaną wiedzą w tym zakresie oraz w oparciu o obowiązujące w naborze kryteria i dokumenty. Zdaniem KO nie ma podstaw, żeby dokonaną ocenę merytoryczną wniosku zakwestionować jako nierzetelną lub naruszającą zasadę przejrzystości i zasadę równego prawa do pomocy. Nie można bowiem stwierdzić, że eksperci zaniechali wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny projektu. Ocena merytoryczna zawiera uzasadnienia, które wskazują na konkretne zapisy w dokumentacji konkursowej odnoszące się do zakresu rzeczowego projektu. W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył orzeczenie KO z dnia 5 marca 2025 r. wnosząc o przekazanie rozstrzygnięcia do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] do ponownego rozpatrzenia i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył rozstrzygnięcie KO dotyczące przeprowadzonej oceny projektu w zakresie kryteriów merytorycznych nr 1 i nr 4 zarzucając naruszenie przepisów art. 45 ust. 1 i ust. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. pierwsze, art. 45 ust. 1-2 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy wdrożeniowej oraz naruszenie pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 214 ze zm.), formułując zarzuty przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Nadto zwrócił uwagę na lakoniczne jego zdaniem uzasadnienie oceny oraz rozpoznania protestu. Powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim o sygn. I SA/Go 319/24. W ocenie pełnomocnika w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady równego traktowania, co również jest argumentem za negatywną oceną orzeczenia. Pełnomocnik organu wniósł i wywiódł jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 i 655 dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy wdrożeniowej sąd rozpoznaje skargę w zakresie o którym mowa w art. 73 ust. 1. W myśl natomiast art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi zgodnie z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej. Nie można bowiem stwierdzić, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Nie zaszła również przesłanka przewidziana z art. 73 ust. 8 pkt 3 ustawy wdrożeniowej do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W sprawie nie znajduje również zastosowania przepis art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. b). Należy przede wszystkim wskazać, że kontrola sądowoadministracyjna legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd administracyjny co do zasady nie jest uprawniony do weryfikacji oceny projektu dokonanej przez organ, jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono prawo w zakresie procedury konkursowej lub też przepisów ustawy wdrożeniowej. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji dokonanej przez ekspertów oceny pod względem merytorycznym np. przez odmienną ocenę założeń projektu i przyznanie określonej liczby punktów danemu projektowi, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ co do przestrzegania kryteriów oceny zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej tj. zgodnie z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności, a także w zakresie kompletności oceny i jasności przyjętych kryteriów. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem ponownej oceny projektu, nie zastępuje komisji, lecz jedynie jest uprawniony do kontroli Zgodnie z art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, w przypadku negatywnej oceny projektu, informacja przekazana wnioskodawcy zawiera uzasadnienie wyniku tej oceny. Sporządzenie prawidłowego uzasadnienia wyniku negatywnej oceny projektu oraz prawidłowe sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia protestu jest zatem niezbędnym warunkiem umożliwiającym sądowi administracyjnemu wykonanie kontroli działalności administracji publicznej. Sąd dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a w szczególności oceny wniosku uznał, że eksperci uzasadnili z jakich względów dokonali odjęcia punktów, za kwestionowane przez skarżącego kryteria, dokonując oceny w oparciu o zapisy wniosku, Regulaminu wyboru projektów, własne doświadczenie oraz wiedzę. W uzasadnieniu oceny projektu wyjaśniono w sposób spójny i logiczny jakie okoliczności przeważyły za przyznaną punktacją. Ocena projektu odnosiła się przy tym do wymogów zawartych w kryteriach. Należy przy tym zauważyć, że osoba oceniająca wydaje indywidualną opinię o wniosku, w oparciu o ściśle określone kryteria oraz zapisy dokumentów. Ze względu jednak na ograniczoną pulę środków przeznaczonych na dany nabór, dofinansowanie otrzymują jedynie projekty spełniające oceniane kryteria w najwyższym stopniu. Należy też pamiętać, że ocena eksperta zawsze jest oceną subiektywną stosownie do posiadanej wiedzy i doświadczenia. Celem ekspertów działających w ramach procedury konkursowej jest wybór najlepszego projektu, który będzie najbardziej zbliżony do założeń konkursu, a zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Niezwykle istotnym w konsekwencji jest to, że dany wniosek i zawarte tam informacje ma z zadanie przekonać ekspertów o zasadności jego wyboru spośród innych wniosków. To, że dany projekt nie przekonał ekspertów, nie może być podstawą stwierdzenia niezgodności oceny tego projektu z prawem. Tryb konkursowy wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania konkursowego rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek w sposób, który przekona komisję konkursową do wybrania tego konkretnego projektu. Instytucja zarządzająca jest przy tym związana złożonym wnioskiem oraz załączoną do niego dokumentacją. Ewentualne braki w złożonej aplikacji, czy jej niespójność z zapisami regulaminu niosą ze sobą ujemne skutki dla wnioskodawcy i jest to oczywiste. Sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności, tak aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy w związku z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (por. wyroki NSA: z 24 maja 2017 r., II GSK 1028/17; z 15 października 2019 r., sygn. akt I GSK 2236/18). Rola organu sprowadza się natomiast do kompleksowej oceny wniosku i nie ma prawa wkraczać w meritum, zmieniać zapisów wniosku, modyfikować ich w sposób umożliwiający uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania, domniemywać treści z wniosku nie wynikających - wbrew jego zapisom. Takie działanie organu naruszałoby bowiem zasady uczciwej konkurencji i dawałoby podstawę do postawienia zarzutu uchybienia obowiązkowi bezstronności (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2022 r. I GSK 1641/21). Okolicznością sporną w niniejszej sprawie była ocena projektu skarżącego pod kątem kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" i kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)". Przechodząc do omówienia poszczególnych kryteriów zakwestionowanych w skardze należy przede wszystkim przypomnieć, że w procedurze konkursowej to wnioskodawca powinien był uzasadnić poszczególne kryteria merytoryczne we wniosku i załączonej do niego dokumentacji konkursowej w taki sposób, aby z samego wniosku (bez wzywania o jego uzupełnienie) wynikało, że spełnia dane kryterium merytoryczne. Odnośnie zarzutu nr 1 skargi, dotyczącego oceny kryterium nr 1. Zgodnie z regulaminem konkursu odnoszącym się do kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" weryfikacji podlegało uzasadnienie potrzeby realizacji poszczególnych zadań zaplanowanych w ramach wniosku i ich powiązania z przedstawionym problemem. W ramach kryterium sprawdzane było, czy we wniosku przedstawiono wystarczający opis zakresu działań służących realizacji poszczególnych zadań, z uwzględnieniem roli partnerów – jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa (maks. 7 pkt), w części 3.5 wniosku należało przedstawić opis działań planowanych do realizacji w ramach wskazanych zadań. Każdemu z zadań należało przypisać nazwę odzwierciedlającą charakter podejmowanych działań. Opis planowanych zadań powinien był być szczegółowy, z uwzględnieniem liczby osób objętych wsparciem w ramach zadania, terminów i osób odpowiedzialnych za ich realizację. W przypadku organizacji szkoleń konieczne było podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji (liczba uczestników, miejsce prowadzenia zajęć/szkoleń/kursów, liczba edycji konkursu, warunki do jego rozpoczęcia, planowane harmonogramy z liczbą godzin szkoleniowych, zaangażowana kadra, ramowy opis programu nauczania, materiały szkoleniowe, jakie zostaną przekazane uczestnikom. Kryterium było weryfikowane przede wszystkim w oparciu o zapisy pkt 3.4, 3.5., 3.6, 2.3.1., 5.1.1. wniosku. Odnosząc powyższe zapisy regulaminu konkursu do treści wniosku to w pkt 3.5. w ramach zadania 2 wnioskodawca wskazał, że uczestnicy/-czki projektu będą mogli wybrać trzy z czterech tematów w ramach Treningów Kompetencji Społecznych na podstawie IŚR tj. "Komunikacja Interpersonalna", "Autoprezentacja", "Asertywność", "Radzenie sobie ze stresem". W ocenie merytorycznej organ odjął skarżącemu 2 pkt za to kryterium wskazując, że wnioskodawca nie uzasadnił, dlaczego nie przewidział możliwości skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich czterech treningów kompetencji społecznych a jedynie nakazano wybór trzech spośród czterech dostępnych. W szczególności ekspert wskazał w uzasadnieniu oceny, że wnioskodawca powinien był szczegółowo uzasadnić założone wsparcie tj. z jakich względów pozostawił uczestnikom możliwość wyboru lub też zaplanować wszystkie cztery panele tematyczne dla wszystkich uczestników/-czek. Strona skarżąca nie zgodziła się z ww. oceną, dokonując polemiki z oceną eksperta. Skarżąca dopiero na etapie skargi uzasadniła założone wsparcie w ten sposób, że nie jest możliwe zaplanowanie udziału w czterech treningach dla nieokreślonej z góry liczby uczestników. Dalej w skardze strona skarżąca podała, że przewidując skierowanie uczestników projektu na trzy z czterech tematów treningów kierowała się zasadą indywidualizacji wyrażoną w Regulaminie wyboru projektów. W ocenie Sądu ocena ww. kryterium w kontekście zarzutu nr 1 została dokonana zgodnie z art. 45 ust. ustawy wdrożeniowej. Nie można przy tym stwierdzić, jak zarzucono w skardze, że dokonana ocena w tym zakresie została dokonana w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny, arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki. W szczególności z treści regulaminu wynika, że opis planowanych zadań w części 3.5. miał być szczegółowy. Prawidłowo zatem, zgodnie z ww. zapisami regulaminu ekspert w ocenie merytorycznej, a komisja odwoławcza w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazali, że wnioskodawca powinien był szczegółowo uzasadnić założone wsparcie tj. z jakich względów pozostawił uczestnikom możliwość wyboru lub też zaplanować wszystkie cztery panele tematyczne dla wszystkich uczestników/-czek. Tymczasem, wbrew zapisom regulaminu, takiego uzasadnienia wniosek nie zawierał. Dopiero na etapie skargi wnioskodawca przedstawił uzasadnienie założonego wsparcia. Organ zgodnie z zapisami regulaminu prawidłowo przyjął, że wnioskodawca powinien był uzasadnić, z jakich względów uczestnicy powinni mieć możliwość wyboru 3 z 4 paneli. Zgodnie bowiem z treścią regulaminu konkursu w przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji szkoleń. Natomiast informacji o sposobie organizacji szkolenia tj. na jakich zasadach i z jakich względów uczestnicy projektu mogliby korzystać z 3 z 4 paneli wnioskodawca nie zawarł. W konsekwencji ekspert analizował treść wniosku wraz z dołączoną do niego dokumentacją i dokonał zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oceny, że skoro przewidziano cztery panele tematyczne to wnioskodawca powinien wskazać chociażby z jakich względów ograniczył możliwość uczestnictwa tylko w trzech tematach spośród czterech dostępnych. Organ zatem ocenił, że nie można ograniczać uczestnikom możliwości skorzystania z wszystkich czterech kompetencji społecznych, skoro przewidziano cztery treningi, a jeżeli już przewidziano takie ograniczenie, to powinno zostać ono szczegółowo uzasadnione. Skarżący natomiast nie zawarł nie tyle szczegółowego, co w istocie żadnego uzasadnienia z jakich względów ograniczył dostępność oferowanych treningów kompetencji społecznych. Nie udzielił zatem odpowiedzi na pytanie nasuwające się w trakcie analizy wniosku, dlaczego wnioskodawca założył, że żaden z uczestników nie będzie potrzebował wszystkich czterech treningów. Oceniający zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i posiadanej wiedzy dostrzegł, że uczestnicy mogliby wyrazić chęć uczestnictwa we wszystkich czterech panelach i powinni wiedzieć, z jakich względów zostało im to odgórnie ograniczone. W tym zakresie wnioskodawca dopiero na etapie skargi powołał się na zasadę indywidualizacji wsparcia uczestnika/uczestniczki, która została ujęta w Regulaminie, w ramach Kryteriów dostępu w pkt 3 lp. 4 (k. 249). Wniosek tymczasem który był oceniany przez Komisję, jak to zasadnie wskazał w uzasadnieniu oceny ekspert oraz komisja odwoławcza w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, nie zawierał zgodnie z zapisami regulaminu konkursu, szczegółowego uzasadnienia założonego wsparcia. Wady wniosku – co charakteryzuje procedury wnioskowe - obciążają wnioskodawcę. Zarzut zatem nr 1 skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż KO w zaskarżonym rozstrzygnięciu zasadnie uwzględniła i oceniła jako prawidłową i rzetelną ocenę eksperta ujętą w ocenie merytorycznej wniosku. Odnosząc się do zarzutu skargi nr 2, dotyczącego także kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" to należy wskazać, że w złożonym wniosku, w ramach zadania 10, wnioskodawca zaplanował indywidualne wsparcie mentora w wymiarze średnio 4 godzin na osobę. Ekspert, w ocenie merytorycznej wniosku, uzasadnił odjęcie 2 punktów w ramach kryterium nr 1, wyjaśniając ideę mentoringu. Wskazał, że jest to forma wsparcia, w której czas wsparcia jest wydłużony i polega na stałym wsparciu uczestnika/-czki projektu przez mentora. Dalej oceniający wyjaśnił, że wnioskodawca w opisie zadania wskazał, że ww. forma wsparcia ma pozwolić na zbudowanie relacji uczestnika/- czki projektu z mentorem. Przy tym oceniający uzasadnił, że mentoring polega na partnerskiej relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem/-czką projektu, skierowaną na odkrywanie i rozwijanie potencjału uczestnika/-czki projektu. Skarżący nie zgodził się z tak dokonaną oceną eksperta, polemizując z nią w ten sposób, że organ błędne przyjął, iż liczba godzin mentoringu, zaproponowana we wniosku, przypadająca na osobę jest niewystarczająca. Nadto wskazał, że ani regulamin wyboru projektów, ani wytyczne ministra nie przewidują definicji mentoringu, nie precyzują czasu jego trwania, a wymiar czasowy mentoringu zaproponowany przez skarżącego jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu. Zdaniem skarżącego, organ nie wziął pod uwagę, że założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie przez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie dokonanej przez eksperta ww. oceny merytorycznej projektu, podtrzymanej jako prawidłowej przez KO, Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi ocenie tej nie można postawić zarzutu niezgodności z zasadą przejrzystości i rzetelności. Faktycznie, zgodnie z twierdzeniami skargi, regulamin wyboru projektów nie zawiera definicji mentoringu, nie mniej jednak mentoring jest pojęciem powszechnie znanym w społeczeństwie. W ocenie merytorycznej wniosku dokonano w myśl zasad doświadczenia życiowego i dostępnej ekspertowi wiedzy na temat mentoringu wyjaśnienia tego pojęcia, które to wyjaśnienie nie odbiega od powszechnie znanej definicji tego pojęcia. Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego, (dostępnej na stronie internetowej https://wsjp.pl/haslo/podglad/107460/mentoring) mentoring to "wzajemna i oparta na współpracy relacja między osobą o mniejszym doświadczeniu a jej doradcą i opiekunem, który wspiera ją w rozwoju osobistym lub zawodowym". Z założenia zatem mentoring zakłada długotrwałość i indywidualny charakter udzielonego wsparcia. Również strona skarżąca przyznała, zgodnie z ww. definicją, że mentoring stanowi końcowy etap wielomiesięcznej ścieżki uczestników projektu. W uzasadnieniu skargi powołała się na potrzebę nawiązania relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu, jednakże zaprzeczając, w dalszej części uzasadnienia, ogólne idei mentoringu wskazując, że nie wszyscy uczestnicy projektu będą potrzebowali takiego wsparcia. Ekspert w uzasadnieniu oceny wniosku zasadnie zauważył, że zgodnie z powszechnie znaną definicją mentoringu, dane wsparcie powinno odbywać się poprzez regularne spotkania, gdzie uczestnik/- czka projektu będzie zdobywał/-ła wiedzę, poznawał/-ła siebie, czy też rozwijał/-ła zawodową samoświadomość. Wyżej wymienionych założeń, na co zasadnie wskazał ekspert, nie można zrealizować w trakcie czterech godzin wsparcia w ciągu dwóch spotkań. Jedocześnie wskazano, że taka forma wsparcia, we wskazanym zakresie godzinowym wydaje się niezasadna, ze względu na brak zrozumienia przez wnioskodawcę założeń zaplanowanego wsparcia. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął skarżącej w tym zakresie 2 pkt. Zgodnie bowiem z powszechną wiedzą na temat mentoringu, mentor ma na celu rozwijanie umiejętności danej osoby, w danym przypadku umiejętności zawodowych osoby wykluczonej z rynku pracy oraz nauczenie nowych zachowań niezbędnych do powrotu na rynek pracy. Zgodnie z ww. założeniami mentor powinien zatem poznać przyczyny osobiste, społeczne, rodzinne wykluczenia zawodowego danej osoby, co niewątpliwie wymaga regularnych spotkań, w trakcie których nastąpi poznanie uczestnika i wypracowanie w nim motywacji do działania na rynku pracy. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy ekspert, a za nim KO stwierdzili, że cel mentoringu nie jest możliwy do osiągnięcia w trakcie przewidzianych we wniosku czterech godzin. Ocena, że cztery godziny mentoringu nie gwarantują wparcia mentora osobie długotrwale przebywającej poza rynkiem pracy, nieposiadającej doświadczenia zawodowego, czy osobie niepełnosprawnej, jest przy tym logiczna, rzetelna i spójna z powszechnie przyjętą definicją pojęcia mentoringu i doświadczeniem życiowym. Organ logicznie wykazał, że w czasie czterech godzin nie można bowiem co do zasady zbudować relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu. Zarzut zatem nr 2 skargi także nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż ocena dokonana przez eksperta w omówionym powyżej zakresie - wbrew zarzutom skargi - nie jest nierzetelna i nieprzejrzysta. Odnośnie zarzutu skargi nr 3, dotyczącego także kryterium nr 1 to wskazać należy, że we wniosku, w treści zadania 8 podano, że wnioskodawca, po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda zaświadczenie o odbyciu stażu. Zdaniem organu takie twierdzenie jest błędne z tego względu, że zaświadczenie o odbyciu stażu powinien wystawić podmiot organizujący staż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oceniający z tego względu odjął skarżącemu 2 pkt. Skarżący zarzucił w tym zakresie naruszenie zapisu pkt 7.1. lit. e Regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214 t.j.) poprzez błędną ich wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach projektu pracodawca miałby być osobą umocowaną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży. To bowiem skarżący – jego zdaniem - powinien być uprawniony do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży analogicznie do starosty, który kieruje na staż i nadzoruje jego przebieg. Zarzucono naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ocenę wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na uznaniu, że zaświadczenie wydane przez pracodawcę ma większą wiarygodność aniżeli zaświadczenie wydane przez podmiot inicjujący staż. Przy ocenie niniejszego zarzutu należy dostrzec na wstępie, że zgodnie z pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów, jeśli w projektach zakresu włączenia społecznego stosowane są instrumenty i usługi rynku pracy analogiczne jak wskazane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to są one realizowane w sposób i na zasadach określonych w tej ustawie i odpowiednich aktach wykonawczych do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 4 zd. 1 ww. ustawy staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. W myśl natomiast art. 53 ust. 5 ustawy nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Szczegółowe warunki odbywania stażu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz.U. z 2009 r. nr 142 poz. 1160 t.j.). W szczególności z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że organizatorem stażu jest pracodawca, który zgodnie z §1 rozporządzenia składa do starosty wniosek o zawarcie umowy o zorganizowanie stażu. W myśl § 6 pkt 9 rozporządzenia organizator stażu wydaje bezrobotnemu opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w tracie stażu. Zgodnie natomiast z § 10 ust. 2 rozporządzenia starosta po zapoznaniu się treścią sprawozdania z przebiegu stażu i wydaniu zaświadczenia o odbyciu stażu zwraca bezrobotnemu opinię oraz sprawozdanie wraz z kopią programu stażu. Z powyższych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawczego wynika, że pracodawca wydaje opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu, a starosta wydaje zaświadczenie o odbyciu stażu. Prawidłowo zatem, zgodnie z przepisami pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów oraz przepisami ustawy w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych i rozporządzenia wykonawczego do ww. ustawy, ekspert w ocenie merytorycznej wniosku, a KO w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, oceniły, że pracodawca nie powinien wystawiać zaświadczenia o odbyciu stażu. Przepisy ww. ustawy i rozporządzenia nie znajdują wprost zastosowania do sytuacji wnioskodawcy bowiem starosta nie sprawuje wówczas nadzoru nad odbywaniem stażu. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania organ ocenił, że to pracodawca jako podmiot organizujący staż i zarazem wydający opinię o odbyciu stażu będzie podmiotem właściwym do wydawania również zaświadczenia o odbyciu stażu. Jest to bowiem istotny w swej treści dokument, który potwierdza, że dana osoba odbyła staż u określonego pracodawcy. Zaświadczenie to może wskazywać na takie informacje jak miejsce i czas odbywania stażu, rodzaj wykonywanych obowiązków, czy też informacje dotyczące tego jakie umiejętności zostały nabyte w trakcie odbywania stażu. Niewątpliwie ww. informacje może potwierdzić jedynie pracodawca, u którego staż był odbywany, wnioskodawca nie ma bowiem wiedzy na ten temat. Także to pracodawca, a nie wnioskodawca posiada wiedzę o tym czy dana osoba rzeczywiście odbyła taki staż, czy też np. przerwała odbywanie stażu, w związku z czym nie ma możliwości wystawienia zaświadczenia o odbyciu stażu. Dlatego też prawidłowo i zgodnie z zasadami logicznego rozumowania organ stwierdził, że to pracodawca, a nie wnioskodawca jest najbardziej kompetentny do wystawienia takiego zaświadczenia. Mając na względzie powyższe, Sąd ponownie stwierdził, że ocena w ww. zakresie nie była nierzetelna i nieprzejrzysta, nie była przy tym również sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego cytowanymi powyżej, ani też z zapisami regulaminu wyboru projektów. Odnośnie zarzutu nr 4, dotyczącego także kryterium nr 1 należy wskazać, że ekspert w ocenie merytorycznej wniosku zawarł stwierdzenie, że we wniosku w opisie każdego z zadań, do którego realizacji zatrudniony zostanie specjalista, wnioskodawca musi jednoznacznie określić wymagane wykształcenie (nie może być zapisu certyfikaty/zaświadczenia). W związku z powyższym oceniający odjął 1 pkt. Strona skarżąca nie zgodziła się z ww. oceną. Zdaniem skarżącej wniosek, wbrew twierdzeniom oceniającego i KO, zawiera jednoznaczne informacje, pozwalające ocenić kwalifikacje specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie. Skarżąca podała bowiem we wniosku rodzaj kwalifikacji wymaganych od danego specjalisty oraz minimalne doświadczenie w danej dziedzinie. Przewidziała we wniosku nie tylko wymóg posiadania przez specjalistów certyfikatów i zaświadczeń, ale także co do zasady posiadanie wykształcenia wyższego i minimalnego doświadczenia. Wskazała, że ani regulamin, ani wytyczne ministra nie zawierają wymogów do określania wymogów kadry projektowej. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że nie można stwierdzić, iż ocena w ww. zakresie została dokonana w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty oraz że doszło do naruszenia przepisu art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Z treści wniosku wynika, że w opisie do realizacji każdego z zadań jako "KADRA" wskazano jako specjalistów: - psycholodzy, wykształcenie wyższe kierunkowe min. 2 letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - doradcy zawodowi, wykształcenie wyższe psychologiczne, w kierunku psychologii doradztwa zawodowego lub podobne lub ukończone studia podyplomowe z zakresu doradztwa zawodowego, m.in. 2 letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - trenerzy, z wpisem do RIS, wykształcenie wyższe m.in. 2 – letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - doradcy prawni, wykształcenie wyższe kierunkowe oraz 2-letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - coachowie posiadający uprawnienia doradcy zawodowego tj. wykształcenie wyższe (psychologiczne w kierunku psychologii doradztwa zawodowego lub podobne) lub ukończone studia podyplomowe z zakresu doradztwa zawodowego, certyfikaty/ zaświadczenia, min. 2 letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie, min. 200 h przeprowadzonego coachingu; - trenerzy - wykształcenie kierunkowe, m.in. 2 –letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - pośrednik pracy – partner do KRAZ – wykształcenie wyższe, certyfikaty/zaświadczenia oraz min. 2 – letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie; - mentorzy – wykształcenie wyższe, certyfikaty/zaświadczenia umożliwiające przeprowadzenie wsparcia oraz min. 2 letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Mając na względzie tak wskazany we wniosku opis kadry wspierającej projekt Sąd stwierdził, że zasadnie organ stwierdził, iż wniosek w ww. zakresie nie zawiera jednoznacznie określonych wymagań w zakresie wykształcenia tej kadry. Informacje dotyczące chociażby specjalistów wymienionych wśród kadry tj. trenerzy, psycholodzy, doradcy prawni zostały określone we wniosku niejednoznacznie, ogólnie, w sposób nieprecyzyjnie sformułowany. Tymczasem, o czym już była mowa powyżej, obowiązek jednoznacznego, precyzyjnego sformułowania wniosku spoczywał na wnioskodawcy. Oceniający wniosek nie mógł domniemywać jakie konkretnie wymagania muszą spełniać poszczególni specjaliści. W szczególności o jakim "wykształceniu kierunkowym" jest mowa we wniosku, bądź też co faktycznie oznacza doświadczenie zawodowe "w danej dziedzinie" w przypadku m.in. trenera. Zwroty, które zawarto we wniosku tj. "wykształcenie kierunkowe", "w danej dziedzinie" są niedookreślone, nieprecyzyjne i niejednoznaczne sformułowane. Raz jeszcze należy wskazać, że treść wniosku powinna zostać sformułowana na tyle przejrzyście, żeby zawarte w nim pojęcia i zwroty były jasne i precyzyjne, a nie w ten sposób, żeby oceniający dokonywał ich interpretacji bądź też domniemywał ich faktycznego znaczenia. Organ pozostał w zakresie swoich uprawnień i oceniając kryterium nr 1 zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej uzasadnił zmniejszenie punktacji o 1 pkt. Odnośnie zarzutu nr 5 skargi dotyczącego kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)" należy wskazać, że w opisie sposobu zarządzenia projektem, w tym potencjałem finansowym, kadrowym i technicznym wskazano "kluczowe osoby do zadań merytorycznych: partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in. Zdaniem oceniającego użycie zwrotu "między innymi" jasno określa, że projektodawca nie ma pewności czy wykazane osoby rzeczywiście będą realizowały wsparcie w projekcie. Ponadto w budżecie większość osób wskazanych jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenia. Oceniający powołał się na zapisy regulaminu wyboru projektów zgodnie z którym należy wskazać w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie tych, które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie)". Oceniający uzasadnił, że w związku z powyższym, nie można przyznać punktów za potencjał merytoryczny w przypadku, gdy nie ma pewności czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie. Zdaniem sądu okoliczność, że wnioskodawca w swoim wniosku o dofinansowanie nie przekonał eksperta do przyznania wyższej (najwyższej) oceny nie jest argumentem za uznaniem, że ocena przyznana została z naruszeniem przez organ reguł regulujących procedurę konkursową. Niewłaściwość zastosowanej we wniosku argumentacji czy sformułowań obciąża bowiem wyłącznie podmiot który wnioskuje o przyznanie dofinansowania. Strona skarżąca zarzuciła ocenie kryterium nr 4 naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: - uznaniu, iż użycie przez skarżącego określenia "m.in." w zdaniu "Kluczowe osoby do zadań merytorycznych: Partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in.:*I. K. – pośrednik pracy, *M. M. – psycholog, *R. K. – trener, *C. N. – trener kompetencji cyfrowych" nie daje osobie oceniające gwarancji kontynuacji tej współpracy w ramach projektu, podczas gdy brak jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia by z określenia "między innymi" wywodzić takie wnioski; - uznaniu, że skarżący nie mógłby zastosować umów zlecenia wobec części specjalistów, zaangażowanych w realizację projektu, podczas gdy zakaz taki nie wynika ani regulaminu, ani z wytycznych Ministrów; - niewzięcie pod uwagę, że 2 z 4 osób merytorycznego potencjału kadrowego wymienionego we wniosku (tj. I. K., M. M.) miałyby być zaangażowane w realizację projektu nie w oparciu o umowy zlecenia, lecz odpowiednio jako osoba samozatrudniona, będąca partnerem projektu oraz jako trwale współpracujący wolontariusz, co znalazło wyraz w budżecie projektu i uzasadnieniu wydatków – określonych we wniosku oraz zostało podniesione w proteście skarżącego. Odnosząc się do tego zarzutu należy tu wskazać, że wydając informację o negatywnej ocenie o dofinansowanie projektu organ nie naruszył prawa w taki sposób, aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Choć rację ma skarżący, że organ w uzasadnieniu niewłaściwe odczytał znaczenie pojęcia "m.in.", które według słownika języka polskiego oznacza " wyrażenie informujące o tym, że oprócz wymienionych rzeczy, osób, sytuacji itp. istnieją też inne, odnoszące się do tego, o czym mowa", niemniej jednak naruszenie to nie powoduje, że można zarzucić ww. ocenie nierzetelność. Ocena kryterium nr 4 zawiera bowiem uzasadnienie, iż skoro większość osób wskazanych we wniosku jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenia, a w regulaminie określono, że należy wskazać osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu, nie można przyznać punktów za ten potencjał merytoryczny, w przypadku gdy nie ma pewności czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie w sposób trwały (stały). Ponownie należy podkreślić w tym miejscu podkreślić, że to w interesie wnioskodawcy jest przedstawić projekt (wniosek) w taki sposób, aby przekonać ekspertów, że właśnie ten projekt jest najlepszy. Niepełność projektu, uzasadnienia, jego wady bądź nietrafione lub nieprzekonujące argumenty nie mogą być podstawą skutecznej skargi sądowej. Prawidłowo wskazano, że wniosek nie spełnia kryterium merytorycznego nr 4 "zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów", za które wnioskodawca mógł uzyskać maksymalnie 10 pkt, a uzyskał 5 pkt. We wniosku, w opisie sposobu zarządzania projektem, w tym potencjałem finansowym, kadrowym i technicznym (k. 91 akt sprawy) wskazano cyt.: "kluczowe osoby do zadań merytorycznych: partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in. *"I. K. – pośrednik pracy", *M. M. – psycholog, *R. K. – trener, *C. N. – trener kompetencji cyfrowych". Organ w ocenie merytorycznej wyjaśnił, że w budżecie większość osób wskazanych jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenia, a w regulaminie jednoznacznie wskazano, że cyt. "należy wskazać w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujące z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie tych które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie)". Dodatkowo z regulaminu wynika, że w przypadkach, o których mowa powyżej może obowiązywać konkurencyjna procedura wyboru (zasada konkurencyjności lub prawo zamówień publicznych). Jednocześnie w Regulaminie wskazano, że kryterium to jest weryfikowane przede wszystkim w oparciu o zapisy pkt 3.6. wniosku. Sąd dostrzegł, że faktycznie taki zapis Regulaminu, który przytoczył w ocenie organ istnieje i jest w nim mowa o "stałej współpracy". Pojęcie "stała" zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego PAN (dostępny na stronie internetowej https://wsjp.pl/) oznacza element stały, trwały, zachowujący zawsze swoją niezmienność wśród elementów zmiennych w danej dziedzinie w danym zjawisku. Synonimem pojęcia "stałego" jest pojęcie "nieprzerwanego". W wniosku pkt 3.6. wskazano (k. 90 akt spraw), że I. K. posiada firmę szkoleniową z wpisem KRAZ i RIS. Także we wniosku (k. 115) wskazano, że wynagrodzenie za pośrednictwo pracy nastąpi w oparciu o notę księgową wobec osoby samozatrudnionej będącej Partnerem proj. Nadto z wniosku na k. 114 wynika, że szkolenia zostaną zlecone do realizacji podmiotom zewnętrznym (z wpisem do RIS). RIS to natomiast Rejestr Instytucji Szkoleniowych prowadzony przez Wojewódzki Urząd Pracy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wpis do RIS jest niezbędny, aby instytucja szkoleniowa mogła uzyskać zlecenie na prowadzenie szkoleń dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy. Powyższe oznacza, że szkolenia prowadzone są na podstawie umów zlecenia. Nadto z treści wniosku (k. 114 akt sprawy) wynika, że świadczenie wykonywane jest przez wolontariuszy na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Organ uzasadnił odjęcie 5 pkt za kryterium merytoryczne Lp. 4 w ten sposób, że nie można przyznać maksymalnej ilości punktów za potencjał merytoryczny w przypadku, gdy nie ma pewności czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie w sposób trwały. Stwierdzenie to jest prawidłowe i zgodne z zasadami logicznego rozumowania. Z przytoczonych powyżej zapisów wniosku wynika bowiem, że osoby realizujące wparcie w projekcie: I. K. – pośrednik pracy - miałaby zostać zaangażowane w realizację projektu jako osoba samozatrudniająca prowadząca własną firmę, M. M. – psycholog, miałby trwale współpracować jako wolontariusz, natomiast R.K. – trener i C. N. – trener kompetencji cyfrowych mieliby realizować projekt w oparciu o umowy zlecenia. Z istoty umowy zlecenia co do zasady nie wynika jej trwałość, co uprawniało organ związany wnioskiem do zmniejszenia wnioskodawcy punktów za to kryterium, które zgodnie z regulaminem konkursu wyraźnie premiowało trwałość współpracy. W regulaminie wskazano wyraźnie, że pożądane były "w szczególności" (a więc według Słownika Języka Polskiego "zwłaszcza", "głównie", "przede wszystkim") osoby zatrudnione na umowę o pracę oraz trwale współpracujące z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie takie, które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie). Zasadnie zatem organ ocenił, że osoby wskazane we wniosku: R. K. i C. N., jako zatrudniane na podstawie umowy zlecenia, a także I. K. jako osoba samozatrudniająca, prowadząca własną firmę, wpisana na listę RIS skoro nie są zatrudnione na umowę o pracę nie dają podstaw do premiowania punktowego w konkursie. Zasadnie również organ ocenił, że także M. M. jako wolontariusz nie gwarantuje stałej współpracy w projekcie. Z ustawowej bowiem definicji wolontariusza, zawartej w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wynika, że wolontariusz oznacza osobę fizyczną, która ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świadczenia na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 44 ww. ustawy podstawą współpracy pomiędzy wolontariuszem a organizacją pozarządową jest porozumienie. Zdaniem sądu eksperci organu pozostawali w ramach ich kompetencji uznając, że strona nie wykazała przekonująco w swym wniosku, że osoby te pracują i będą trwale współpracować przy realizacji projektu. Podkreślić należy, że nie jest rolą organu - a tym bardziej sądu – wskazywać jakie argumenty należy wskazać we wniosku, aby przekonać organ do swoich racji. Należy raz jeszcze wskazać na ciężar obowiązku wykazania spoczywający na skarżącej. To bowiem wnioskodawca był zobligowany do takiego wypełnienia wniosku, aby wynikało z niego, że osoby współpracujące przy realizacji projektu będą współpracowały na stałe. Powyższe natomiast nie wynika z treści wniosku. W ocenie Sądu istniały zatem podstawy do tego, aby uznać, że skarżąca nie uwiarygodniła, że osoby, które miałyby zostać zatrudnione do realizacji projektu będą gwarantowały stałą współpracę. Skoro nieprzekonująco wnioskodawca opisał trwałość współpracy kadry merytorycznej to skutkowało to zmniejszeniem ilości punktu o 5 pkt w ramach kryterium nr 4. Końcowo odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących tego, że w innym konkursie, bądź nawet w tej samej procedurze konkursowe, organ dokonał odmiennej oceny poszczególnych wniosków, z niekorzyścią dla strony skarżącej to Sąd zauważa, że w niniejszym postępowaniu nie mógł dokonać... oceny projektów innych wnioskodawców w ramach tego samego działania, do którego zgłoszono wniosek skarżącej. Sąd dokonuje bowiem jedynie kontroli uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego skarżącej i nie ma kompetencji do analiz krzyżowych wniosków (i ich ocen). Wbrew zarzutom skargi nie można również twierdzić, że ocena dokonana przez ekspertów była dowolna, gdyż zgodne z zasadą rzetelności, wyrażoną w art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, każde odjęcie punktów zawierało pisemne uzasadnienie z jakich przyczyn przyznano mniejszą, aniżeli maksymalna, liczbę punktów, w stosunku do każdego z kryteriów. Należy zaznaczyć, że do stosowanej w tej sprawie procedury nie stosuje się reguł wynikających z Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Tak więc organ (komisja) nie wzywa strony o doprecyzowanie argumentów, uzupełnienie wniosku czy wyjaśnienia. Bazuje i działa na podstawie złożonego wniosku stanowiącego podstawę i wyznaczającego obszar dokonywanej oceny. Co warto podkreślić: stronie przysługiwała możliwość zwrócenia się o wyjaśnienia co do stosowanych kryteriów i warunków konkursu, z czego strona nie skorzystała. Reasumując zatem protest zasadnie nie został uwzględniony, gdyż dokonana ocena w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie jest dowolna, została dokonana zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, jest przy tym spójna, odpowiada zasadom doświadczenia życiowego, a także pozostaje w związku z kryteriami konkursowymi oraz została wystarczająco uzasadniona. Nadto Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oddalił skargę z uwagi na jej nieuwzględnienie.